No Worries

Maandag ochtend... een nieuwe werkweek... Bij mij is het al maandag avond en werkweken bestaan niet... Nee, ik werk álle dagen, en dan maar liefst 2 héle uren per dag... zwaar leven... 2 héle uren bedden opmaken, kamers schoonmaken, douches, toiletten en de keuken schoonmaken en dan heb ik de rest van de dag vrij, ik heb besloten om, op die twee uurtjes na dan, vakantie te vieren. Dus... naar het strand gaan, rond te fietsen, boekje lezen in de tuin. Tjah... Ik heb geprobeerd een baantje te regelen hier, maar ja het loopt tegen het einde van het somerzeisoen, somerzeizoen, zomerseizoen... Zei ik dat nou drie keer? Heb ik het nou verkeerd geschreven? Sorry, ik hoef mijn hersens hier ook niet zo heel erg vaak te gebruiken en daarnaast vind ik het wel leuk om jullie het even in te wrijven dat het hier zomer is... Oké, het regent hier ook wel eens, het is ook wel eens bewolkt, maar ik loop álle dagen in een korte broek en in een hempje... nee, zo maken wij/jullie dat niet mee in het zomerseizoen in Nederland. VIVA AUSTRALIE!!!

Oke, even serieus... Ik ben nu iets langer dan een week in Hervey Bay, een hostel schoonmaken in ruil voor gratis accommodatie. Ik had gehoopt hier een betaald baantje te vinden, maar zoals gezegd is het het einde van het zomerseizoen, dus ze zoeken geen extra mensen, zeker niet voor een korte tijd. Goed dan, geen nood, ik zeg genieten!

Ik ben precies 5 weken in Evans Head gebleven, een wisselende tijd... want het werk was was over het algemeen niet zwaar... ik bedoel maar... als er van je verwacht wordt dat je een paar uur per dag lekker in het zonnetje mag zitten boekje lezen... en dan af en toe een kayak naar het water slepen en de mensen van reddingsvesten en peddels voorzien en geld in ontvangst nemen. Tjah... je hebt zwaardere banen... :-) Liz en Sheena waren leuke meiden en we hadden veel lol samen. Het enige ellindige was John... tjah John... In mijn vorige blog heb ik volgens mij al over hem verteld. Na een zware week kayaken en krijtborden sjouwen naar het park konden we weer met de truck in het park, een hele opluchting. Kort daarna was het hostel volgeboekt met tien Australische tieners, het hostel had maar tien bedden, dus er was geen plek voor ons. John bood ons aan om in zijn bed te slapen, maar serieus... alleen al na het zien van zijn toilet wil je niet in een bed slapen waar John normaal in slaapt, dussss het werd een tent. Tjah een aantal uren per dag werken voor accommodatie en dan is je accommodatie een tent... En je kon geen stap in de keuken zetten vanwege de ontzettende troep van de tieners, wat een tróép!

Sheena had een goede oplossing: bij onze twee lokale vrienden in huis slapen. Maar John wilde niet hebben dat we daar allemaal sliepen dus zat er niks anders op dan een hele week lang samen met Liz in de tent te slapen. Ook Oud & Nieuw hebben we gevierd bij deze vrienden: Josh & Rod, woonden samen (nee, geen homo's, toevallig allebei net vrijgezel en nee, geen materiaal voor mij). Tot een uur of 1 waren we daar met zn drieën (Sheena, Liz en ik) aan de champagne en Whiskey Cola, toen we na 1 uur naar het strand wilden lopen liepen we Josh en Rod met wat vrienden tegen het lijf die net terug naar huis wilden gaan, dus wij zijn mee terug gegaan om de hele nacht in de woonkamer te dansen en na een avondje dansen en drinken, moet je natuurlijk eten! Dus dat werd voor het eerst van mijn leven een broodje pindakaas, waar ik altijd van walgde maar sindsdien eet ik het elke dag op mijn brood! Op moeders recept: pindakaas met brood - sorry mam, dat ik dit publiekelijk vertel, maar mijn moeder heeft haar brood altijd dik belegd, zo dik dat het meer beleg is dan brood :-)

Sheena haar vader onderging zo rond oud & nieuw een hartoperatie, waardoor Sheena besloot om op 2 januari naar huis te vliegen. Ik weet niet wat het was waardoor John zo'n ongelooflijke eikel was de eerste paar weken, misschien door stress - of het was dat hij zich schuldig voelde over de tent en/of doordat we nog maar met zn tweeën waren waardoor John de laatste week ineens ontzettend behulpzaam was. In ieder geval, hij was een stuk relaxter over alles, hielp ons mee met het opzetten van de kayaks, hielp mee met schoonmaken etc. In ieder geval, de laatste week was er prima met hem met/voor hem te werken. Ook hadden we in de laatste week een leuke groep mensen die in het hostel verbleven, en ja, we hadden onze kamer terug en we konden weer normaal koken in keuken.

In eerste instantie zou ik tot eind januari blijven, maar door die slechte week en door wijzigingen in mijn reisplannen had ik besloten om al op 10 januari verder te reizen, drie nachten Brisbane en toen doorgereisd naar Hervery Bay, waar ik van te voren gesolliciteerd had voor werken voor accomodatie.

Op mijn laatste avond in Evans Head had ik Josh en Rod uitgenodigd en hebben we met zn allen gebarbecued. Voor John en Liz had ik beiden een dikke reep chocola gekocht, en hoe toevallig (nee dat was het niet), had John eenzelfde reep chocola voor mij gekocht. John zijn favoriete snoep was chocola. En natuurlijk hielden Liz en ik daar ook van. Dus elke keer als we chocola in huis hadden, verstopten we dat voor John omdat hij het anders zou 'smashen'. Alles wat John at werd gesmashed - zo snel mogelijk opeten. Hoe vaak we wel niet 'Let's smash it' hebben moeten horen en zelf zeiden, maar Liz en ik waren van mening dat John beter was in slurpen dan in smashen... Ooit geweten dat je eieren kon slurpen? Nou, John slurpte elke ochtend 5 zacht gekookte eieren (zacht, dat wil zeggen dat het eigeel er uit drupt), hij gaf er ook nog voorkeur aan om een gesprek met je te voeren tijdens het slurpen. Dus je begrijpt dat Liz en ik probeerden zoveel mogelijk bij hem uit de buurt te blijven zodra de eieren van het vuur gingen, wat helaas niet altijd lukte.

Brisbane was leuk! In het oude vertrouwde Xbase hostel verbleven (in Nieuw Zeeland altijd goede ervaringen mee gehad), eindelijk weer in een druk gebied, niet zo groot als Sydney, maar zeker absoluut niet zo klein als Evans Head. Een absoluut goede afwisseling. In de middag aangekomen, kon ik het natuurlijk niet laten om te windowshoppen, mijn tas is veel te zwaar en overvol om iets te kopen, alleen een bikini was echt noodzakelijk, maar dat is een reden genoeg om te shoppen en rond te neuzen wat er zoal te koop is in Brisbane :-) De volgende dag naar het Lone Pine Koala Sanctuary, met veel Australische beesten en waar de kangeroes rondlopen die je kon aaien etc. en de Botanische tuinen. De laatste dag een hele wandeltocht gemaakt via parken, China Town en Southbank wat ontzettend mooi was.

Goed, ik kan jullie nog veel en veel meer vertellen, maar het is alweer een lang verhaal geworden, ik zal jullie niet te lang vervelen met mijn verhalen. In Hervey Bay blijf ik tot 31 januari, tegen die tijd is mijn broer hier en gaan we samen op pad! Dan wordt het tijd voor Frasier Island, Airlie Beach, Whitsunday Islands, Cairns, Cape Tribulation en andere plekken die we nog willen zien. Johan: tot over een paar daaaaaaaagjes en een goede vlucht! :-D

Another day at the office

Het is 9 uur, het begin van een nieuwe werkdag, ik schakel mijn computer aan, haal koffie en begin ik met de eerste mailtjes weg te werken, vervolgens pak ik mijn 'to do list' erbij en begin ik die af te werken...

Oh nee, ik ben in Australië... Geen kantoorbaan voor mij hier :-)

Evans Head

Inmiddels ben ik drie weken in Evans Head, Het is een heerlijk klein saai dorp waar niet al te veel te beleven valt. 5 minuten lopen en je bent het dorp uit, er zijn een paar winkels, dichtbij het strand en rivier waar we vanuit onze tuin in kunnen zwemmen. Je zou zeggen dat dat een beetje zonde van mijn tijd is en saai klinkt negatief, maar nee, het is heerlijk. Eindelijk geen grote cultuurshocken, geen vreemd eten, geen sprookjesachtige uitzichten, niet elke dag tas in pakken en uitpakken, niet dagelijks nieuwe vriendschappen sluiten en afscheid nemen... na meer dan drie maanden ben je toe aan rust, eindelijk tijd om alles te verwerken, even stil te staan bij het leven en wat de je afgelopen maanden hebt gedaan. Tijd om eens van de hele kleine dingen te genieten, van het leven wat hier rondloopt/zwemt. Tijdens mijn eerste poging tot surfen zag ik de dolfijnen voor het eerst, zo dicht ik werd met enthousiastme en vreugde overspoeld, na het surfen liep ik naar huis en vervolgens naar de kayakplek om Sheena te af te lossen om kayaken te verhuren in het park. Onderweg kwam ik een vogel tegen met twee piepkleine mini vogeltjes, mijn maag keerde om van blijdschap. Hoe suf, maar hoe heerlijk is het om van deze kleine dingen zo te genieten. Daarnaast hebben we een ooievaarsfamilie om de steiger achter het huis, een andere mooie vogel die hier regelmatig komt, een lizzard die we regelmatig voorbij zien schieten en last but not least: kakkerlakken, tjah die blijven naar...

My job

Zoals ik al een beetje in mijn vorig verhaal heb geschreven werk ik in een hostel: Thee Surfshack. Het is een klein hostel, John geeft surflessen en wij verhuren kayaken. Samen met twee leuke Canadese meiden zorgen we ervoor dat het hostel netjes blijft- schoonmaken, beddengoed verschonen etc., en uiteraard John zijn afwas... klusjes voor John- de truck of het busje schoonmaken, leegpakken als dat nodig is en alles inladen, promowerk, en we verhuren natuurlijk dagelijks kayaken. We rijden de truck met de kayaken naar het park en stallen alles uit, vervolgens gaan we om de beurt er bij zitten. In mijn tweede week hier konden we om bepaalde redenen niet met de truck in het park waardoor we alles zelf naar het park moesten sjouwen. En geloof me, kayaken zijn zwaar en onhandig, de grote krijtboarden moesten we er naar toe sjouwen en peddels en reddingsvesten. Die tweede week was erg zwaar omdat mijn hele lichaam - vooral mijn handen - pijn deed van het sjouwen, John me vaak een slecht humeur bezorgde door zijn eeuwige wijzigingen in plannen en zijn hele doen en laten. Liz en Sheena hadden het er ook moeilijk mee, uiteindelijk besloten we het weg te lachen met stomme grapjes en sindsdien gaat het een stuk beter. Vooral nu we weer met de truck het park in kunnen.

Daarnaast helpen we John vaak met surflessen. We pakken de surfboards uit het busje (jaaaa, John is lui - zelfs daarbij moeten we helpen), helpen de kinderen aan een board, nadien maken we de surfboarden schoon, laden alles in en verzamelen alle wetsuits. En ja, om het een beetje te overdrijven, ik heb zelf ook min of meer surfles gegeven haha, 1. dit met mijn enige zwemdiploma A, 2. ik zelf niet eens fatsoenlijk kan surfen. Er was een klein jongetje wat niet helemaal mee kon komen met de lessen, ik moest met hem dichtbij het strand blijven aangezien de golven daar makkelijker zijn en hem elke keer van het strand terug halen naar het diepere water. De tweede dag dat ik dit deed was er een meisje van mijn leeftijd die voor het eerst een surfles had - als je drie nachten bij in de surfshack slaapt, krijg je een surfles gratis... dus nou ja... surfles... ik was dus degene die die zogenaamde surfles gaf. Ik zag dag ze niet goed op haar board stond dus nam haar mee naar het strand om nog eens de basisbeginselen door te nemen.

My job number 2

Voor zo'n 3 a 4 avonden in de week heb ik een betaald baantje in een take away shop, een soort snackbar met fish and chips en pizza's. Dat klinkt simpeler dat het is, want hier als buitenlander heb je weinig verstand van alle verschillende soorten gefrituurde vis en daarbij het moeilijkste is... ze zeggen wel dat ze in Australie Engels praten, maar geloof mij, het is het meest onduidelijke Engels wat ik ooit gehoord heb, zelfs Ieren zijn beter te verstaan en die zijn al ontzettend onduidelijk met hun enorme accent.

Één collega is grote wat oudere Australier met dikke oorbellen en grote tattoos, de rest van mijn collega's zijn zo rond de jaar of 13/14, schatjes van kinderen en voel me best sullig met mijn weinige verstand van gefrituurde vis. Maar het is ontzettend fijn om even de deur uit te zijn, andere mensen om me heen te hebben en het belangrijkste: om wat geld te verdienen.

Kerst

En natuurlijk hebben we hier Kerst gevierd! Op Kerstavond heb ik eerst tot half 10 in de Take Away shop gewerkt. Eerste Kerstdag was onze enige vrije dag die we hier hebben, dus.... we hadden flink wat flessen wijn ingeslagen en meteen na het werk begonnen we er aan. Samen met John, Liz en Sheena, vier meiden en een jongen die hier in het hostel verbleven en Gav, de buurjongen, zijn we naar het strand gegaan, kampvuur gemaakt en we hadden muziek uit de auto om ons eigen feestje te bouwen. Op 1e Kerstdag kwam John aanzetten met een Kerstkadootje: een shirt van de Surfshack + een blok zeep. Ook Sheena had kerstkadootjes gekocht. Ik had al een lange jurk van haar gekregen omdat ze daar te veel van had en ze had een dikke reep chocola (aangezien onze favoriete bezigheid eten en snoepen is) voor ons beiden gekocht en voor mij een kam omdat ik had laten vallen dat ik die wilde kopen. Hoe lief van haar! 's Middags gingen we naar de ouders van John, wat boven al onze verwachtingen was. De ouders waren ontzettend aardig + alle andere mensen die er waren. En ontzettend véél en lekker eten, het was ongelooflijk! Uiteraard veel en veel te veel gegeten. Ook de ouders hadden een klein kadootje voor ons. Ze hadden een heel mooi huis met grote tuin en een stuk tuin wat overdekt was. Daar zaten we met zn allen aan een hele grote tafel, alles keurig gedekt inclusief Christmas Crackers. Absoluut een Kerst om nooit te vergeten en waar ik ieder jaar weer met een glimlach aan terug zal denken.

Wat de precieze plannen voor Oud en Nieuw zijn weet ik nog niet... maar ik wil jullie in ieder geval allemaal een hele fijne jaarwisseling wensen!

Dus zoals te lezen, het gaat hier uitstekend en probeer me regelmatig te realiseren dat ik aan de andere kant van de wereld ben, meestal heerlijk weer heb, ik niet mag klagen met mijn baantjes want voor je het weet ben ik weer terug in de Nederlandse realiteit!

Nog andere leuke dingen: mijn broer komt naar Australië!! En Richard en Sophie gaan volgende week hun vlucht naar Thailand boeken voor 24 mei! Hoe gelukkig kan ik zijn!?

Heel veel liefs en tot gauw!

Ozzzzzz

Na 2,5 week Australie heb ik eindelijk de plek gevonden waar ik langer ga blijven... Sydney, Melbourne en uiteindelijk beland in Evans Head... wat? Ja, Evans Head, een klein - niet touristisch dorpje, een hostel dat gericht is op surflessen en het verhuren van kayaken.

Ondanks het nu slecht weer is, probeer ik te beschrijven hoe het hier is (ik ben gisteren aangekomen dus heb nog niet heel veel gezien). Het is een klein hostel, op dit moment zijn er geen gasten maar verblijf ik met 5 andere mensen hier om er voor te zorgen dat het hier netjes is, vandaag hebben we hier de boel geverfd, maar over het algemeen, als het mooi weer is, zullen we kayaken verhuren, de boel schoon houden, in de weekenden flyers uitdelen om het hier te promoten. In ruil hiervoor heb ik een accommodatie, mag ik kayaken, fietsen en surfen. Als alles goed gaat, kan ik binnenkort een baantje voor de avonduren krijgen om wat geld te verdienen.

We hebben een grote tuin, aan een rivier gelegen. Het water uit de rivier komt uit de oceaan - het strand is 5 minuten lopen - en af en toe zwemmen hier dolfijnen voorbij. Even verder op zijn bergen waar walibi's te vinden zijn. Oke, dit moet ik zelf nog ontdekken, maar dit is wat ik van de anderen heb gehoord.

Oke, en nu de rest... wat jullie zullen wel denken, eerst plannen in Sydney, toen Melbourne? Je had een baantje in Melbourne gevonden? Ja, dat klopt... Mijn verhaal van de afgelopen twee weken:

Hoe enthousiast ik was om naar NZ te gaan, hoe erg ik het vond om NZ te verlaten. De fantastische mensen die ik had ontmoet, de geweldigste ervaringen in zo'n indrukwekkend land.... Op naar een nieuw avontuur: Australië. Alle verhalen die ik van iedereen heb gehoord, moet Australië zo fantastisch zijn en ik zat te wachten op mijn vlucht met een brok in mijn keel... Ik wilde helemaal niet naar Australië... Ondanks ik er naar uit keek om eindelijk weer in de 30 graden te zitten, zag ik op tegen het zoeken naar werk en weer een nieuw leven op te bouwen. Nieuwe vrienden te maken, ze in je hart sluiten om vervolgens weer afscheid te moeten nemen. En dan aangekomen in Sydney was het geen 30 graden, maar was het bewolkt, koud en regenachtig. Dat terwijl ik wat warme kleding had weggegooid in NZ omdat ik dacht ze niet meer nodig te hebben. In Singapore had ik Laura ontmoet waarvan ik wist dat ze ook in Sydney zou zijn. Ik checkte in het zelfde hostel als haar en dezelfde dag liepen we elkaar tegen het lijf. Niet alleen het weer maar ook de mensen gaven me een depressieve indruk. Iedereen was bezig met werk zoeken, te weinig geld verdienen en elke avond zo dronken mogelijk te worden. Nee, dit was geen goede start... Aangekomen op zondag, was mijn taak voor maandag om een bankrekening te openen. Dat eenmaal gedaan ging ik naar het Opera house, de botanische tuinen en meer van Sydney verkennen.

De rest van de week ging ik op zoektocht naar een baan, oude vrienden opzoeken en tegenkomen, wat nieuwe vrienden gemaakt (oa een kapster, hoe handig voor een gratis knipbuert) en een paar keer uitgeweest. Waaronder een avond naar een bar waar we met een overvolle discobus naar toe gebracht werden waarin er werd gecrowdsurft. Naar Kaylee die in Bondi Beach verbleef en met Laura en Alex (net als Kaylee ook in NZ ontmoet) op een regenachtige dag naar Cockatoo Island, wie haalt het in zn hoofd om met dat verschrikkelijke weer naar een eiland te gaan? Meerdere mensen dus, want daar liepen we zomaar iemand anders van de Straybus (NZ) tegen het lijf.

Al gauw had ik besloten om niet in Sydney te blijven, ik hou helemaal niet van massale steden, dat weet ik allang, dus hoezo had ik bedacht om in Sydney te wonen? Op zaterdagavond de nachtbus naar Melbourne gepakt. Een plek buiten het centrum uitgezocht, dichtbij het strand: St Kilda. Daar in een leuk hostel verbleven en opnieuw begon de zoektocht. Internet, flyers en langs winkels... Ik had al gauw mijn eerste sollicitatiegesprek: als een irritante straatverkoper om klanten aan je te binden. Salaris: 100 dollar per abonnee, met dikke kans dat je soms helemaal geen abonnees hebt geworven. Nee, dit was het niet... Verder langs winkels, bij de derde winkel was het raak en ik kon over twee dagen een trial doen: een koffie/broodjescorner. Dus ik dacht, helemaal perfect! Na de trial had ik er een vreemd gevoel over, de manager was een regelrechte bitch! Niet zo zeer tegen mij (nog niet), maar tegen de andere meiden die er werkte. Een kleine fout en je kreeg een volle lading over je heen hoe dom je was, en dat in het openbaar waar alle klanten bij stonden. Na een eerste werkdag hoorde ik mijn salaris, wat ver onder het minimum lag en ik was niet zeker van een genoeg aantal uren per week. Als het nou een leuke baan is, maakt het salaris me niet uit... Maar niet als ik me ergens zo ongemakkelijk voel.

In de week in Melbourne was Julie - mn beste maatje uit NZ ook in de stad. Drie dagen met haar opgetrokken, heerlijke dagen. We pakten onze NZ gewoonte op: eten, meer eten en nog meer eten. En na het eten uitkijken naar de volgende maaltijd (in Milford Sound hadden we een heerlijke maaltijd gemaakt MET toetje. En na het toetje werden we al enthousiast over het heerlijke ontbijt dat we hadden gekocht) Op maandag eerst met haar rondgelopen door de stad en de botanical gardens. Dinsdag was het mooi weer, dus heerlijk in het park aan het strand gezeten, regelmatig naar de supermarkt voor een nieuwe fles wijn, Nieuw Zeelandse wijn natuurlijk en een heerlijke maaltijd uit de supermarkt bij elkaar geraapt, brood, kip, sla en als toetje een muffin. Op woensdag naar de stad om Amerikaanse pannekoeken met ijs te eten en een heerlijke chocolade cheescake bij het Casino. En dan op woensdag weer met pijn in het hart afscheid genomen...

Op donderdag ben ik na mijn werk met twee nieuwe 'vrienden' naar een museum geweest en rondgelopen. De rest van de dagen waren erg rustig.

Aangezien Julie ouder is dan 31 heeft zij geen recht meer op een working holiday visa, in haar maanden dat ze in Zuid Amerika was, heeft ze veel vrijwilligers werk gedaan voor accommodatie en eten. Dus op haar positieve ervaringen, heb ik me ook ingeschreven en gesolliciteerd op diverse vrijwilligers werk. Veel bij farms en ik kwam dit surfcamp tegen. Tjah, een surfcamp of iets soortgelijks stond ook op mijn lijstje wat me leuk leek om te doen. Na een reactie te hebben gekregen, zijn telefoonnummer gevraagd om wat vragen te stellen en om mijn gevoel erbij te checken. Het leek allemaal ok. Aangezien ik al eerder bij een travelagency naar binnen was gelopen en werd geholpen door een super vriendelijke Ozzie, ben ik daar weer naar toe gegaan om mijn vlucht te boeken en een tour te boeken voor The Great Ocean Road. Ik kon Melbourne natuurlijk niet verlaten zonder The Great Ocean Road gezien te hebben. We zagen ontzettend veel Koala's, bijzondere volgens en prachtige landschappen. Eindelijk, na twee weken in steden te verblijven, eens het 'echte' Australie te zien. En toen was het dinsdag... Ik had John, de eigenaar aan de telefoon gehad en gezegd dat ik zo snel mogelijk zou komen en dat ik terug zou bellen om mijn exacte aankomstdag te bevestigen. Ik had hem niet meer te pakken gekregen dus heb het naar hem gemaild. Zonder e-mail terug ben ik dinsdagochtend naar het vliegveld gegaan. Gelukkig vlak voordat ik de lucht in ging kreeg ik hem aan de telefoon en hij zou me om twee uur in Ballina ophalen, gisteren dus...

Oh en voor al mijn tantes... ik vind jullie allemaal heel erg lief en het allerliefste, dus geen ruzie maken ;-) Ik vind het super leuk dat jullie zo 'meereizen'!

Heel veel liefs!! XxX

Nieuw Zeeland deel 2 - time to say good bye again

Op het moment van schrijven zit ik in het zonnetje buiten in Christchurch. Vanochtend huilend afscheid genomen van mn Stray-travel maatjes... Vooral met Julie heb ik veel mooie momenten beleefd en ervaringen uitgewisseld, samen de Tongariro Crossing gedaan, samen de Abel Tasman trekking, samen de Franz Josef glacier, samen de Milford Sound gedaan, samen met alle anderen het nachtleven van Nieuw Zeeland beleefd. Denkend aan alle mensen die ik met pijn in het hart in Queenstown gedag heb gezegd en de andere mensen die nog in de bus zaten ben ik nu aan mijn laatste dagen Nieuw Zeeland begonnen. Morgen vlieg ik naar Auckland en Zondag vlieg ik van Auckland naar Sidney waar mijn Australie avontuur gaat beginnen. Ik ga er 100 % vanuit dat het een top tijd gaat worden, maar tegelijkertijd heb ik een knoop in mn maag om het prachtige Nieuw Zeeland te verlaten.

En dan nu mijn belevenissen in vogelvlucht wat alsnog een lang verhaal gaat worden.

Aangekomen in Abel Tasman besloten Julie (UK), Judith (NL) en ik laat op de avond om de volgende dag met Jeremie (Canada) en Menso (NL) de hele Abel Tasman trekking te gaan doen: 52 kilometer in twee dagen. Dus om een uur of 11 mijn tas her-ingepakt en alleen het broodnodige er in gedaan. De rest van de spullen stopte ik in mijn flightbag om bij het hostel achter te laten. We konden bij het hostel een tent huren en de andere meiden een slaapzak. Jeremie en Menso vertrokken al vroeg op de ochtend. Wij vertrokken na de Sky dive van Julie en Judith. Na een wandeling van 6 uur kwamen we aan bij de 'camping' waar Jeremie en Menso hun tent al hadden opgezet. Na onze tent te hebben opgezet was het etenstijd... Mijn koude kant-en-klare pasta die ik had mee genomen. Na een prachtige zonsondergang was het bedtijd... We hadden geen matras meegenomen, door de harde en koude ondergrond konden we niet in slaap komen. Om een uur of 3 gingen we er om de beurt uit om naar de wc te gaan waardoor we de sterrenhemel konden zien: wauwwww! Ons geluk dat Jeremie ook wakker was en bij ons kwam staan, we vertelden dat we nog helemaal niet hadden geslapen door de kou. Met grote ogen keek hij ons aan toen we vertelden dat we geen matras hadden, even later toen we weer in de tent lagen kwam hij zijn matras brengen zodat we die overdwars konden neerleggen. Dat scheelde ontzettend veel in warmte. Dus uiteindelijk nog zo'n 2 a 3 uurtjes kunnen slapen. Volgende dag een nieuwe dag lopen. We moesten snel zijn, anders konden we niet verder doordat een gedeelte onder water zou staan. Gelukkig waren we er net op tijd en konden we met blote voeten door het water. Ondertussen begon het te regenen en te waaien en het stuk over het strand kregen we een harde zandstorm tegen ons aan... Het voelde alsof we bekogeld werden door duizenden naalden. Na 6 uur hadden we het eindpunt bereikt. In eerste instantie zouden we twee nachten kamperen, maar tijdens de eerste avond had ik me voorgenomen niet nog zo'n nacht te hebben. En we waren immers op tijd voor de laatste watertaxi, dus ik ben mooi met de taxi terug gegaan. De anderen bleven nog een nacht en kwamen de volgende dag terug in het hostel.

Doordat we langer in Abel Tasman zijn gebleven, kwamen we in een nieuwe busgroep terecht. Veel bekenden die we eerder hadden ontmoet maar ergens langer waren gebleven. Leuk om die mensen weer te zien. De laatste avond in Abel Tasman gingen we vuurwerk afsteken op het strand. De volgende dag door naar Greymouth, waarvan ze zeggen dat er niks te beleven valt... Klopt denk ik ook wel, dus... dan maar naar een bierproeverij, het ene biertje na het andere werd getapt en vervolgens mochten we zelf nog een keer tappen (doordat we heel snel waren werden dat drie rondes). Na een heerlijke burger (NZ staat bekend om haar burgers en de Fish & Chips) als avondeten zijn we doorgegaan naar de bar van ons hostel waar we tot laat meer dronken en dansten. Volgende dag naar Franz Josef Glacier. Onderweg maakten we een stop voor oa een duik in het water en de Pancakes Rocks. In de avond aangekomen in Franz Josef, gegeten en vroeg naar bed in onze brakke toestand. Op dinsdag hadden we een dag vrij waarop we activiteiten konden doen. Julie en ik deden de half day hike. We waren de laatsten in de rij bij het aanmelden, waardoor we de enigen waren in de middag groep. Om half 1 begon onze hike pas, dus konden we uitslapen, internetten en heerlijke wentelteefjes bakken :-) Het regende de hele ochtend ontzettend hard, tegen een uur of 12 begon het minder hard te regenen, we hadden geluk met onze tijd... Iedereen die een activiteit deed kon nadien gebruik maken van hotpools van 36, 38 en 40 graden, dus om een uur of 5 zaten we daar met zn allen om tot een uur of 8 in het hete water blijven zitten.

Op woensdag door naar Makarora, we maakten tussenstops voor kodakmomentjes... het was slecht weer dus veel zagen we niet. Toen we op donderdag wakker werden en we alleen maar blauwe lucht en zonneschijn zagen kon die dag al niet meer stuk. Onderweg naar Queenstown maakten we diverse stops om van hoge bruggen af te springen. Nee, dat is voor mij niet weggelegd. Eenmaal in Queenstown aangekomen gingen we met zn allen een burger + drinken halen om die bij het meer te eten, drinken. Will pakte zijn gitaar erbij en met zn allen zongen we mee. Vervolgens de kroeg in om verder te drinken. Na een brakke vrijdag, 's avond weer de kroeg in. Dit keer een kroegentocht waarbij we langs een ijsbar gingen en een kroeg waar we de shotjes in theepotten werden verkocht. De avond was veel te gezellig en na twee uur slaap ging de wekker alweer om samen met Julie naar Milford Sound te reizen. Even de groep ontvluchten om tot rust te komen, te kayaken en rond te lopen. De bedoeling was om drie nachten te blijven, maar besloot om met twee jongens uit het hostel mee te rijden in de auto naar Queenstown. Je kan geen nacht in Queenstown verblijven zonder op stap te gaan, dus dat heb ik uiteraard gedaan. Na Queenstown afscheid genomen van de meeste mensen uit de bus en door naar Mount Cook waar we met zn vijven mountainbikes hebben gehuurd en een eind zijn gaan fietsen. We kwamen uit bij een blauw meer waar ijsblokken in het water dreven, een apart uitzicht. Na Mount Cook door naar Rangitata, een rustgevende plek waar we heerlijk in het zonnetje hebben gezeten en gekaart. En toen was het vrijdag... vandaag dus... Het einde van mijn Nieuw Zeeland verhaal.

Ik hoop dat jullie weer van mn verhaal hebben genoten, mijn volgende updat is in SIDNEY!!!

Heel veel liefs en ik denk aan jullie! xxx

Sweeeeeet As

Twee weken Nieuw Zeeland... en dan moet je er wat over vertellen... Moeilijk wat het is onbeschrijfelijk ;-)

Woensdagavond 20 oktober stond ik in de rij te wachten voor mijn vlucht naar Sidney (mijn tussenstop), tussen alle Australiërs... Zo sociaal als de Australiërs zijn, begon de man achter mij tegen me te praten, om alles wat hij zei moest hij lachen, de meest schrikbarende lach ik ooit heb gehoord. Elke bestemming voelt als een nieuwe vakantie, dus sta ik elke keer weer met enthousiaste spanning op het vliegveld te wachten. Met een glimlach om me heen te kijken. Door de schrikbarende lach van de man, moest ik mn best doen om de glimlach niet te laten veranderen in een slappe lach... Begint hij over alle chagrijnige gezichten om ons heen en dat ik er zo vrolijk uit ziet 'Ja, ik heb gewoon echt heel veel zin om naar Nieuw Zeeland te gaan'.

Na een tussenlanding in Sidney, door naar Christchurch, daar aangekomen meteen richting de bus, 'to the citycentre please', reactie: 'there is no citycentre dear', ik keek hem twijfelend aan (elke stad heeft toch een citycentre?), 'everything is closed dear, I can drop you off on Parkside, that's the final stop'. En toen ging eindelijk een belletje rinkelen... Christchurch, aardbeving, stad verwoest... Dus na Parkside naar het hostel lopen, ik vroeg me af waar ik was beland want het zag er uit als een industrie terrein. Weinig auto's op de weg, veel hekken ivm wegafsluitingen. Na drie kwartier was ik eindelijk bij het hostel, of tenminste, ik had in eerste instantie een hostel uitgezocht die gesloten was... verwoest... tweede keuze was een leuk hostel, vrij rustig maar leuke mensen. De volgende dag flink shoppen, 2 t-shirtjes, warme trui, legging, geheugenkaarten voor mn camera, een telefoon, klaar voor de komende maand NZ. Doordat het centrum gesloten was, moest ik een heel eind lopen om naar een kleine shoppingmall te komen. Voor de terugreis besloot ik de andere kant van het citycentrum te nemen. Voorheen liepen alle wegen in rasters, maar mijn hostel lag uiteraard compleet aan de andere kant van het centrum, waardoor ik er om heen moest, elke straat was weer een verrassing of ik de weg kon gebruiken, bijna alles was afgesloten. Het was zo triest om te zien, kan je je voorstellen dat De Dam, Kalverstraat, Leidseplein, alles totaal verwoest en afgesloten is... Ik liep samen met een jongen die aan de zelfde kant moest zijn als ik, fijn om even je gevoelens over de stad uit te spreken.

Omdat ik veel in Nieuw Zeeland wilde zien, besloot ik een hop on hop off buskaart te nemen. Na advies van Maaike besloot ik de Stray bus te nemen, een route uitgezocht die veel van mijn hoogtepunten zou aandoen, en op zondag begon de reis. Eerste plek was Kaikora. Je kon activiteiten doen als met dolfijnen zwemmen en vissen... Ik was een beetje besluiteloos, toen ik had besloten om te gaan vissen (de busdriver was er heel enthousiast over) was er geen plek meer, dus ik mocht na het vissen langskomen om de gevangen vis te eten en wijn te drinken. Dus prima, samen met Scretch, de busdriver en nog een meisje uit de bus die kant op gegaan... De meiden die hadden gevist hadden aardig wat Crayfish gevangen welke ze eerst nog moesten doden en daarna koken. De flessen wijn werden opengetrokken en na drie uur was het tijd om echt te eten. Snel een chickenburger gehaald en toen de kroeg in voor de Rugby Finals! Goooooo All Blacks!!! Na een spannende wedstrijd (beter gezegd, voor de fans was het spannend, rugby, voetbal... ik hou niet zo van sport, maar geef mij maar een biertje en ik doe alsof ik het spannend vind) was het 8-7 waarmee Nieuw Zeeland Frankrijk had verslagen.

Na Kaikora door naar Wellington. De normale route is om in Auckland in te stappen. Doordat ik in Christchurch was ingestapt was het voor velen al bijna het einde van de trip en bleven ze langer. Samen met Screch en nog 1 ander meisje door naar Wellington. Dat andere meisje was een beetje op zichzelf, dus daar had ik niet veel aan. Na twee nachten Wellington door naar Auckland, 11 uur in de bus! Ennnnnn maar liefst 6 afleveringen van Dexter kunnen kijken, jeeeeuj!

Na 1 nacht Auckland, weer de bus in om mijn route door het Noordereiland te maken. Voor veel mensen is Auckland een startpunt met de Straybus, dus de bus zat volgeladen! Op donderdag reden we van Auckland naar Raglan, met een tussenstop op het strand... Met leuke mensen uit de bus 's avonds in het hostel gedronken. Op vrijdag door naar Makatu met een tussenstop in de Waitomo Caves, daar de activiteit Tumo Tumo Tubing gedaan: een grottour met glowworms en tubes. Sexy gekleed in wetsuits om ons warm te houden in het koude water. 's avonds sliepen we in Maketu, waar de mannen de Haka leerder en de vrouwen de Poi leerden. Tranen rolden over mn wangen bij het zien van de Haka. Het is een soort dans van de Maori om andere stammen af te schrikken, ze trekken gekke bekken en slaan hard op een lichaam om agressie uit te stralen. Doordat het mensen zijn waar je mee op trekt is het extra hilarisch om te zien. 's nachts sliepen we met zn allen op matrassen in een grote zaal.

Na Maketu door naar Taupo, met een tussenstop in Rotorua waar de modderpoelen en de hete waterbronnen zijn. In Taupo gingen we zeilen, vooraf langs een liquerstore dus het was meer een boozecruise dan een zeil cruise :-) Doordat de sfeer er goed in zat, gingen we 's avonds door met wijntjes en biertjes en zijn we de kroeg ingegaan. Er was een Halloween thema in de kroeg waardoor iedereen gek gekleed was. Na deze super leuke avond, gingen we 's ochtends eerst naar een natuurlijk hotwater bron, ontzettend warm, dieper in het water werd het kouder en kouder... Een fijn begin van een dag met een kater... Vervolgens maakten we een lange rit van Taupo naar Blue Duck Station. Midden in de natuur... Toen we aankwamen had de eigenaar net twee speenvarkens gevangen, er liepen geitjes en varkentjes rond. Het was de eerste dag dat het echt een beetje warm was. Het was er zo rustgevend. We gingen met een aantal mensen uit de bus een wandeltocht maken naar een waterval en 's avonds zaten we met ze allen om een vuurkorf.

Op maandag van Blue Duck Station naar Tongariro National Park, en ik heb de Tongariro Crossing gedaan! Een toch van 6 uur, waarvan het eerste gedeelte steil omhoog, vervolgens door de sneeuw, door heuvellandschap en door bos... een prachtige tocht, de spierpijn van de dagen erna waren zeker de moeite waard. 's avonds hadden we een hottub bij het hostel waar we bij konden komen van de zware tocht. Omdat het Halloween was, zouden we eigenlijk een Halloween party doen, maar omdat iedereen te uitgeput was hebben we die een dag later in Wellington gedaan. Onderweg naar Wellington zagen we in een van de saaiste dorpen van NZ (volgens Schretch, onze busdriver dan) een grote pop zitten, we hebben netjes aan de winkelier gevraagd of we hem mochten lenen (stelen kon niet, aangezien een grote oranje straybus te opvallend is). Doordat er nogmaar 3 mannen in de bus waren overgebleven - de rest is allemaal onderweg ergens uitgestapt - konden we wel een extra man in ons gezelschap gebruiken. De pop, Ichy genaamd, had alle vrouwelijke aandacht die avond, Scratch leerde hem Michael Jackson moves en af en toe zat hij stomdronken aan de bar. Na een avond met iets te veel alcohol moesten we de volgende dag (gisteren) om half 6 op om met de boot naar het Zuidereiland te gaan. Na een wijnproeverij, een rit door Picton en een supermarket stop kwamen we gisteravond aan in het Abel Tasman National Park.

Gisteravond laat nog besloten om de Abel Tasman walk te doen, een 52 km hike in twee dagen. We blijven twee nachten in het National Park kamperen. Julie en Judith zijn nu aan het Skydiven en over twee uurtjes vertrekken we, spannend! Jeremy en Menzo zijn net vertrokken, we zullen hun op de camping ontmoeten waar we vannacht gaan slapen.

Het is lastig om te beschrijven hoe het hier is. Af en toe heb ik in vogelvlucht beschreven wat ik heb gedaan, zonder er echt wat omheen te vertellen. Het is elke dag genieten, soms best zwaar om elke dag weer vroeg op te moeten om je spullen te pakken en veel te reizen, maar dat is juist hetgene wat het zo leuk maakt. Vooral na een maand 'vakantie' in Indonesië is dit een perfecte afwisseling.

En dan ga ik me nu gauw klaar maken voor mn tweedaagse wandeltocht! Ik hoop dat jullie mn blog met plezier hebben gelezen :-)

Veel liefs!

Life is like an icecream, if you don't eat it, it'll melt...

En daarom heb ik heel veel ijsjes gegeten... Cornetto Sweetheart Brownies om precies te zijn... mijn buik is er vol van en heeft bijna dezelfde kleur gekregen... bruin... vakantie... zucht...

Na een slecht begin in Indonesie, heb ik besloten een maandje vakantie te vieren in plaats van echt te reizen.

Nusa Lembongan
Na een aantal relaxte dagen in Kuta ben ik doorgereisd naar Sanur, een nacht tussenstop om naar het eiland Nusa Lembongan door te reizen. Emilio en Suus bleven daar twee nachten, dus ik zou ze op Lembongan weer zien. Aangekomen in Lembongan begon de zoektocht naar accommodatie weer, ik liep een eind en een meisje wat in tegengestelde richting liep sprak me aan 'hey, ik heb een leuke slaapplek gevonden, ben je op zoek? Als je even wacht haal ik mn backpack en laat ik het je zien', ik hou wel van die spontaniteit dus ik wachtte op haar. Even later kwam ze terug met haar backpack en ik stelde voor om de kamer te delen. Dus tas gedropt in een werkelijkwaar een hemelse kamer, alles was licht, zowel kleur als zonlicht, schoon en een badkamer wat half buiten was, maar zo dat niemand er bij kon of niemand je kon zien. Het meisje, Taylor uit Australië had al Amerikaanse vriendinnen gemaakt, Casey en Maya waarmee ze een scooter zou huren om het eiland te verkennen. Dus gauw bikini aangetrokken en 5 minuten later zat ik bij Taylor achterop de scooter en had ik drie vriendinnen. De uitzichten waren werkelijk prachtig, van Dreambeach, naar Sunsetbeach, een korte break voor een biertje, verder naar een eilandje waar je via een brug naar toe kon, nou ja brug... een houten gammele oversteekplaats, bizar... Daar rondgecrost en heerlijk gegeten onder het genot van een zonsondergang. Gauw voordat het pikkedonker werd weer terug, uiteraard hebben we dat niet helemaal gered en moesten we in het donker terug, Tayler en ik voorop, Maya in het midden, het licht van haar scooter deed het niet en vervolgens Casey. De vrijdagavond was de enige avond dat er een feestje was op het eiland, dus daar moesten we gebruik van maken. Een leuke avond wat eindigde met iedereen in kleding in het zwembad. De volgende dag alweer afscheid genomen van Tayler en hebben Casey, Maya en ik bij een hostel wat gedronken en daar het zwembad gecrashed (doen alsof je in het hostel verblijft en zonder te betalen van het zwembad gebruik maken). De dag erna nog een scootertocht, een massage en een laatste diner met Casey. Ze ging de volgende dag naar Thailand. Casey was al twee dagen koortsachtig, vooral 's avonds was het mis. In Thailand zou ze een ziekenhuis opzoeken. Later bleek dat ze daar een paar nachten moest blijven omdat ze blinde darmontsteking had... arme Casey... Ondanks we een ontzettend mooi appartement hadden, was het een beetje afgelegen, dus besloten Maya en ik ergens anders te slapen, een iets goedkoper krotje, maar met zwembad en gratis wifi... 's avonds had ik een afscheidsdiner met Emilio en Suus die ik regelmatig zag op Lembongan, blijft raar om elke keer afscheid te moeten nemen. Ik had hun verteld dat ik met het boek Eat, Pray, Love bezig was, in het Engels... Dus in het Engels leest het al niet makkelijk weg en het is zooooo'n ontzettend langdradig verhaal dat ik er maar niet in verder kwam. Ik had van hun een NL boek gekregen, die ik helaas in twee dagen heb uitgelezen... Want de dag na hun afscheid heb ik de hele dag bij het zwembad gelegen te lezen. Af en toe een duik in het zwembad en een break voor lunch... Maya was die dag aan het duiken, dus ik kon ongestoord doorlezen.

Gili Trawangan
Op woensdag ben ik doorgereisd naar Gili Trawangan, op de boot een Engels stelletje Dave en Lisa ontmoet. De hele week met hun opgetrokken, een prachtige snorkeltrip gedaan, op de fiets het eiland verkend (alleen maar strand, dus het was een zware tocht), de film Braids Maids gekeken en vooral veel gekaart (shithead) en vooral veel op het strand gelegen. We zijn drie avonden even op stap geweest, waaronder de fullmoon party. De fullmoonparty was een beetje teleurstellend, het waaide ontzettend hard en ik heb echt nog nooit zo'n slechte DJ mee gemaakt. Een hele andere fullmoon/beach party dan in Thailand. We hadden een super leuke accommodatie met leuke mensen die er werkten waar we mee optrokken. Owen deed elke keer mee met kaarten en Ari zat er altijd bij, met zn telefoon te spelen. Dan hadden we de 23 jarige 'manager' Wayan, als je hem ziet zou je hem meteen willen knuffelen, maar eigenlijk zat hij daar helemaal niet op zn plek. Voor ons is Gili Trawangan een paradijs, maar voor de locals is het meer een gevangenis, een klein eiland, hele dagen werken, voor Wayan was dat gasten ontvangen en schoonmaken, voor Owen en Ari...tjah... wat die nou precies deden... een stuk minder dag Wayan iig en ze verdienden dan ook zo'n 25 euro per maand en kregen onderdak... tenminste... als het druk was en alle kamers waren bezet + de extra matrassen in gebruik, sliepen ze buiten in de harde wind. Een onbegrijpbare werkelijkheid voor ons...

Lombok / Kuta Lombok
Owen en Ari boden ons aan om in Lombok een auto te huren, ze zouden als gids met ons mee gaan om het eiland te laten zien. De broer van Ari wachtte ons op met de auto. Eerst naar Monkey forest... We kochten pinda's om de aapjes eten te geven. Dave had de zak in zn hand, maar werd meteen uit zn handen getrokken door een aap, weg zak, weg nootjes... Nu konden we de apen niet meer naar ons toe lokken voor foto's. Daarna door naar de tuin van de koning van Lombok en vervolgens naar een dorp waar ze handgemaakte sarongs maakten. Ieder huis had zijn eigen ontwerp en elke vrouw was verplicht om sarongs te maken, wanneer ze dit niet deden, mochten ze niet trouwen. Lisa en ik mochten ook even proberen en vervolgens werden we in lokale klederdracht gekleed, welke men droeg tijdens bruiloften en ceremonies. Na de lunch gingen we door naar een prachtig strand, wit zand, blauwe zee, bergen en bijna geen mens te vinden. Als afsluiting gingen we naar de familie van Ari. Een vreemde situatie want het was pas de tweede keer dat daar toeristen waren. Iedereen kwam naar buiten om ons te bewonderen, zij keken naar ons en wij keken naar hun. De oudste man keek me aan en zei (ja Johan, dit vind jij leuk) wat heb je een grote neus! En bedankt. We kregen kokoswater en gefrituurde banaan. Na een half uur was het tijd om afscheid te nemen, we werden naar Kuta Lombok gebracht voor een prima accommodatie. Het strand daar was teleurstellend, Dave en Lisa besloten hun laatste nacht in een iets duurder hotel door te brengen, met zwembad... Dus daar heb ik vrijdag ook mooi gebruik van gemaakt.

Sinds kort beschikt Lombok over een klein vliegveld, aangezien Dave en Lisa op zaterdag aan hun terugtocht naar huis zouden beginnen, was het handiger om te vliegen zodat ze meteen op het vliegveld zouden zijn, daarnaast was vliegen goedkoper dan met de boot - en Dave weigerde ook met de boot te gaan; ontzettend hoge golven en gasflessen aan boord terwijl er gewoon gerookt werd... Ik kon Dave regelmatig uitschelden met het scheldwoord dat hij mezelf had geleerd en volgens mij ook zelf had bedacht: Wetter, oftewel mietje/verwijfde jongen. Het was een apart vliegveld... Veel lokale mensen stonden voor hekken naar de vliegtuigen te kijken omdat ze dat nog nooit eerder hadden gezien. We hoefden ons paspoort niet te laten zien en op mijn boarding pass stond mr in plaats van ms... het was een propellervliegtuig en na welgeteld 25 minuten vliegen was ik blij dat ik weer op de grond stond. Na een lunch bij de Kenchucky Fried Chicken was het tijd om afscheid te nemen van Dave en Lisa. Een tot ziens in Engeland en/of nederland! In mn eentje door naar Ubud...

Ubud
Bij aankomst in Ubud had ik meteen een goed gevoel bij het dorpje, ik liep wat rond, bezocht wat winkels en kocht een korte broek en omdat vervolgens te vieren trakteerde ik mezelf op een ijsje. 's Avonds voor het eerst sinds ik in Indonesië ben in mijn eentje gegeten. De tweede dag naar Monkey forest geweest + een wandeling en de derde dag wilde ik naar de Elephant Cave. Het zou zo'n 10 km zijn, een beetje beweging kan nooit kwaad, dus ik liep en ik liep, langs rijstvelden, berg op, berg af, langs scholen waar de kinderen naar me zwaaiden en verder en verder... geen Elephant Cave. Na 28 jaar weet ik ook eigenlijk best wel dat ik niet zonder tour in mn uppie wandelend een dergelijke grot kan vinden... Het was goed geprobeerd en alsnog een mooie wandeltocht.

Back in Kuta Bali
En dan is vandaag alweer mijn een-na-laatste dag in Indonesië aangebroken. Voor mijn laatste nachtje ben ik weer naar Kuta gereisd, zodat ik morgen binnen een half uur op het vliegveld ben. Hetzelfde guesthouse en zelfde kamer zodat ik op mijn kamer internet heb (handig, dan kan ik vannacht mijn laptop aan laten staan om al mijn foto's online te bewaren en mijn blog voor jullie bijwerken :-)), bij hetzelfde restaurantje gegeten als waar ik elke dag met Emilio en Suus hebben gezeten en morgen mijn allerlaatste stranddagje in Indonesië en dan... NIEUW ZEELAND! Een nieuw hoofdstuk van mijn reis. Ben al wat tips aan het verzamelen, maar alle tips zijn welkom! Mocht je in NZ geweest zijn, ben benieuwd naar je hoogte punten en de do's en don'ts!

Zo, dat was een lang verhaal... maar dan ook meteen van drie weken :-) Voor jullie werkze deze week ... Ik ga nog even een ijsje halen...of een biertje dan;-)

Kus!

Java + eerste dagen Bali

Na een paar relaxte dagen in Kuala Lumpur met het bezoeken aan de Batu Caves en gitaarsessies op de rooftopbar van het guesthouse, was het tijd om naar Indonesië te vliegen. Ik wilde Jakarta overslaan, de vlucht naar Yogjakarta was te vroeg, dus ik besloot om naar Surabaya te vliegen. Alsnog vroeg opgestaan, naar het treinstation te lopen en gauw wat eten en drinken bij de 7Eleven gehaald... Winkel uit, verkeerde kant op lopen, tijd verliezen, trein in, naar KL Sentral, daar de bus pakken en te laat aankomen op het vliegveld. Ik dacht dat je een uur van te voren aanwezig moest zijn, zag ik dat het voor internationale vluchten 3 uur moest zijn. Om 20 voor 9 mn tas ingeleverd, richting de gate en ik kon meteen in de rij aansluiten om het vliegtuig in te gaan. Om 20 over 9 de lucht in... Zo, dat was allemaal net op tijd... Waar is de goed georganiseerde Janet gebleven?

Aangekomen in Surabaya de bus richting centrum gepakt, daar rondgevraagd naar het guesthouse die ik had opgeschreven. Ik had nog geen Lonely Planet van Indonesië, en zonder die bijbel ben je echt nergens, geen plattegronden, geen idee hoe het openbaarvervoer werkt en geen opties voor goedkope slaapplaatsen. Iedereen die ik de weg vroeg wees weer een andere kant op, de glimlach van de Indonesiërs voelde als uitlachen en eentje begon me te filmen, ik voelde me totaal verloren. Met mn zware backpack al meer dan een uur gelopen, geen idee waar ik was en voelde me ongemakkelijk door de mensen en de armoede. Toen ik politie zag vroeg ik met tranen in de ogen of zij misschien wisten waar ik naar toe moest. Zij zeiden dat het nog een heel eind lopen was en uiteindelijk een taxi gepakt. Kwam ik aan in een veel te dure guesthouse. Wel een eigen slaapkamer en douche en er was internet aanwezig. Het was inmiddels vier uur en dacht als ik nu ga eten ben ik iig voor het donker is terug en hoef ik hier niet meer weg. Eerst even mn ouders mailen, want ik moest even mn verhaal kwijt, douchen en toen ik weer beneden kwam zat er godzijdank nog een toerist. De Spaanse jongen zat te wachten op een vriendin die een week met hem mee zou reizen, zij zouden de volgende dag met de trein naar Promolinggo om naar de Bromo vulkaan te gaan. Ik vroeg of ik het stuk met ze mee kon reizen omdat ik het zo verschrikkelijk in Surabaya vond. Dus de volgende ochtend met zn drieen met de trein die kant op. In Promolinggo kon ik een tourtje boeken voor twee dagen, naar de Bromo en de volgende dag naar Ijen en vervolgens naar Bali. De Spaanse jongen en meisje gingen door naar een ander plaatsje. Ik kwam door het tourtje in een leuke guesthouse terecht, er waren schrikbarend veel Nederlanders. Met een Nederlands stel ben ik nog een stuk gaan lopen en 's avonds gegeten.Voor de Bromo moesten we om 3 uur opstaan om de zonsopgang te zien. Het was erg mooi om te zien. Na de Bromo door naar Ijen. Er zouden nog twee Nederlanders mee gaan in die tour - ik had eigenlijk verwacht dat ik ze al bij de Bromo zou ontmoeten, helaas werd ik bij 5 Polen in gezet. 's middags de Nederlandse broer en zus (Arjan en Debby) ontmoet, op naar Ijen. We kwamen aan het einde van de dag aan bij het guesthouse, eerst rondgelopen toen een duik genomen in het ijskoude zwembad - het was er sowieso redelijk koud omdat het hooggelegen is, maar als je een zwembad hebt, moet je er ook gebruik van maken. Nadien in een warme hottub (hoe noem je dat?). 's Avonds lekker gegeten, vroeg ons bed ingedoken en de volgende dag weer heel vroeg op om naar Ijen te gaan. De wegen rondom Ijen waren erg slecht, maar dan ook echt heel erg slecht, sommige stukken waren gewoon brokken steen waar we met 5 km per uur over heen moesten als het niet langzamer was. Bij de vulkaan aangekomen moesten we 3 km behoorlijk stijl omhoog, aangezien ik snotverkouden was, was het een extra zware klim. Maar boven was het uitzicht prachtig, je keek op een krater met een meer. Uit die krater haalden ze zwavel waar mannen met 90 kilo zwavel op hun schouders eerst omhoog en dan 3 km naar beneden moesten... ongelooflijk. Dat zou de arbo in Nederland nooit goedkeuren ;-)

Na Ijen door naar Bali, een uur met de boot en toen 5 uur in een ontzettend krappe bus. We zaten echt schouder aan schouder en de knieen tegen de stoel ervoor... Ik had besloten richting Kuta te gaan, of eigenlijk een plaatsje in die richting waar het wat rustiger zou zijn. De gemakken van winkels omdat het een toeristische plek is in combinatie met strand. Er ging nog een NL stelletje die kant op en ik vroeg of we een taxi konden delen. Dat was goed... Dus eenmaal in de taxi werden we in Kuta gedropt... Bij een ontzettend duur hotel. Als taxi chauffeurs toeristen afleveren krijgen ze daar een fooi voor, dus hoe duurder een hotel, hoe meer fooi ze krijgen... staan we daar, alsnog op zoek naar een goedkoper hotel/guesthouse. Het was al donker en de zoektocht met de zware backpack kon opnieuw beginnen. Alles veel te duur. Uiteindelijk had het NL stelletje, Emilio en Susanne een plek gevonden met zwembad waar ze wel wilden blijven. Voor mij alleen zou het 15 euro per nacht worden, vér boven mn budget... wel met zwembad, prachtige kamer, maar ik wilde minstens twee nachten blijven, dus toch besloten verder te zoeken. Emilio en Suus dropten hun backpack en liepen met me mee voor een slaapplek... uiteindelijk eentje voor 7 euro per nacht kunnen vinden. Nog steeds iets boven mn budget maar wel heerlijk een eigen badkamer voor mezelf :-) Nadien samen gegeten, een heeeeerlijke pizza! Na alle rijst en noedels ging het er extra goed in. Dus de rest van de dagen bij dezelfde plek gegeten :-) De eerste dag met Emilio en Suus naar het strand geweest, de tweede en derde dag heb ik illegaal bij hun aan het zwembad gelegen, ultiem vakantie gevoel! De tweede avond hebben we tot een uur of 11 nagetafeld, leuke gesprekken en heerlijk eten. De derde avond zijn we na het eten gaat winkelen, een beach short gescoord en paar schoenen (rode Vans), ai... die wilde ik pas aan het einde van Bali kopen zodat ik ze hier niet ongedragen hoef mee te slepen. Maar als je eenmaal begint met onderhandelen, kan je er niet meer onderuit. In Nieuw Zeeland zal het kouder zijn en zal ik warmere kleren moeten hebben, dus voor een extra trui wacht ik écht totdat ik bijna in NZ ben.

Helaas dus een stuk van Java overgeslagen, maar aan de andere kant is het stiekem ook heerlijk dat ik hier rustig aan kan doen. Deze maand ga ik op tijd op zoek naar een Lonely Planet Nieuw Zeeland - ik laat het daar niet gebeuren dat ik zonder planning de helft oversla haha

Over een uurtje reis ik samen met Suus en Emilio met de taxi naar Sanur. Na een of twee nachten kan ik vanuit daar de boot naar een eilandje pakken en daarna door naar de Gili's!

Zo, dit waren mijn verhalen, ben ook benieuwd naar jullie verhalen, dus mail me als jullie iets leuks/onzinnigs/etc. hebben te vertellen :-)

Hele dikke kus!!

Maleisie

Alweer iets langer dandrie weken van huis... Ondanks ik natuurlijk al een hoop gezien heb, voelt het toch alsof ik nog maar net begonnen ben. Meleisie is mooi, maar had er toch stiekem meer van verwacht. Waarschijnlijk omdat ik dacht dat het vergelijkbaar zou zijn met Thailand, maar Maleisie kan niet tippen aan Thailand. Maar uiteraard geniet ik van elke dag! Zelf weten hoe laat je op staat en wat je de dag gaat doen. In vergelijking met thuis is het hier zo het tegenovergestelde...Geenconcrete planning,geen zorgen maken over verdwalen, geen zorgen over tijden ik heb hier niet eens een wekker (heb geen simkaart gekocht, dus mn telefoon gaat niet aan), dus als ik vroeg op moet staan, hoop ik gewoon dat ik op tijd wakker wordt haha Dat is tot nu toe goed gegaan...

Ok, nu mn verhalen over de verschillende plekken:

Pulau Perhentian

Na Melaka (mn vorige reisverhaal)reisden Selina en ik door naar Pulau Perhentian. De nachtbus vertrok om 8 uur. Aangekomen bij de bus wilden we onze ticket laten zien om in de bus te gaan. De chauffeur schonk geen aandacht aan ons... stonden we daar te zwaaien met onze tickets... uiteindelijk kregen we de aandacht en we vroegen of het de juiste bus was die we moesten hebben. Hij begon in Malay tegen ons terug te praten en uiteindelijk zijn we er maar van uit gegaan dat het de juiste bus was... we konden immers met de tickets naar binnen. In de bus kwamen we erachter dat we gereserveerde plekken hadden en niet eens naast elkaar zaten. Gelukkig konden we met andere mensen ruilen zodat we wel naast elkaar konden zitten. En toen begon de busrit... Met een behoorlijke snelheid door alle slingerbochten om een smalle weg, de Nederlandse 50km wegen zijn zelfs breder... Angstig trok ik mn slaapmasker over mn ogen, zodat ik iig niet zou zien wanneer ik dood zou gaan ;-) Nauwelijks geslapen in de bus, kwamen we de volgende ochtend aan bij de haven om naar Pulau Perhentian te varen... Na de dodenrit in de bus kwamen we aan in het Hemelse Pulau Perhentian, witte stranden, blauwe zee... Als kamers hadden we in elkaar geflanste houten hutjes. Stroom werkte van 7 am tot 7 pm, happy holidays :-) Een relaxte sfeer met ontzettend leuke mensen.

Met de mensen die we op de boot hadden ontmoet zijn we gaan lunchen, alleen al van de wandeltocht naar de lunchplek verkleurden we al, zo vel was de zon! Na wat zonnen, zwemmen en eten was er 's avonds een black mask party. Het begon rustig op het strand met de Monkey Juice, daarna werd er gedanst en ging de Monkey Juice er nog beter in! De volgende dag zouden we een snorkeltrip doen... Geen goed idee na een heftige avond, dus die hebben we maar een dagje verschoven om de hele dag in het water te zitten, op het strand te liggen, lekker eten en niks doen en vooral aan niks denken. Heerlijk! VAKANTIE! 4 dagen lang op blote voeten over het strand slenteren, rondkijken of er niet ergens een komodo dragon rondliep (er liepen GROTE rond) De tweede avond hebben we nog wat gedronken met Zack en Isac, de mensen van het guesthouse en om een uurtje of 1 in ons bed gekropen om de volgende dag wel fit te zijn voor de snorkeltrip! Het snorkelen was fantastisch, we snorkelden in mooie koraal gebieden en ik heb 5 haaitjes gezien en 2 reuzeschildpadden! Jeeuj reuze schildpadden gezien! Was echt zo bijzonder!! 's Avonds rustig aangedaan want we waren toch best moe na de trip. Na heerlijk te hebben gegeten gingen we nog even internetten en toen begon het ontzettend hard te regenen! Omdat ons hostel geen wifi heeft, zaten we ergens anders,dus konden we niet terug naar onze eigen hostel waardoor we ons geplande film avondje over moesten slaan - ze zetten elke avond een film op in de gemeenschappelijke ruimte en aangezien na zo veel drank avonden, wilden we nu een rustig avondje.

De dag erna was alweer mijn laatste dag in Perhentian. Weer een dagje uitslapen, aan het stand liggen en relaxen. Inmiddels ontmoetten we Jackie uit Amerika die bij ons aansloot. 's Avonds gingen we met zn allen (ook met de jongens van het hostel) drinken om ons afscheid te 'vieren'. Selina besloot toch om langer op de Perhentian te blijven. Zij was toch liever op het strand dan in de steden, en we hadden leuk contact met de mensen van het guesthouse en aangezien Jackie er nu ook was, gaf ik haar groot gelijk. Dus zou ik alleen verder gaan naar Georgetown, Penang. De volgende dag alleen met de boot terug naar het vaste land, 5,5 wachten op de nachtbus... het was een redelijk afgelegen gebied met alleen lokale mensen. Aangezien het hier Moslims is, trok ik gauw mn lange broek over mn korte broek heen, droeg een sjaal over mn blote schouders en voelde ik me nog steeds veel te naakt. Ik zag een stelletje uit Engeland en ben bij hun gaan zitten aangezien ik me niet echt op mn gemak voelde. Zij gingen door naar Singapore, dus kon ik hun mooi wat tips mee geven over de stad. Hun bus ging al om half 10, die van mij zou pas om half 11 gaan... Nog een uur wachten... Toen het bijna half 11 was ging ik rond vragen wat mijn bus zou zijn, de mensen aan wie ik mijn kaartje liet zien, keken allemaal verbaasd, dat ticket kenden ze niet... Na nog drie kwartier wanhopig te wachten kwam mijn bus eindelijk om kwart over 11. Na een nacht slecht slapen kwam ik de volgende dag om kwart voor 6 aan... Een taxi genomen naar het guesthouse dat Jackie me had aangeraden, mn backpack daar gedropt, wat rondgelopen, ontbeten, geinternet en toen was het eindelijk 11 uur zodat ik kon inchecken en me douchen... Ja jongens, het leven van een eenzame backpacker is soms best zwaar ;-)

Georgetown (Penang) + Cameron Highlands

Twee dagen/twee nachten in Georgetown doorgebracht, vond het guesthouse wat tegenvallen en ontmoette niet veel andere mensen. De eerste dag veel rondgelopen, tweede dag een national park bezocht... wilde daar naar Monkey Beach lopen, maar na een uur lopen werd het pad zo slecht (ik moest door een wirwar van bomen/takken) dat ik het pad niet goed meer kon zien, ben toen maar terug gegaan. Aangezien ik het in Georgetown niet echt leuk vond, was het toch een goede tijdsbesteding. Ik miste toch ergens Selina en het strand en de prachtige en relaxte omgeving. Na GeorgeTown door naar Cameron Highlands, in de bus ontmoette ik Natalie, weer een Engelse, maar een rustig persoon. De dorms zagen er niet echt fijn uit dus besloten we een kamer te delen. Toen we aankwamen was het KOUDDD en het regende... In de television room zetten we de film The Black Swan aan, fijn want die wilde ik nog steeds zien... 's avonds gegeten en niet zo veel gedaan. De volgende dag op naar de Cameron Highlands → Thee plantage, thee fabriek, mossy forest en een vlindertuin. Vooral het Mossy Forest vond ik leuk, ik hou van jungle en uitdaging.

Kuching

Op zondag ging Natalie door naar Kuala Lumpur, ik ook, maar dan in een andere bus omdat ik rechtstreeks naar het vliegveld wilde. Daar mn ticket geboekt en doorgegaan naar Kuching, een plaatsje in het Borneo gedeelte van Maleisië. Ik kwam redelijk laat in de avond aan en er was een Mooncake festival gaande. Ik had meteen een fijn gevoel bij dit plaatsje. Aangekomen bij mn uitgezochte guesthouse vroeg ik naar een dormroom, die kreeg ik. Ze waren aan het renoveren en het was de eerste dag dat ze open waren. In de tijdelijk ingerichte dormroom stond een stapelbed en een gewoon bed - alle 5 nachten dat ik er was helemaal voor mij alleen :-) Eerste dag zoals bijna altijd, stad verkennen. Tweede dag op excursie naar een semi-wild oerang oetang centrum + de longhouses waar de lokale stammen wonen. Twee andere NL meisjes deden de zelfde trip, afgesproken om de volgende dag naar het strand te gaan. Het waren wat jongere meisjes en ik was blij dat ik een dag gezelschap had, maar ik had niet de behoefte om ook nog de avond met hun door te brengen. Dus gauw alleen gegeten en 's avonds beneden in het guesthouse gelezen. Ik maakte een kort praatje met een Engels stelletje dat hier ook verbleef en ze zouden de volgende dag naar Bako national park gaan. Daar wilde ik ook graag naar toe, maar niet alleen... Dus ik vroeg of ik me bij hun aan mocht sluiten. Dat vonden ze prima, dus de volgende dag op tijd naar Bako NP voor een goede wandeling in de jungle. We hebben Proboscius monkeys (ik weet niet precies hoe je het schrijft, maar het zijn vreemde neusapen) gespot en mooie uitzichten. Het stelletje, Tom en Emily waren ontzettend aardig en gezellig - wat kan het gezelschap je dag bepalen... 's avonds samen gegeten en meteen weer afscheid genomen omdat zij 's avonds naar Kuala Lumpur zouden vliegen.

Kuala Lumpur

Aangekomen in Kuala Lumpur zoals gewoon op zoek naar een slaap plek. Ik had een tip van iemand gekregen voor een guesthouse met goedkope dorms, een rooftop bar en veel gezellige mensen. En zo is dat! Zodra je boven in de rooftop bar komt, zit het vol met mensen waar je gewoon bij aan kunt schuiven. De eerste avond daar gezellig gezeten met mensen, gedronken en gekletst en vervolgens dansen in de Raggae bar. De tweede dag(gisteren)ben ik naar de twin towers gegaan, wat iets meer dan een half uur lopen was, vervolgensin een ontzettend groot overdekt winkelcentra geshopt - of eigenlijk alleen rond gekeken want ik kan natuurlijk niks kopen tenzij ik iets anders weggooi. Had nog wel een korte broek nodig, dus daar was ik ontzettend blij mee :-) En toen weer lopend terug... En dat duurde wat langer... verdwaald... Mn plattegrond er bij gepakt, rondgelopen voor straatnamen, wat rond gevraagd en uiteindelijk na ongeveer twee uur lopen was ik weer in mijn bekende omgeving :-) Goed voor mn beweging denk ik dan maar zo. 's Avonds met een NL jongen gegeten en na het eten nog wat gedronken met Tom & Emily (die ik in Kuching had ontmoet - lang leve facebook). Voor vandaag had ik maar 1 plan: ticket naar Indonesie boeken. Voor de rest heb ik niet veel gedaan want het regende hard. Heb nog weer wat met Tom & Emily gedronken en besloot om een film te kopen om op mn laptop te kijken. Ze hadden Dexter season 5, dus ik helemaal blij :-) Maar nu heb ik geen cd-speler in mn laptop haha Hopelijk hebben ze binnenkort weer ergens een televisie ruimte waar ik hem kan opzetten. Dus ipv Dexter, een nieuwe reisblog!

Nog twee dagen in KL en dan vlieg ik woensdag naar Surabaya - Java, Indonesie...

XxX