Final Destination: HOLLAND

Hier zit ik dan... In Bangkok... wéér Bangkok, geen euforisch gevoel, geen tussen stop, niet het weer zien en het afscheid van mijn vrienden. Dit keer Bangkok om weer naar huis te vliegen. Ja, ik kijk er naar uit om familie en vrienden weer te zien, maar tegelijkertijd is het bijna hetzelfde als hoe ik mijn reis begon: een soort van leegte van wat er de komende tijd gaat gebeuren. Op zoek naar een baan, vervolgd door het zoeken naar woonruimte, ipv op zoek naar mooie plekken op de wereld, guesthouses en nieuwe vrienden. Naar huis... waarin het dagelijkse leven weer wordt opgepakt.

Nou moet ik zeggen dat tijdens mijn jaar reizen dit als mijn dagelijkse leven voelt: Gewend aan de manier van leven, hoe onbeschrijfelijk die ook is.

In Myanmar had ik besloten mijn laatste 2,5 week naar het noorden te trekken: Chiang Mai, Pai en door naar het noorden van Laos. Op het laatste moment heb ik mijn gedachten veranderd - want tjah, zo gaat dat zo vaak met reizen; plannen maken en vervolgens weer wijzigen - en besloot ik dat dat allemaal te gehaast zou moeten en het transport met grensovergangen + visa het allemaal erg duur zou maken om dingen in haast te doen. Dusss, genieten van alleen twee plekken en dan maximaal! In Chiang Mai aangekomen ben ik 's avonds gelijk naar de nachtmarkt gegaan. Men zegt dat je daar je spullen het goedkoopst kunt krijgen, dus in 45 minuten tijd had ik alles wat ik wilde hebben voor de prijs die ik er voor uit wilde geven. Al in het begin van mijn reis had ik bedacht dat ik een massage cursus wilde doen, alleen was het er nooit van gekomen. Al snel zag ik flyers van massage scholen en dacht Ha, dit is de plek om het te doen! Dus heb ik een hele dag in de massageschool doorgebracht om de standaard Thaise massage door te nemen. Fijn dat ik het om een leuke Thaise vrouw mocht uitproberen en grapjes te maken hoe pijnlijk een Thaise massage kon zijn, ondanks ik natuurlijk veel te voorzichtig was. Aan het einde van de dag ging ik met een voldaan gevoel terug naar mijn guesthouse waar ik mijn vrienden die ik in de nachtbus had ontmoet weer zag. Ééntje van hun was deze dag op een drie-daagse trekking vertrokken en had het voor elkaar gekregen de prijs naar 1100 bath te onderhandelen. Dat is nog geen 30,- en ik dacht dat is geen geld voor drie dagen vermaak. Dus de volgende dag ben ik op dezelfde trekking gegaan. Hup, spulletjes in mijn dagrugtas voor drie dagen, sportschoenen aan en gaan! Ik werd als eerste opgepikt van het guesthouse, het is altijd een leuke enthousiaste spanning wie er nog meer in dezelfde groep zitten, dit keer in totaal 6 andere meiden: inclusief mezelf 7 meiden en een gekke, te grappige gids, genaamd Ping Pong. De eerste dag was veel stijl omhoog en dus best zwaar. 's avonds een aantal biertjes om ons harde werk te belonen. Om een uur of 1 op onze harde matrassen omringd door een mosquito net gekropen om de volgende dag door de stromende regen weer een aantal uren naar een waterval te lopen. Deze waterval had ik 2,5 jaar geleden al tijdens een dagtocht gezien, maar met deze leuke groep meiden kon het dat toch nog overtreffen. Vervolgens doorgelopen naar het kamp waar we die nacht zouden verblijven. Dit keer een wat rustigere avond, gezellig om het kampvuur gezeten. Dag drie hadden we weer goed weer en gingen we raften en olifanten rijden. 2,5 jaar geleden zei ik dat ik dat nooit weer wilde doen, maar zag al gauw dat deze olifanten een stuk beter behandeld werden, dus vooruit 40 minuten op een olifant rondhobbelen. Terug in Chiang Mai besloot ik bij de meiden in het zelfde guesthouse te verblijven en hebben we de 3-daagse trekking goed afgesloten met een heftig avondje stappen.

Samen met 1 van de meiden, Pil uit Denemarken ben ik doorgereisd naar Pai. Dit had ik 2,5 jaar geleden overgeslagen maar hoorde er zo veel positieve verhalen dat ik dit ook gezien wilde hebben. De eerste volle dag dat we er waren hebben we een scooter gehuurd. Oh wat ga ik dat scooterrijden in de mooie natuur missen! Alhoewel dit een vrij lastige weg was om te rijden. Veel stijle bergen, met ons goedkoopste scootertje en twee mensen erop, was het een hele kunst om een bergtop te bereiken. Uiteindelijk zijn we bij een grot uitgekomen waar we een rondleiding hebben gekregen. Toen de hele tocht terug met wat zenuwen over de benzinetank die bijna leeg was. Gelukkig konden we benzine krijgen op de bergtop waar we uiteraard flink wat geld voor neer hebben moeten tellen. Na wat avonden in de bars te hebben gehangen, ontmoetten we Rian, Shawn en Aaron. Rian en Shawn zijn een stelletje afkomstig uit een Engels dorpje aan de grens van Schotland, met hun opvallende (en te grappig) accent hadden we meteen een fantastische avond. Aaron werkt in de bar waar we elke avond waren en verbleven alle drie in hetzelfde guesthouse: verkassen dan maar en hun guesthouse - mét zwembad- opgezocht! De eerste avond was deze helaas volgeboekt, maar de dag erna konden we er in. De kamer zag er fantastisch uit: groot, een heerlijk bed en een grote (én warme) douche. Pil zou na de eerste nacht richting het zuiden af reizen en vond het eigenlijk wel heerlijk om zo'n fijne kamer voor mezelf te hebben, dus ben maar wat langer gebleven. Lekker aan het zwembad luieren, veel, heel veel gelezen en als afsluiting een heerlijke zaterdagavond op stap. Mijn laatste avond... althans zo voelde het... Mijn éénna laatste avond was in de bus en mijn laatste avond is vannacht in Bangkok waarvoor ik niet echt wilde plannen heb/had. Samen met andere leuke mensen die ik in het guesthouse had ontmoet, en nog twee anderen die ik de avond ervoor had ontmoet hadden we drank (oh Sangsom, je moet er van houden!) uit de 7/11 gekocht en hadden we pizza's besteld om de avond goed in te gaan. Uiteindelijk natuurlijk lallend op de dansvloer van de Bamboo Bar beland (waar we vaker kwamen en waar Aaron ook werkte), dus toch maar niet al te laat gemaakt, maar wel een super leuke avond gehad! Op de dag van vertrek nog gezellig met zn allen gelunched en toen om half 3 de bus in: eerst terug naar Chiang Mai en vanuit daar de nacht bus naar Bangkok waar ik vanochtend fijn om een uur of 6 aan kwam. Na een hele zoektocht naar een kamer - alles was volgeboekt- in een veel te dure en ook nog eens krakkemikkige kamer beland. Maar ach, free wifi, dus daar maar even gebruikt van gemaakt om deze einde-van-mijn-geweldige-reis-blog te schrijven. Morgen nog even naar het centrum van Bangkok en dan HOPPAAAAH het vliegtuig in naar HUIS! Viva Hollandia!

Een jaar is voorbij gevlogen! Ondanks het vertrek en de eerste maanden zover weg lijkt, is het wat mij betreft alsnog veel te snel gegaan! Een mooie uitspraak die ik van mijn NL reisbuddy Angelique (Vietnam en Myanmar) heb gehoord: Come with your heart open and leave with your mind full... Ik wist niet precies wat ik kon verwachten van het afgelopen jaar, maar ik kom terug met mijn gedachten vol met waardevolle terugblikken die ik de rest van mijn leven zal koesteren. Wat een jaar... af en toe wat moeilijke momenten, maar vooral zo ontzettend veel bijzondere, mooie, indrukwekkende, leerzame, intense... ga zo maar door... momenten.

Wat zie ik er ontzettend naar uit om jullie allemaal weer te zien, maar wat zal het soms lastig worden te beseffen dat het echt voorbij is. Bedankt voor jullie interesse in mijn verhalen, het medeleven en steun. Als je me weer ziet, vraag me alsjeblieft niet hoe het was, het was fantastisch, maar zo onbeschrijfelijk! Ik voel zo veel dankbaarheid dat ik heb dit kunnen doen en ik zou iedereen kunnen aanraden - ondanks de onzekerheid op een nieuwe baan, geld en woonruimte - om ook je spullen te pakken en gewoon te gaan! Nee, geen retour, een enkele reis, tussendoor werken en zien wanneer je terug komt!

Dit was het dan, tot heel gauw allemaal!

Veel liefs,

Janet

PS 1: mocht je een leuke vacature tegenkomen, ik ben op zoek naar een baan!!!!

PS 2: mocht je iets horen over het vrijkomen van een appartement/kamer, liefst in Amsterdam, eventueel in Utrecht of Hilversum, ik ben op zoek naar woonruimte!!!!

PS 3: ik heb de komende tijd geen permanent telefoonnummer, maar ik ben altijd via de mail en/of facebook te bereiken (check ik meerdere malen per dag :-))

Myanmar

Myanmar, een korte introductie:

Tijdens mijn reis is het qua tijdzone en kilometers het dichtste bij huis, maar tegelijkertijd het verste weg ooit. Mensen die in India geweest zijn zeggen dat de Birmees een mix tussen India en Azië is.

Myanmar, het land waarin mannen en vrouwen een Louyngi dragen (een soort lange wikkelrok), waarin men hun gezicht beschilderd met een soort modder, vele beetle nuts eten, waarbij ze al kauwend de hoeveelheid rode speeksel op de grond spugen. Het land waar men rechts rijdt, maar ook het stuur veelal aan de rechterkant zit, waar bij sommige auto's hun spiegel voorop de motorkap gemonteerd is ipv aan de zijkant. Het land dat vecht voor democratie en voor lange tijd geïsoleerd is van de rest van de wereld.

Aangekomen in Bangkok ontmoette ik Thomas weer waarmee ik het vliegticket had geboekt. Een paar laatste voorbereidingen, zoals het kopen van een nieuwe camera en onze kreukelvrije, gloednieuwe dollars te bemachtigen. In Myanmar zijn geen pinautomaten, dus eerst genoeg Thaise Bath pinnen en vervolgens naar de bank om maar liefst 1000 dollar te gaan wisselen.

Eenmaal helemaal klaar om te gaan, op naar het vliegveld. Toen we het vliegtuig in stapten werden er keiharde R&B beats gedraaid, samen met de enthousiasme die ik had om naar Myanmar te gaan, kreeg ik een dikke vette glimlach op mijn gezicht. Ondanks ik door de muziek meer het gevoel dat ik naar een party eiland zou vliegen dan Myanmar dat niet eens een uitgaansleven kent...

In de avond kwamen we aan in Yangon, een krakkemikkig goedkoop guesthouse gevonden en naar de 50^th street bar, wat aangeraden werd in de Lonely Planet voor goed eten en gratis wifi. Hier hebben we onszelf flink verwend met een dure pizza en dure biertjes. We waren verrast over het land. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar toch was het anders dan ik me had voor kunnen stellen. Het ziet er arm uit maar tegelijkertijd zie je grote Amerikaanse flatscreens aan de kant van de weg.

De eerste dag zijn we naar de bekende Schwedagon Pagoda gegaan. Een megagrote tempel waar de de Birmezen vanuit het hele land minimaal 1 x in hun leven naar toe willen. Ik was onder de indruk van de tempel. Na zo veel maanden Azië heb je ontelbare tempels gezien, maar niks overtrof deze. Als je het mij vraagt kan hij zo op de wereldwonderlijst, zo mooi. De plek geeft je een bepaalde rust die ik niet kan omschrijven en doordat er zo weinig toeristen rondlopen maakt het het extra bijzonder. Na hier een hele middag rond te hebben gelopen en gewoon rustig te hebben gezeten liepen we terug naar ons krakkemikkige guesthouse. De volgende dag gingen we voor een euro 3 uur met de trein rondom Yangon gegaan. Het is een trein die wordt gebruikt als transport, wij gebruikten het gewoon als sightseeing om meer van Yangon te zien. Toen we instapten was er een grappige man die met ons wilde praten. Hij begon gelijk over Aung San Suu en vertelde ons verhalen over het land. Onderweg kregen we opgestoken duimen te zien van mensen die blij werden van het zien van blanke mensen. Voor de mensen hier betekend dat weer een stapje dichterbij democratie waar Aung San Suu al vele jaren voor vecht. In Yangon had ik nog echt het gevoel dat het land nog nauwelijks ontdekt was door toeristen, ondanks de toeristen die er zijn allemaal invliegen via deze stad. In de rest van Myanmar was er iets meer toerisme dan ik verwacht had, maar alsnog absoluut niet vergelijkbaar met de rest van Azië.

Na Yangon gingen we naar het zuiden, naar Mawlamyine en vervolgens met de boot naar Hpa-an. In het zuiden hadden we alleen maar regen, regen, regen. Uiteindelijk hebben we in Mawlamyine nog een flinke berg beklommen wat erg zwaar was, maar de uitzichten - ondanks de vele regen en mist - waren prachtig. Toen we eenmaal op de berg waren, was daar, natuurlijk, weer een tempel. Boven op de berg keken we om ons heen en we waren omringt met mist. Na twee minuten naar de tempel te hebben gekeken draaide ik me weer om en ineens was de mist weggetrokken, een sprookjesachtig landschap werd ineens zichtbaar.

In Mawlamyine was een klooster waar je jezelf 10 dagen kon opsluiten om te mediteren. Na Hpa-an besloot Thomas dat te gaan doen en ik reisde door naar Bago waar we de Nederlandse Angelique die ik in Vietnam had ontmoet sowieso weer zouden ontmoeten. Aangekomen in Bago stond ze bij de receptie in het guesthouse waar we hadden afgesproken. Een overvriendelijke man liep met ons mee naar een goedkope plek om te eten en we kletsten de uren weg over onze avonturen van de afgelopen tijd. De volgende dag nam dezelfde man, samen met zijn broer ons mee op de scooter voor sightseeing. Naast de nodige tempels gingen we naar een klooster waar we de monks konden zien tijdens etenstijd. We zagen hoe de lunch werd voorbereid en vervolgens gingen we naar de dormitory waar de monks leefden. We gingen bij twee monks zitten en via onze gids (de man die ons mee nam dus) spraken we met ze over hoe het was om te leven als monk. Het was zo ontzettend bijzonder om dit mee te maken! Vervolgens hoorden we het geluid dat aangaf dat de lunch zou beginnen. In een lange rij liepen de monks naar de eetzaal en bussen afgeladen met Thaise mensen stonden aan de zijkanten om donaties te geven als eten, snacks, geld, pennen etc. Deze dag was toch wel een van de hoogte punten van Myanmar.

Om een uur of vier was het tijd om de nachtbus in te stappen voor onze volgende bestemming: Inle Lake. Hier hebben we een dag rond gefietst, een dag een boottocht gedaan en een rustige dag hadden waarbij we lekkere pannekoeken hebben gegeten en was souvenirs hebben gekocht.

Vervolgens naar Bagan, bekend om de duizenden ruïnes. 's Avonds aangekomen gingen we de volgende dag fietsen huren om langs de ontelbare tempels te fietsen. Bij sommige kon je omhoog om zo van de prachtige omgeving te genieten, waarbij Angelique en ik van de gelegenheid gebruik maakten om even mooie plaatjes van ons zelf te schieten :-) Ja, fijn, even lekker de meiden dingen en fijn om lekker Nederlands te praten, grapjes maken over de mensen om je heen die je toch niet kunnen verstaan :-)

We hebben daar een prachtige zonsondergang gezien en de volgende ochtend voor dag en dauw opgestaan om met de horsecar naar een ruine te gaan om ook nog een zonsopgang te zien. Die middag weer fietsen gehuurd om een andere kant te bekijken. We kwamen een beetje in the middle of nowhere uit waar we een groepje omaatjes zaten, ze zwaaiden naar ons en gebaarden ons bij hun te komen zitten. We wilden eigenlijk de weg vragen, maar er kwamen meer en meer omaatjes bij ons zitten en onze armen te strelen hoe zo'n witte huid nou precies voelt en naar onze blauwe ogen te staren. We konden nauwelijks een woord wisselen aangezien zij geen Engels spraken. Maar het waren zulke lieve, schattige omaatjes wat het heel bijzonder maakte. Er scheen een grot te zijn waarin buddha beelden stonden, na deze gecheckt te hebben, zwaaiden we gedag naar de lieve vrouwtjes en zijn weer op onze fietsen gestapt om weer terug naar het guesthouse te gaan.

Na Bagan door naar Mandalay. We waren niet erg te spreken over het hotel waar we terecht kwamen, Ondanks de bevolking over het algemeen overvriendelijk is, moet ik wel zeggen dat op de toeristenplekken af en toe echt verschrikkelijke mensen rond lopen. Bijvoorbeeld in Bagan, toen we na een tempel terug kwamen bij de plek waar we onze slippers hadden uitgedaan, waren ze verdwenen, waren ze doodleuk voor een shop neer gezet waar we wat moesten kopen. Toen we weg wilden lopen werd Angelique haar weg zelfs geblokkeerd en hielden ze haar vast omdat ze haar wat wilden verkopen. Gauw met onze slippers weer naar onze fietsen gevlucht en snel weg gefietst. In het hotel in Mandalay was er iemand die tijdens het ontbijt de hele tijd een scootertrip wilde verkopen, eigenlijk zouden we dat gewoon meer voor hem moeten doen zodat hij geld kon verdienen ipv voor onszelf. Vervolgens hadden we het gevoel dat ze werkelijk overal geld voor wilden hebben. Nou ja, hier in Mandalay vierde ik mijn verjaardag dus ik dat liet ik hier natuurlijk niet door verpesten. We hebben mijn verjaardag verspreid over drie dagen, want als je het niet kan vieren met een goed avondje stappen (er is hier geen uitgaansleven) moet je het op andere manieren vieren: dag 1; de dag voor mijn verjaardag; een heerlijke westerse lunch, een afgrijselijke massage die we nodig hadden voor onze pijnlijke ruggetjes. Ze liepen over ons heen, ze stonden op onze bloedvaten om het bloed voor een minuut tegen te houden en ze trokken aan mijn haar om mijn nek te kraken waar beide keren een oorverdovende krrrrrrak uit kwam. In de avond zijn we naar de bekende Moustache Brother gegaan. Een bekende komedie show over de dansen en klederdracht van vroeger en de politieke situatie. Een van de broers heeft recentelijk drie jaar vast gezeten omdat het verboden was om zo over de politiek te praten. Maar ze laten zich er niet door weerhouden. Dag 2; op mijn verjaardag zijn we de straat opgegaan om guides te zoeken die niet zo opdringerig waren als in het guesthouse om ons de omgeving van Mandalay te laten zien. Onder andere zijn we naar een bekende brug in Amarapura gegaan waar ontzetten veel mensen liepen. Sommige mensen wilden met ons op de foto, twee blonde meiden vallen natuurlijk ook wel op. Er waren zelfs twee monks die met ons op de foto wilden, iets wat wij ook al wilden, maar nooit durfden te vragend. Nadien gaven ze ons zelfs een hand, terwijl het eigenlijk verboden is om vrouwen aan te raken. Deze dag hebben we afgesloten met Burmese eten, een biertje en een ijsje. Op dag 3 zouden we de bus in gaan verder naar het noorden, het plaatsje Hsipaw. Maarrrr we hadden nog geen tijd gehad voor taart, dus voor we de bus ingingen een bakery opgezocht om ons vol te proppen met taart en lekkere broodjes.

Hsipaw is een rustig dorpje dat bekend staat om trekkings, dus uiteraard hebben we een dagtocht gemaakt naar een waterval waarbij we dwars door alle rijstvelden liepen, echt een mooiste trekkingen die ik in Azië heb gedaan. Ook hebben we een dag op de scooters doorgebracht en omdat we het plaatsje + guesthouse zo leuk vonden nog een dag extra gebleven om rustig aan toe doen. Daarna volgde een lange lange lange busrit terug naar Yangon. Na nauwelijks te hebben geslapen, kwamen we vanmorgen om een uur of 4 aan op het busstation. De taxi genomen naar een guesthouse, nog een paar uurtjes geslapen en toen op naar wat shoppingmalls om de hele middag te shoppen. Nog een leuk jurkje en een leuk uitgaanshempje gescoord.

Nu zit ik op de zelfde plek pizza te eten met Angelique, waar ik met Thomas aan mijn Myanmar reis ben begonnen. Morgen weer afscheid nemen, maar zullen elkaar ongetwijfeld elkaar gauw weer zien in Amsterdam.

Morgen met het vliegtuig weer terug naar Bangkok en zal ik het Noorden van Thailand opzoeken en waarschijnlijk nog naar het noorden van Laos, mijn favoriete land in Azie om mijn te gekke en onvergetelijke reis af te sluiten!

Zie zo, dit was mijn een-na-laatste blog! Tot gauw allemaal!

3 weken Cambodja

Na al het gefeest in Thailand was het tijd voor wat meer culturele tijdsbesteding in Cambodja. Dit prachtige land is getekend door een nog niet zo lang geleden burgeroorlog. Naast de warmhartige glimlach van de locals, zie je veel armoede en bedelende kinderen op straat. Morgen staat me weer een lange busrit te wachten voor ik wéér terug ben in Bangkok.

Ok, weer een poging om de laatste drie weken in vogelvlucht te beschrijven, ik probeer het écht, maar elke dag is weer zo anders en er is altijd zo veel te vertellen. Misschien scheelt het dat het regenseizoen is en door de vele regen ik minder heb gedaan :-) Daar gaan we...

Na een aantal relaxte dagen in Koh Chang besloot ik dat Siem Reap mijn eerste bestemming zou worden in Cambodja. Na een lange rit in een minibus met mensen die allemaal een andere kant op gingen, zou ik in mijn eentje de grens over steken. Gelukkig waren er mensen bij de buscompany waar ik mijn ticket bij had geboekt die me hielpen en opvingen. Vlak voor de grens hadden we een lunchstop en toen ik net mijn laatste hap van mijn noodle lunch naar binnen had gewerkt was er een vrouw die in alle haast een formulier liet invullen voor mijn visum, toen vlug vlug vlug mn tas uit de minibus pakken en bij haar in de auto stappen. Ik moest 1500 bath (€ 32,50) aan haar geven voor het visum, doordat alles zo gehaast ging heb ik zonder wat te zeggen haar de 1500 bath overhandigd voor het visum wat normaal gesproken $20 kost (€ 16,-), hoppa is dat even flink afgezet! Nou ja, niet te veel over nadenken - kon ook niet want alles moest op een 1 of andere manier zo gehaast! Toen ik mijn paspoort met het visa erin terugkreeg werd ik overhandigd aan een jongeman die verder met me mee liep de grens over. Eerst 'uitchecken' bij de Thaise grens, toen 'inchecken' bij de Cambodjaanse grens. Dan uiteraard nog een poging om je af te zetten: 'de bus naar Siem Reap komt pas over 3 uur, wil je voor extra geld (weet het bedrag niet meer) met een shared taxi naar Siem Reap?' Gelukkig had ik dit niet gedaan want de bus was er binnen een half uur. Dit was een grotere bus en vol met andere backpackers. Ik ging naast een meisje zitten en raakte met haar aan de praat. De busritten zijn vaak de gelegenheden om je vrienden voor de komende tijd te maken, dus dat was nu ook het geval. Samen met het meisje naast me, Danni en het pas getrouwde stelletje achter ons (de Amerikaanse Kamil en Olivia, 22 en 23 jaar) zijn we naar een guesthouse gegaan, samen een eettentje opgezocht en de volgende dag naar de ruïnes van Ankor Wat gegaan.

Voor de mensen die geen idee hebben, Ankor Wat is 1 van de 7 wereldwonderen en zijn overblijfselen van tempels uit de Ankorian tijdperk die van 802 tot 1432 duurde. Twee hele dagen hebben we verschillende tempels bekeken, er zijn er zo veel dat sommige mensen hier een hele week voor uit trekken. Maar na twee dagen had ik het echt wel gezien met de ruïnes, ondanks het zeker de mooiste ruines zijn die ik heb gezien waren dit absoluut niet de eerste, de tempels in Sukothai, Ayuttaya en Nahkon Phanom in Thailand en My Son in Vietnam gingen voor waardoor mijn interesse hiervoor toch wat verloren ging. Tjah, sorry, ik weet het... reizen maakt je verwend... Maar goed, weer een wereldwonder gezien; check!

Op de tweede avond in Siem Reap kwamen we na het eten Margaux en Sven tegen die we al eerder in het guesthouse hadden gezien, dus de rest van de avonden in Siem Reap werden met zn allen besteed aan avondeten en de nodige biertjes in de X-bar. Ook zijn Jules en haar twee vrienden die we in Thailand hebben ontmoet nog een keer aangeschoven.

Na Siem Reap reisde ik met Danni door naar Kompong Cham, een rustig plaatsje tussen Siem Reap en Phnom Penh waar we haar verjaardag hebben gevierd en een dag op een scooter hebben door gebracht om de prachtige omgeving te zien. Hierna door gereisd naar Phnom Penh. 's Avonds aangekomen vroeg gaan slapen en de volgende dag stond ik vroeg op om naar de Ambassade van Myanmar te gaan om mijn Visum te regelen en 's middags met Danni door de stad gelopen en liepen we Sven weer tegen het lijf! Dus voor de avond met Sven, Margaux en Boris (een Franse jongen die we ook in Siem Reap hadden ontmoet) afgesproken voor een avondje stappen. Tussen al de sexy geklede Cambodjaanse dames, voelde ik me nog al slecht gekleed in mijn backpackers outfit (het blijft een zwaar leven als backpacker met alle stapavondjes, vrijheid en oude versleten kleding :-)) Na een avond foute muziek was het de volgende dag tijd voor heftige geschiedenis... Eerst naar de killingfields waar we rondliepen met een headset waar we alle gruwelijke verhalen te horen kregen, vervolgens naar een gevangenis wat hedendaags een museum is. Tevens verschrikkelijke verhalen, foto's en martelhokken. Ik was er ook een boek over aan het lezen waardoor ik er al aardig van af wist, verre van een vrolijke middag. Het bizarre is dat je met je headset over de killingfields loopt wat is omringd door prikkeldraad, aan de andere kant van het prikkeldraad lopen kinderen rond te bedelen. Vooral in Siem Reap en Phnom Penh lopen zoveel bedelende kinderen rond, het is hartverscheurend, vooral omdat je ze niet kan helpen. Het geld is uiteraard niet voor hun zelf en koop je eten, drinken en/of dure babymelkpoeder waar ze om vragen rennen ze direct na het betalen weg zonder te bedanken om vervolgens de gekochte goederen terug te brengen naar de supermarkt om zodoende alsnog geld te hebben om aan hun bazen af te geven. We spraken met enkele kinderen die armbandjes probeerden te verkopen aan toeristen, ze beginnen om 1 uur direct uit school en werken tot in de late avonden. Zo kwamen we 's middags een meisje tegen aan de ene kant van de stad, zien we haar rond een uur of 11/12 in de avond aan de andere kant van de stad nog steeds rondlopen. Nogmaals... het is hartverscheurend...

Toen ik van Phnom Penh naar Kampot ging begon het regenseizoen echt door te komen. Drie dagen in Kampot met regen, regen, regen... Jammer want wilde veel van het dorpje en de omliggende natuur zien, maar door de keiharde regen heb ik dit niet gedaan. Ook al had ik twijfels om naar de strandplaats Sihanoukville te gaan vanwege het weer, heb ik toch doorgezet.

Aangekomen in Sihanoukville, liep ik Lee tegen het lijf. Ik had in Phnom Penh misschien 2 minuten met hem gesproken, maar we hadden gemeenschappelijke vrienden (hij was een scharrel van Margaux) en nu had hij al vrienden waarmee hij had afgesproken. Een Amerikaans stelletje en een uitgesproken hilarische homo. Toen ze aan kwamen lopen herkende ik het Amerikaanse stelletje meteen: ik had met hun gesproken bij de lunch voordat ik de grens over ging. Zij gingen de grens ook over maar waren met een andere maatschappij waardoor ik hun daarna niet meer gezien had. We hebben die eerste middag toch nog een stranduurtje mee gepakt. In de avond zijn we (ja ja) nog even op stap geweest en de volgende dag wat rond gehangen omdat het niet echt fantastisch weer was. Met goede moed hadden we voor de derde dag een boottrip gepland. Helaas was dit de slechtste dag die ik had mee gemaakt in Sihanoukville... Toen we na het ontbijt lange tijd op de pier stonden te wachten om de boot op te gaan... om ons heen kijkend naar de ruwe zee, hoge golven en balend van het slechte weer, hebben we uiteindelijk besloten de boottrip af te blazen. Ik denk dat als wij dat niet hadden gedaan ze het zelf wel hadden gedaan.

Ok, erg erg jammer, de eilanden schijnen fantastisch te zijn, maar dan maar andere manieren bedenken om ons te vermaken. Het Amerikaans stelletje had een vrij luxe hotel met jacuzzi, dus hoppa, heerlijk warm in de overdekte jacuzzi terwijl het buiten plenst van de regen. Na het eten mocht ik gebruik maken van hun douche, een heerlijk grote, schone douche met heerlijk WARM water! Ik had sinds Vietnam geen warme douche gehad (dus al bijna anderhalve maand) en aangezien het eigenlijk buiten te koud was door de regen voor een koude douche was dit extra fantastisch!

Die avond afscheid van de groep genomen, wetende dat ik het Amerikaanse stelletje weer tegen het lijf ga lopen omdat we er bij stomtoeval achter kwamen dat we stomtoevallig in het zelfde vliegtuig zullen zitten van Bangkok naar Londen op 22 augustus! Langleve het reizen, hoe lastig afscheid nemen kan zijn, vooral als het goed klikt, zo leuk is het om mensen weer te zien!

Op vrijdag een lange, vermoeiende terugrit naar Phnom Penh om mijn visum voor Myanmar op te halen en zaterdag weer een lange, vermoeiende rit naar Battambang voor mijn laatste dagen Cambodja - ik herhaal, het leven als backpacker is zwaar met alle stapavondjes, vrijheid en oude versleten kleding, maar die busritten zijn écht zwaar... haha Stoppen bij plekken met té vieze toiletten (en ik ben inmiddels echt wel wat gewend) en geen fatsoenlijk eten. Hongerig zat ik naar een vrouw waarvan haar telefoon om de haverklap afging, een schel lawaai dat er uit dat toestel kwam! Telefoneren is in Azië erg populair en om er extra van te genieten duurt het vaak even voordat ze dan eindelijk hun telefoon opnemen en om de hele bus te laten weten hoe populair ze zijn, schreeuwen ze zo hard zodat ze er zeker van weten dat de héle bus het kan horen. Deze mevrouw had haar telefoon ook nog standaard op luidspreker staan, tjah op zich ook wel zo sociaal eigenlijk, ik vind het soms ook erg jammer als ik een gesprek maar half mee krijg en zo ontzettend nieuwsgierig ben naar het hele verhaal. Misschien had ik me toch meer in de taal moeten verdiepen zodat ik kon horen waar het over ging :-) Lang leve Azië!

Laat in de middag en nog steeds hongerig aangekomen, gelijk maar aan de overkant van mijn guesthouse gaan eten. Ik werd bediend door een schattige 19 jarige jongen die me over zijn leven vertelde. Voor de volgende dag had ik met hem afgesproken om een scooter te huren en een waterval te bezoeken. Samen met drie meisjes en twee jongens (Frans en Canadees) die hier al langer verblijven en waar hij mee omgaat zijn we op scooters gestapt en van de landschappen, waterval en locale bevolking genoten.

Helaas heb ik nauwelijks foto's van Cambodja, mijn camera heeft het in Thailand begeven en had gehoopt in Siem Reap een nieuwe te kunnen kopen. Maar helaas... In Bangkok heb ik meer keuze en betere prijzen. Dus morgen naar Bangkok, dinsdag op zoek naar een nieuwe camera en woensdag weer de lucht in voor een nieuw avontuur: Myanmar here I come!

Mocht je me mailen de komende tijd, verwacht pas na 4 augustus een antwoord aangezien ik dan terug kom in de internetbeschaving. Als het goed is kan ik wel mails lezen, maar doordat internet daar nog in de begin jaren '90 snelheid verloopt, zal ik niet het geduld opbrengen om terug te mailen :-)

Heel veel liefs! xxx

Mawt, Hai, Ba, Yoo! - Goodbye Vietnam & Chong Kaew - See you next time Thailand

Volgens mij is het weer eens tijd voor een update... Inmiddels is het alweer meer dan een maand geleden dat ik mijn vorige blog heb gepost, dus vooruit, ik probeer jullie weer mee te nemen naar het leven hier in Azië.

In mijn laatste blog ben ik geëindigd in Dalat, wat ik prachtig vond. Ik was wat kort van stof wat denk ik te maken had dat ik niet heel enthousiast over Vietnam was. Maar wat men zegt is des te zuidelijker van Vietnam, des te beter en dat is absoluut waar. In mijn laatste twee weken ben ik alsnog van Vietnam gaan houden! Leuk contact met lokale mensen, goedkope biertjes en gezellige mensen om me heen.

Na Dalat ben ik doorgereisd naar Mui Ne, een strandplaats. In de bus er naar toe raakte ik met een NL jongen aan de praat, Ruud. Hij had de tip gekregen om naar het Mui Ne Backpackers hostel te gaan en ik had nog niet echt een plan, dus ben met hem in de taxi gestapt om hier ook te blijven. Ondanks het volgeboekt was, had ik niet het idee dat er veel mensen waren. 's Avonds maar een biertje gedronken in de bar naast het hostel waar live muziek was... of tenminste, ze lieten mensen uit het weinige publiek zingen. Zo ook een slecht zingende Vietnamese man met mooie dansmoves. Een avondje vroeg slapen dan maar. De tweede dag hadden we een Amerikaans meisje ontmoet en een Duitse jongen waarmee we naar een bar gingen. Twee bij twee op de scooter taxi - kijk dat krijg je er van als je korte blogs schrijft, ik heb niet eens verteld over een scootertaxi na een avondje stappen in Nha Trang waarbij we met zijn drieën achter op de scooter zaten. Ach, zo raar is het eigenlijk niet, ik zit immers in Azië en in Azië kan alles. Terugkomend op mijn verhaal... We hebben deze avond weggedanst op een veel te lege dansvloer, met slecht geklede Russen. Tjah, mijn eerste indruk van Mui Ne was een beetje saai, uitgestorven; het is immers laagseizoen en een niet al te fijn strand. Doordat ik rekening moest houden met mijn vlucht van Saigon naar Bangkok op de 26e, wilde ik liever mijn tijd doorbrengen hier dan veel te vroeg in het drukke, chaotische Saigon terecht komen. Dus met een positieve instellingen heb ik alsnog een tóptijd in Mui-Ne gehad!

Mui Ne staat bekend om het Kitesurfen, de NL jongen nam lessen van een Vietnamese man, iets van Bai genaamd. Bai had hem op woensdag uitgenodigd voor eten bij hem thuis en hij mocht iemand mee nemen als hij wilde. Wat een geluk dat ik had, mocht ik mee om het lokale leven hier te ervaren. Of geluk... ik voelde me niet echt gelukkig toen ik een kippenpoot moest eten, maar wel bijzonder dankbaar en een mooie ervaring dat ik een avond bij lokale mensen mocht doorbrengen. Ten eerste zijn de kippen hier heel mager, dus het smaakt al anders, maar ze eten ook zo veel mogelijk van een kip, dus ja zo ook de poot waar de nagels nog aan zitten. Voorzichtig knabbelde ik er een beetje aan, maar ik kon het niet opbrengen om werkelijk al het vlees wat er aan zit af te halen. We zaten samen met Bai en zijn zwager en een vriend op de stenen vloer van het huisje. Het was de woning van zijn zus en haar man. De zus kookte voor ons, kip + een soort van rijstsoep. Om ons heen liepen twee hondjes en katjes. Het zoontje en dochtertje waren ook nieuwsgierig en kwamen zo nu en dan even kijken. Het avond eten is een mannenaangelegenheid, dus over het algemeen eten de vrouw en kinderen apart. Het avondeten gaat samen met heel veel ricewine, in dit geval hadden we gelukkig ook bier. Bij elke slok die genomen wordt, wordt er geproost, Mawt Hai Ba Yoo! Wat 1, 2, 3 Proost betekend! Ik blijf het moeilijk vinden, dus zeg altijd maar Motorbike Yoo, wat mij veel logischer in de oren klinkt met de hoeveelheden motorbikes dat hier rond rijden.

Deze avond waren we vrij moe en hadden voor de volgende dag afgesproken om samen met Bai naar een bar te gaan. Volgens hem was de Waxbar leuk om naar toe te gaan. Deze donderdag was een drukke dag: 's ochtends vroeg op gestaan om samen met mijn Amerikaanse vriendinnetje Par een scooter te huren om wat rond te crossen. We hebben wat heen en weer gereden, zijn naar een marktje geweest en hebben ergens wat gedronken. Om 2 uur zou ik op een tour gaan om de bekende sanddunes van Mui Ne te bekijken. Met een Amerikaanse Jeep werden we bij de verschillende zandduinen afgezet. Ik had al gehoord dat je bij deze tour de mogelijkheid had om op een struisvogel te rijden. Dus ik heb mijn ogen er voor open gehouden (was een beetje afgelegen) en ja hoor, daar zag ik het! Één rondje op een struisvogel voor iets minder dan €1,50, doodeng maar ontzettend hilarisch. Toen ik andere tourgenoten er over vertelde keken ze me met vreemde ogen aan 'wáár heb je op gereden? Huh hoor ik dat nou goed, een struisvogel? Bedoel je nou echt een struisvogel?'

Ook over de zandduinen zullen foto's meer zeggen dan woorden, het was prachtig. En ook vreemd want dit landschap past helemaal niet in Azie, een heel ander stukje Azie dan we gewend zijn.

We hadden wat mensen die de tour ook deden gevraagd om ook naar de Waxbar te komen waar we die avond naar toe zouden gaan. Terug in het hostel nóg meer mensen gevraagd... want ja, als mensen toch een bar willen opzoeken, waarom niet allemaal naar dezelfde zodat het een beetje druk is!? Uiteindelijk zijn we met zijn tienen gaan eten en waren er vervolgens redelijk wat mensen in de Waxbar waar we heerlijk op het strand met kampvuur van bier en cocktails hebben genoten, een dans op een tevens lege dansvloer hebben gewaagd en hebben afgesloten met een droog take away broodje uit de super markt. Na een brakke dag daarop, hadden we nog meer mensen verzameld om weer naar de waxbar gegaan. Een goede afsluiting voor Mui Ne want op zaterdag vertrok ik met de bus naar Saigon.

Ruud (de NL jongen), Johannes (Duitsland) en Rachel (Nieuw Zeeland) gingen ook naar Saigon, samen met hun de bus ingestapt, een hostel uitgezocht, gegeten en naar de avondmarkt gegaan. We hebben tours geboekt naar de indrukwekkende Cu Chi Tunnels en een drie daagse trip naar de Mekong Delta. Op dag drie was het tijd om afscheid te nemen van Ruud en Rachel die vanuit de Delta naar Cambodia gingen. De laatste avond ben ik nog met Johannes naar de 10.000 Dong straatbarretjes gegaan om mijn laatste avond in Vietnam te vieren. We waren hier al vaker geweest, het zijn meer winkels dan barretjes, met een terras vol plastic kleine stoeltjes. Als het druk wordt wordt het terras uitgebreid tot op de straat en zodra de politie er aan komt wordt het stoeltje bijna onder je kont vandaan getrokken om de boel weer op de stoep te krijgen omdat dat niet mag. Resultaat is dat je met veel te veel mensen op een te kleine ruimte zit en je ineens met vreemden/nieuwe vrienden aan een tafel zit. Ik weet eigenlijk niet eens hoe deze barretjes echt heten, maar ze verkopen bier voor 10.000 dong wat ongeveer 35 eurocent is, vandaar reuze populair uiteraard.

Op 26 mei kwam het moment waar ik al lang naar uit had gekeken: Richard en Sophie in dit paradijs in de armen sluiten! Ik kwam dezelfde ochtend aan op het vliegveld in Bangkok en na een poos te hebben gewacht zag ik ze eindelijk uit de bagageruimte lopen. Na een dikke knuffel liepen we alsof we elkaar vorige week nog hadden gezien naar de taxi's om zo naar Kao San Road te gaan. Ingecheckt in het guesthouse waar ik eerder had gezeten en hoppa de eerste bierflesjes konden geklinkt worden op een mooi vooruitzicht voor de komende drie weken! Na wat Changs, Buckets en straat Pad Thai in willekeurige volgorde was het om een uur of 12 tijd om in onze bedden te kruipen om de volgende dag na een brakke middag de nachtbus in te gaan. In de hele vroege ochtend, beter gezegd in de nacht, wachtend op de boot naar Ko Tao leerden we Klara en Helen kennen. Eenmaal op het eiland aangekomen vonden een een fijne bungalow regelrecht op het strand! Dus de vakantie kon hier echt beginnen! 's Avonds hadden we met Klara, Helen, Marloes en nog iemand afgesproken om samen te eten en vervolgens naar een Drag Queen show te gaan. Lady Boys die een act opvoeren van Lady Gaga tot Britney Spears en alles daartussen waar de Lady Boys van houden. Toen de andere meiden vroeg gingen slapen, gingen wij het strand op om zelf onze dancemoves in de strijd te gooien. Na twee heerlijke stranddagen voor onze bungalow door te hebben gebracht, was het tijd voor Koh PhangNang, ruim op tijd voor de legendarische Full Moon Party zodat we er zeker van waren dat we accommodatie hadden op het juiste strand van het eiland.

Bij de pier stonden al mensen klaar met informatie over bungalows, eentje met zwembad zagen we wel zitten. Van te voren niet wetende dat we terecht zouden komen in Coral Bungelows, dé plek waar de poolparties worden gehouden en als warming up voor de full moon de laatste vier nachten op een rij het feest was. Er zat niets anders op dan elke avond te feesten dus... Beachparty, twee Poolparties, een Jungle Experience; een topfeest midden in de jungle en natuurlijk de Full Moon Party waarbij we tot in de vroege uurtjes van de volgende ochtend van bar naar bar gingen, dansend in het zand en kijkend om ons heen naar alle dronken mensen gekleed in een neonoutfit.

In Koh Phangnang had ik ook weer met Thomas afgesproken waar ik een tijdje mee in Laos heb gereisd. Hij had nieuwe vrienden mee gebracht en zo ontstond er een gezellige grote groep met mensen waarmee we de dagen relaxend en feestend hebben doorgebracht.

Na al het gefeest was het weer tijd voor wat culturele tijdsbesteding. De bedoeling was om naar het Kao Sok national park te gaan en vervolgens naar het eiland Koh Phi Phi, maar doordat het weer niet heel fantastisch was besloten we naar Petchaburi te gaan. Een plaatsje in de richting van Bangkok. Hier huurden we twee dagen scooters om caves te zien en naar een national park te gaan. Twee avonden hebben we op de Nightmarket gegeten waar te veel keuze was en het te goedkoop was. We hadden niet het beste guesthouse maar in de gemeenschappelijke ruimte/restaurant hing een leuke sfeer en er werkten leuke mensen. Iedere ochtend ontbeten we onder het genot van Abba muziek en een meezingende vrouw die onze bestellingen opnam. Op de tweede avond zaten we hier te kaarten en ineens zagen we een bekend gezicht om de hoek kijken: drie vrienden waar we in Koh Phangan mee optrokken waren heel toevallig in dit zelfde plaatsje terecht gekomen. Dus konden we mooi met zn allen voetbal kijken in de lokale kroeg. Hierna zijn we voor 1 nacht naar Bangkok gegaan zodat Richard zijn op maat gemaakte pak kon uitzoeken. In de avond zijn we naar een bioscoop gegaan. Met verbazing keken we naar de mensen die ineens allemaal gingen staan bij de vertoning van een filmpje over de koning, schijnt heel normaal te zijn dus. Daarna onderuitgezakt van de film, popcorn en frisdrank genoten.

De volgende dag voor €0,35 anderhalve uur met de trein naar Ayutaya gegaan waar we een boottrip hebben gemaakt om tempels en ruïnes te bekijken. De tweede dag kwam Klara met een vriend naar Ayutaya waarmee we fietsen hebben gehuurd om nog meer indrukwekkende ruïnes te bekijken. In de avond was het weer tijd om terug naar Bangkok te gaan en in het zelfde guesthouse in te checken waar bijna de hele Koh Phangnang clan ook verbleef. Nog een avondje stappen dan maar. Woensdag stond in het teken van het ophalen van Richard zijn pak. In het begin van de middag doorpassen, toen de hele middag rondgeslenterd door alle winkelcentra, vervolgens terug om zijn prachtige pak op te halen en in de avond/nacht Nederland-Duitsland te kijken. De laatste nacht samen met Richard en Sophie was aangebroken en op donderdag hebben we nog wat gewinkeld op Kao San road en om 9 's avonds was het tijd om weer afscheid te nemen. Met een brok in mijn keel en tranen achter de ogen zei ik gedag en liep ik terug naar het guesthouse naar mijn 1-persoonskamer... Een raar gevoel, ondanks ik de volgende dag met Thomas naar Koh Chang zou gaan en dus nog niet geheel weer op mezelf zou zijn.

Ook op het eiland Koh Chang was het niet al te best weer, na een dag met scooters het eiland te hebben verkend hielden we een dag een 'office day', plannen maken voor de komende tijd; onze vliegticket naar Myanmar geboekt voor 11 juli t/m 4 augustus en me inlezen voor de komende drie weken Cambodja. En dan vandaag eindelijk tijd om jullie weer op de hoogte te stellen van mijn afgelopen maand.

Ja, inmiddels zijn er tien reismaanden verstreken, in mijn originele plan dus tijd om weer naar huis te gaan. Maar zoals jullie waarschijnlijk begrijpen bevalt dit leven mij veel te goed en zal ik gebruik maken van het feit dat mijn ticket een jaar geldig is, twee maanden verlenging: ik vlieg 22 augustus terug naar Amsterdam!

Weer bedankt voor het lezen van mijn blog en jullie interesse, vind het altijd erg leuk om jullie reacties te lezen!

Heel veel liefs! XxxJanet

Goodmorning Vietnam!

Het land van loempia's, chaos, scooters, getoeter, duwen om langs iemand te lopen, de weg oversteken terwijl er ontelbare scooters voorbij razen... De strandverkopers hun vaste zinnen 'Why Not?' zeggen als je iets niet wil kopen of 'why you don't love me? I love you so why don't you by from me?'

Vietnam... Na drie weken in de rust van het heerlijke Laos te hebben gezeten kwam ik terecht in de chaos van Vietnam en dan wel in de meest drukke stad van Vietnam, Hanoi. Als je het mij vraagt de meest verschrikkelijke, lawaaiigste, drukste en onvriendelijkste stad waar ik ooit geweest ben. Mijn lichaam stond stijf van stress en kwam zo min mogelijk mijn hostel uit om zo min mogelijk van deze stressvolle stad mee te krijgen. Maar gelukkig, hoe zuidelijker je komt, hoe vriendelijker de mensen zijn.

Maar aangekomen in Hanoi MOEST ik nieuwe kleding hebben, in ieder geval een korte broek... En vind dat maar es in een land waar ze alleen maatje XS hebben. Hopeloos ging ik op zoek naar een korte broek op een markt, maar ze lieten me er niet tussen kijken, ergens werd ik zelfs op mijn hand getikt 'dit is niet voor jou, ga weg'... ok... dan maar proberen in andere winkels waar ze even onaardig waren. Ze zullen wel gedacht hebben, die stomme toeristen passen niet in onze kleding, dat ze dat niet snappen. Uiteindelijk heb ik een 'grote maten' winkel gevonden waar ik uiteindelijk een korte broek heb kunnen vinden... We noemen het hier maar Size Elephant, want zo voelen we ons hier toch wel een beetje.

Waarom niet meteen weg uit een stad die je zo verschrikkelijk vindt? Nou... Highlights van Vietnam zijn onder andere Halong Bay en Sapa, vanuit Hanoi kan je tours boeken naar deze highlights, maar elke keer kom je vanuit die hemelse plekken terug in deze helse stad. Dus ja, een cruise in Halong Bay omringt door prachtige limestone bergen die uit de zee steken. De eerste dag op de boot doorgebracht en hier geslapen, de tweede nacht gingen we naar een verlaten eiland om te slapen. Activiteiten voor de dag waren bier drinken, in een tube in topsnelheid achter een speedboot over het water hobbelen en hier een nacht geslapen. Dag drie kwamen we in de avond terug in ons hostel. Mijn vriendinnetjes die maar 1 nacht waren gebleven wachtten me op om naar een markt te gaan en te eten, vervolgens een nacht gedanst in het backpackersnachtleven van Hanoi. De volgende dag heb ik mezelf opgesloten in het hostel, 5 meter rechts zat een supermarktje, 2 meter links zat een pinautomaat, verder dan dat ben ik niet geweest... In de avond ging ik met twee andere vrienden in de nachttrein naar Sapa. Het prachtige berglandschap van noord Vietnam. Na een lange trekking door de regen verbleven we bij lokale mensen thuis, met zijn allen loempia's vouwen en vervolgens deze met de rest van het heerlijke avondeten opgegeten. De volgende dag weer een hele wandeling om terug lopen het het dorp Sapa om te eten en weer met de nachttrein naar Hanoi te gaan. En nu gaan de meesten van jullie van me walgen... : ik heb een stukje hond gegeten! Mijn reisgenoten wilden dit proberen en ik vond het een beetje te veel van het goede, maar ik wilde wel van de gelegenheid gebruik maken om een minihapje te proberen, en... hmm... ja, eigenlijk is het best smakelijk. Het gekke is dat je ergens door de geur toch echt proeft dat het hond is. Ik was toch blij dat ik deze maaltijd niet zelf had besteld.

Na deze nachtrit weer een dag in Hanoi om vervolgens de nacht door te brengen in een nachtbus naar Dong Hoi, het Phong Nha National Park, prachtige natuurlijk en bijzondere grotten. Ik heb hier samen met een stelletje uit Amsterdam die ik in de bus had ontmoet een scooter gehuurd om van de natuur te genieten en deze indrukwekkende grotten te bezichtigen.

Toen door naar Hué waar ik twee nachten ben verbleven en daarna door naar Hoi Ann waar ik met twee NL meiden op trok. Hier twee dagen het strand opgezocht en 1 dag met de scooter wat van de omgeving heb kunnen zien. Met hun ben ik doorgereisd naar Nha Trang waar we ook heerlijke dagen op het strand hebben gehad. Hier had ik nog steeds mijn kleding crisis van te weinig kleding, dus ook maar even wezen shoppen.

Na 6 dagen Nha Trang ben ik doorgereisd naar Dalat, in de bergen! Eenmaal aangekomen het stadje maar even verkend. De volgende ochtend zat ik eenzaam aan mijn ontbijt, ook wel eens fijn, want de eenzame momenten zijn zeldzaam. Mijn missie voor de dag was om een waterval op te zoeken. Totdat ik aan de praat kwam met de jongen en het meisje die aan het tafeltje naast mij zaten, zij wilden wel met me mee. Dus hoppa, met mijn twee nieuwe vrienden op naar de waterval. Zo loopt elke dag anders dan gepland en dat vind ik heerlijk. Na zo'n 7 km lopen kwamen we aan en we konden met een achtbaantje naar beneden om de waterval te zien, hilarisch! In de avond kwam Angelique terug in Dalat. Een van de meisjes waar ik in Hoi Ann en Nha Trang mee op trok. Zij ging eerst naar Saigon en toen terug naar Dalat. Dus met haar twee heerlijke dagen op de scooter doorgebracht, crossend door het prachtige landschap van Dalat.

Waar ik bijna elke blog mee eindig, is dat het vaak zwaar is om afscheid te nemen van de mensen waar je een leuke tijd mee hebt. Maar wat het dan wel weer zo leuk maakt is mensen weer te ontmoeten op plaatsen waar je het niet verwacht! Zo kwam ik Halong Bay een stelletje tegen waar ik mee heb gepraat tijdens het tuben, waarbij ik geen camera had en zij wel, en ja hoor, zo ben ik ineens wat tube foto's rijker. Zo werd ik in Hué ineens achterna gerend door iemand met zn chopsticks nog in zijn handen 'Hey Janet, how are you?', ik kijk achter me en zie een bekend gezicht, absoluut geen idee waar ik hem eerder had ontmoet, 'wanna join us for a beer?', 'sure', na 5 minuten bij hem aan tafel te zitten drong ineens tot me door dat hij in dezelfde cabine lag in de nachttrein van Sapa naar Hanoi en we hadden samen met Barry waarmee ik in Sapa was een gezellig gesprek gehad, en uiteindelijk hem in Hoi Ann weer tegen het lijf gelopen. Dit maakt het reizen zo leuk, na een korte kennis making ben je meteen vrienden en doordat de meesten eenzelfde route volgen kom je elkaar vaak nog eens tegen.

Eindelijk eens een beetje kort gehouden, daarvoor in de plaats zijn er extra foto's bij deze blog! Ook nog van de laatste dagen in Laos, waar we het nieuwe jaar vierden, het jaar 2555, één groot feest. In de hoofdstad van Laos, Vientiane, zijn we met onze pas gekochte waterpistolen de straat op gegaan, de tweede dag hebben we de hele middag op een festival terrein gedanst (uiteraard met waterpistool) en de derde dag waren we toch wel lichtelijk kapot... Maar nee, de Lao weten van geen ophouden, die weten te feesten. Ik vond het jammer om Laos te verlaten, maar ik heb expres een aantal plekken overgeslagen zodat ik een extra reden heb om terug te komen in dat heerlijke land.

Nu nog twee weken genieten in Vietnam en dan vlieg ik naar Bangkok om samen met Richard en Sophie het zuiden van Thailand onveilig te maken!

Veel liefs! xxx

Laos - Beautiful Nature, Lovely People and Party on...

Laos... Wat kan ik zeggen? Je hoort er altijd zo veel goeds over en niks er van is gelogen. Het is heerlijk, het is mooi, ik ben gewoon verliefd op dit land en voel me gelukkig van top tot teen. En dan moet ik vertellen waarom en wat ik mee maak. Het is als een foto die je zojuist van een prachtig uitzicht hebt gemaakt, je kijkt op je schermpje en je schudt hoofd, nee deze foto laat de werkelijke schoonheid van het uitzicht niet zien. Zo kunnen mijn woorden deze ervaring niet omschrijven.

Maak je klaar voor een lang verhaal... (of sluit deze pagina maar meteen, kan natuurlijk ook)

Om me voor te bereiden op dit nieuwe hoofdstuk van mijn reis, heb ik ruim een week in Bangkok doorgebracht. Me ingelezen in de landen, een globale route uitgestippeld, visa's geregeld, uiteraard massages en lekker gegeten. Mijn laatste twee dagen heb ik doorgebracht met Julie, we hadden in een Guesthouse afgesproken en toen ze aankwam hebben we haar tas op de kamer gedumpt en regelrecht naar een bar gelopen om bij te praten onder het genot van grote Changs. Vanaf minuut 1 was het als vanouds, alsof we elkaar ons hele leven al kenden en of we elkaar vorige week nog gezien hadden. De biertjes gingen er veel te goed in dus besloten we naar een discotheek te gaan. Dus gauw omkleden en ai, toen liepen we langs een 7-eleven, ok dan nog meer bier... vooruit ook nog een flesje vodka. Hmmmm Dance the night away - live your live and stay young on the floor (oh ik haat dat nummer btw). Volgende dag een dikke kater, ik moest mijn visum voor Vietnam ophalen en verder de hele dag in het park gelegen. In de avond weer fit om bij een straatbarretje aan de cocktails te gaan. Op donderdag 22 maart was het weer tijd om afscheid te nemen, met het vooruitzicht dat we elkaar gauw weer zullen zien zodra ik thuis ben. Ik ben een dierbare, bijzondere vriendin rijker.

En daar begon ik aan mijn nieuw reisavontuur. Ik dacht, als ik dan toch naar laos ga, laat ik dan via Noord-Oost Thailand reizen, aangezien ik dat nog niet had gezien. Als ik dan toch terug ben in Azie, laat ik dan maar meteen beginnen met een uitdaging, aangezien het niet toeristisch is, de mensen geen Engels spreken en de Lonely Planet beperkte informatie geeft. Eenmaal na een lange rit de bus uitgestapt, rondgevraagd waar de guesthouse was die ik uit de Lonely Planet had gepikt, niemand kende het... Een lieve man wilde me met een scooter naar een guesthouse brengen, maar na 1 keer achterop een scooter te hebben gezeten met al mijn bagage, ging ik dat niet aan. Ok, hij langzaam rijden, ik er achteraan lopen. Aangekomen lag de guesthouse prijs boven mijn budget, dus terug gelopen naar waar ik de bus was uitgestapt. Ik kwam de man weer tegen en hij belde het guesthouse op, bleek het in een heel ander dorpje te zijn. Er waren twee vrouwen die met de bus naar het zelfde dorpje moesten dus zorgde hij er voor dat ik samen met de vrouwen de bus in kon zodat ik wist waar ik uit moest stappen. Dit allemaal in zeer gebrekkig Engels en handen en voeten taal. Pfff eindelijk het guesthouse gevonden. De drie touristen die ik in die drie dagen ben tegen gekomen waren allemaal 40/50-ers, avonturiers en wereldreizigers in hart en nieren. Moet ik dan echt zo nodig zo ver off the beaten track gaan? Ik had het plaatsje uitgezocht omdat er een bijzonder historisch park zou zijn, dus tjah, geen tours dus ik zou in mijn eentje op een scooter daar naar toe moeten. Ten eerste, scooterrijden in het buitenland had ik nog nooit gedaan en zag het niet zo zitten, ten tweede, belangrijker: 20 km rijden met een beperkte landkaart ga ik zeer zeker verdwalen. Ok, gelukkig was er de optie om een scooter te huren PLUS iemand die je rijdt en op je wacht gedurende je in het historische park bent. Dat voor maar liefst 15 euro. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan. Dus als een 1 of andere diva naar het park laten rijden. Het park was een bezienswaardigheid en zo was ik ook een bezienswaardigheid voor de mensen die daar rondliepen. Veel mensen keken naar me en wilden met me op de foto. Of maakten zelfs stiekem een foto van me dat ik heus wel had gezien. Ook voor de mensen in het dorpje van mijn guesthouse was ik een bezienswaardigheid... Een aantal mensen stopten met lopen of scooterrijden voor een poging tot een gesprek te voeren. Door het gebrek aan Engels resulteerde dat in naar elkaar lachen en elkaars arm te aaien en elkaars hand beet te pakken 'ik vind je bijzonder en lief'. Een bijzondere en mooie ervaring... Een heel intens gevoel om met zo weinig woorden een dergelijk contact te hebben. Na mijn avondeten ging ik terug naar het guesthouse om te internetten. Ook zat er een Duitse man. We werden door de guesthouse familie uitgenodigd om bij hun avondeten aan te schuiven. Het is onbeleefd om nee te zeggen, dus vooruit, nog wat eten naar binnen - in échte Thai stijl. Ja, off the beaten track, zo blij dat ik die uitdaging ben aangegaan.

Na twee nachten door naar Ubon Ratchatani, vanuit daar zou ik een bordercrossing doen. Weer 6 uur in de bus. Tot mijn grote schrik waren alle stoelen in de bus bezet, euh, 6 uur staan? Met heel, heel erg veel geluk ging er iemand na tien minuten uit waardoor ik toch een zitplek had. Zeker 20 mensen stonden zeker 3 uur opgepropt in het gangpad van de bus. Om vier uur aangekomen in Ubon Ratchatani liep ik wat rond en besloot meteen de volgende dag al de grens over te gaan.

LAOS!

Mijn eerste bestemming was Pakse. In een leuk guesthouse terechtgekomen, spullen gedropt en op zoek naar een pinautomaat. ATM nummer 1, your card is not valid... creditcard: your card is not valid. ATM nummer 2: not valid, ook creditcard niet... Oeps... toen zag ik een bankkantoor, nog maar een poging dan, en gelukkig... alleen mijn creditcard werkt bij rode ATMs, maximaal 100 euro per keer te pinnen, in briefjes met een waarde van 5 euro. Maar elke keer als ik pin ben ik miljonair, en dat is mooi.

's Avonds was ik erg besluiteloos, naar Don Det, 3 uur met de bus naar het zuiden, of Don Det overslaan om meteen naar het Noorden te gaan. In de avond veel te lang met mn ouders en met Richard op Skype te hebben gezeten, was het toch te laat om nog een busticket te boeken. Nog een dag extra om er over na te denken. Gelukkig raakte ik aan de praat met de Nederlandse Karin, waarmee ik de volgende dag een fiets heb gehuurd en uiteindelijk toch met haar naar Don Det afgereisd waar we heerlijke dagen in een hangmat hebben doorgebracht.

Na Don Det, zo'n 12 uur onderweg naar Tha Khaek. De meeste mensen reizen van Noord naar Zuid, handig voor tips. Zo werd er al veel gepraat over een 'loop', een grote ronde langs de bekende Tham Kong Lo cave. Het Saibadee 2 Guesthouse is bekend onder de backpackers en daar zou ik genoeg mensen ontmoeten die deze 3 of 4 daagse scooter loop zouden doen. Dus om 11 uur 's avonds aangekomen meteen bij het kampvuur gaan zitten waar meerdere mensen zaten, en ja, er gingen een aantal de tocht doen en ik kon aansluiten.

Voor het eerst op een scooter in het buitenland. Een semi-automatische, dus je moet schakelen. En het fijne aan Laos is, ze rijden ook rechts van de weg... Alhoewel ook dát weer even wennen was na 7 maanden in landen te hebben doorgebracht waar ze links rijden. Lichtelijk angstig voor het rijden, maar zeer enthousiast begon ik aan de trip met mijn nieuwe vrienden. Een groepje van 3 NL jongens, een NL meisje, een Zweeds meisje en een Duitse jongen, met zn 7-en op 5 scooters. Na een eerste stuk achterop te hebben gezeten, was er een lang stuk een goede weg, dus perfect om te wennen aan de scooter. Heerlijk... In een leuke groep mensen door prachtige landschappen scheuren, mijn dagrugtas achterop met alle benodigdheden voor de komende vier dagen. Er kwam een bijzonder gevoel naar boven... En ik wist dat deze trip een van mijn highlights van mijn reis zou worden, en ik wist dat ik van Laos ging houden en ik wist dat dit gevoel langer zou duren dan deze vier dagen. Er kwam een grote smile op mijn gezicht en ik krijg hem er niet vanaf.

Onderweg kwamen we langs allerlei kleine dorpjes waar de kinderen zwaaiden, door prachtige gebieden omringd met limestone bergen, soms goede wegen, soms bizar slechte wegen. Elke dag kwamen we zo rond een uur of 4/5 aan bij een guesthouse, aten we met zijn allen en dronken een biertje op de heerlijke dag die we hadden. Op dag 3 kwamen we dan eindelijk aan bij de Tham Kong Lo grot, een 7 km lange grot en zodra je het licht ziet naar de buitenwereld, lijken de kleuren sprookjesachtig. Eenmaal terug bij het begin gingen we zwemmen, van rotsen afspringen of zoals de lokale kinderen die daar speelden vanuit een boom het was in springen. Tot een uur of vier daar genoten en uiteindelijk in een guesthouse terechtgekomen omringd door rijstvelden. Dag 4 een lange tocht terug naar Tha Khaek, een laatste keer samen gegeten, Koreaanse barbecue zoals ze het noemen, aan de Mekong. En toen was het de volgende dag tijd om weer afscheid te nemen. De meesten gingen Zuid, alleen Thomas, de Duitse jongen - eigenlijk man, maar met zijn 41 jaar is hij nog steeds heel erg jong - ging net als ik noord, dus samen in de bus gestapt naar Vientiane, de hoofdstad van Laos.

Weer een busrit van 7/8 uur. Het mooie van deze busritten is dat je geen idee hebt hoelang ze gaan duren, het kan 6 uur zijn, het kan ook zo 10 uur worden. Gewoon gaan zitten en zien wanneer je aankomt. De bus stopt op een aantal plaatsjes, vaak komen er op die plaatsjes mensen met eten binnen om te verkopen. Soms staat de bus er 10 minuten, het kan ook voorkomen dat je een uur stil staat. Het is net als met het eten, je kan ook zo een uur wachten op je eten. Of dat je iets besteld en ze zijn het vergeten, nog langer wachten... Het is Laos en Laos kent geen tijd. En voor mij als stresskip in Nederland is het heerlijk om nu geen tijd te kennen en geen tijd te hoeven kennen natuurlijk.

Ok, dus de busrit... Na een uur stopten we op een marktje, we keken uit het raam en zagen allemaal dode beesten op de kraampjes liggen, dan toch maar even uitstappen om de boel beter te bekijken: dode vogels, dode vos, half dode aapjes in een klein netje... halfdood ja... ze leefden nog maar er zat weinig beweging in, kon natuurlijk ook niet want ze zaten gepropt in een klein netje. Ik werd er misselijk van. Bizar... Bizar...

Na nog meer uren in de bus, aangekomen in Vientiane, eerst avondeten. Ik had al dagen zin in pizza en hoe toevallig; er zat een pizzaria op de hoek. Yummm... In Laos wordt alles gedeeld. Lokalen bestellen meerdere maaltijden en eten het met zijn allen op, als tapas. Dus twee pizza's uitgekozen en de helft uitgewisseld met Thomas. Ok de avond markt checken dan maar. We liepen langs een wand met allemaal ballonnen, vanaf een afstandje moest je met dartpijltjes drie ballonnen naast elkaar lekschieten. Proberen dan maar. 10 cent voor 3 pijltjes. Ik had er toch twee raak... Verder lopen dan maar, een Bingo hoekje... Potje Bingo dan? 10 cent voor een kaart, prima. Gelukkig schreven ze nummers op een bord zodat wij ook mee konden doen. Ronde 1: BINGO! Mijn prijs: twee flesjes sinaasappelsap. Na nog een paar rondes was het tijd voor een biertje en was het bedtijd.

De volgende dag moest Thomas visa's regelen en ik wilde shoppen (niet geslaagd overigens) en daarna samen met de fiets door de stad gecrossed, een aantal tempels, de Lao Arc de Triomph. Een goede lunch gehad en vervolgens besloten om een biertje te doen op een dakterras zodat we de zonsondergang konden zien. Het biertje werden biertjes, en ondertussen een heerlijke burrito gegeten. Ja, ze hebben veel Westers eten in Vientiane, dus we namen het er van. De biertjes gingen er te goed in dus wilden we naar een discotheek. Toevallig zagen we in de bar twee jongens die we in het Guesthouse hadden ontmoet en vroegen of ze mee wilden, Dominik en Hemming. Ok vooruit, we hadden de 3 liter tab nog niet geprobeerd, laten we eerst die nog even delen. Daarna op naar de discotheek. We kwamen een zaal binnen met live muziek. Een soort rock-achtige formatie met Amerikaanse hits van nu - zo ook Dance the Night away, vandaar dat dat nummer nog in mijn hoofd zat. Vervolgens een paar Lao nummers, waarop onze nieuwe Lao vrienden die we daar hadden ontmoet hard mee zongen. Een poging om ook mee te zingen dan maar en hun bewegingen na doen. Meer bier... en zij hadden tab met smirnoff... zoals gezegd, Laos is van delen, dus die Smirnoff werd met ons gedeeld. Dance the night away, live your life... On the floor, On the floor....

Ok, tot dusver was dit mijn verhaal dat ik een week geleden heb geschreven, inmiddels is er weer een fantastische week voorbij gegaan. Met Thomas, Dominik en Hemming doorgereisd naar Vang Vieng. Aangekomen, meteen een berg beklommen om de zonsondergang te zien in een prachtige omgeving. Dag twee scooters gehuurd om naar een grot te gaan en een lagoon. Dit was de meest hilarische grot die ik ooit gezien heb. Onze twee gidsen, twee meisjes van een jaar of 10 namen ons mee door de pikdonkere gangen van de grot, we moesten soms kruipend door de gangen. Helemaal vies stapten we op de scooters om door te gaan naar de lagoon, prachtig blauw water waar je met swings het ijskoude water kon in springen of van bomen kon afspringen. 's avonds nog even een biertje gedronken. Toen we terug wilden lopen naar ons guesthouse liepen we bij toeval langs de partyplek van VangVieng, dat zag er natuurlijk veel te gezellig uit, dus vooruit, weer een nacht dansen. Vang Vieng staat bekend om het 'tuben': met een tube langs verschillende barretjes waar je veel gratis shotjes krijgt. Het staat er ook om bekend dat er gemiddeld 1 dode per maand is, verdronken of een ongeluk in het water. Maar je kan VangVieng niet verlaten zonder aan de 'kroegentocht' mee te doen. En ik moet zeggen: ja, het is echt fantastisch! In de eerste bar heerlijk in het zonnetje buckets gedronken (heerlijk festivalgevoel) spelletjes gedaan en leuke mensen ontmoet, dan bar twee, nog meer buckets, shotjes en spelletjes, bar drie, vier, vijf.... en ineens was het donker en zat ik nog in een tube, per ongeluk de uitstap plaats gemist. Samen met Dominik naar de kant gegaan en een heel eind gelopen. Alles was verlaten en donker. Na een lange wandeling zagen we wat mensen en die hebben ons terug naar het dorp gebracht. Ik was nog helemaal niet klaar met tuben of barren, maar helaas, dit was het einde van mijn fantastische tubing ervaring. Nog ergens een gratis bucket gescoort, gegeten en zo rond een uur of 12 gaan slapen.

Toen door naar Luang Prabang, vroeg opgestaan om de monks te zien, naar de bekende waterval te gaan en nog een avondje stappen. Hier ben ik gisteren weer een dag met Sheena opgetrokken - waar ik samen mee heb gewerkt in Evans Head, Australie. Super leuk om haar weer te zien! Vanavond ga ik terug naar Vientiane om daar Laos Oud en Nieuw te vieren.

Ik zal binnenkort even wat foto's uploaden, ik heb nog niet echt de tijd gehad om ze uit te zoeken.

Heel veel liefs! xxxx

Bye Bye Oz

Aussie Aussie Aussie Oi Oi Oi

Inmiddels is het weer een maand geleden dat ik mijn vorige blog heb geschreven, tijd voor een update... Uiteraard kan ik blijven vertellen hoe mooi het hier is en hoe relaxt het hier is, maar dat zal ik jullie niet nog een keer aan doen... Dat weten jullie inmiddels wel.

Mijn bedoeling was om 2 to 2,5 weken in Hervey Bay te blijven, uiteindelijk is dat 4 weken geworden. De eerste week werkte ik samen met twee 18/19 jarige Duitse meisjes, jong, spraken veel Duits en ik had ook niet heel erg veel gespreksstof met ze. Ze waren aardig, maar ik was er niet heel rauwig om dat ze weggingen, helemaal niet toen hun vervangers kwamen: Max en Kathi, een super leuk Duits stelletje, wat gelukkig veel Engels sprak als ik in de buurt was zodat ik tenminste begreep waar ze het over hadden. Kathi was meteen mijn schoonmaak, shop en gezelligheidsmaatje. Max was lui, op een leuke manier lui, ach en lui waren we allemaal, maar zo lui als Max... I want this or that, but I'm too lazy... waren zijn standaard zinnen.

Op donderdag 26 januari was het hier Australia Day, dat moest uiteraard gevierd worden, dus we hadden weer een box goone ingeslagen en het was spelletjes avond: Shithead + de verliezer moest een opdracht uitvoeren. De meest stomme opdrachten als instantkoffie eten, in een boom klimmen, peper snuiven, etc. Om een uur of 11 wilden we een club in, na een hele lange weg waar max drie keer op de straat heeft geslapen - lazy - waren we bijna bij de club waar we met drie lokale jongens aan de praat raakten, de club was al dicht. Australia Day wordt overdag gevier, niet 's nachts... domme toeristen als we zijn...

Op zondag 29 januari kwam mijn broer dan eindelijk aan in Hervey Bay. Ik haalde hem van de bus en we gaven elkaar een dikke knuffel. Vanaf minuut 1 was het de normaalste zaak van de wereld terwijl het eigenlijk zo vreemd is. Ik bedoel maar, aan de andere kant van de wereld, 5 maanden op mezelf geweest en dan is hier ineens mijn eigen broer hier in dit paradijs. Aangezien mijn broer de lekkerste pannenkoeken maakt, had ik pannenkoekenmix gekocht en hem meteen aan het werk gezet, vervolgens hebben we zijn aankomst flink gevierd een box goone, want tjah, als je in Australië bent moet je goone drinken.

Op woensdag en donderdag gingen we naar Fraser Island, foto's zeggen meer dan een verhaal... Prachtig! Het plan was om op vrijdag verder te reizen. Op dinsdagavond laat kregen we te horen dat we de volgende dinsdag, woensdag en donderdag op een kippenboerderij konden werken wat ons heeft doen besluiten om langer te blijven. Ik kon gewoon werken voor accommodatie, Johan helaas niet. Op maandag hebben Kathi en ik 6 werkuren gemaakt waardoor we op twee dagen van de chickenfarm niet hoefden te werken... en dat was maar goed ook...

Vooral de eerste dag was zwaar... Het was een van de warmste dagen daar. Om kwart voor 5 in de ochtend werden we opgehaald en om 5 uur konden we aan de slag. Voor dag 1 stonden 4400 kippen op de planning om ingeënt te worden. Dus we jaagden een lading kippen naar een kleiner hok, sloten ze op - wat met grof geweld gebeurde. Dan plukten we de kippen als roosjes van de grond, bij de poten zodat ze op de kop kwamen te hangen, en zo plukten we ze totdat we in elke hand twee kippen hadden en die gooiden we met borst naar boven op een bali voor een spuit om vervolgens in een krat te stoppen. En zo ging dat uren achter elkaar door. De angstige kippetjes trilden en kwijlden er op los, maar ik moet bekennen dat ik het eerste half uur harder trilde dan de arme beestjes, want spannend was het wel! Een vieze, maar onvergetelijke ervaring!

De tweede dag daar mochten we een kijkje nemen in de eieren fabriek die ze daar hadden en na afloop kregen we 60 eieren mee voor ons vieren. Dussss... eieren eten maar!

Op vrijdag namen we afscheid van Max en Kathi en gingen we door naar Rockhampton waar we uren gelopen hebben een een bullrodeo hebben bijgewoond. Toen op naar het heerlijke Airlie Beach waar we dagen lang aan de lagoon hebben gelegen. Van te voren had ik mijn CV al naar wat hostels gestuurd om weer te kunnen werken voor accommodatie waar ik helaas geen reactie op kreeg. In Airlie Beach dus naast het luieren weer op jacht naar werk, betaald of voor accommodatie... Na het zien van de flyer 'Staff needed in luxurious resort' kreeg ik wel kriebels, accommodatie + drie maaltijden, ik zag het al helemaal voor me: lekker eten en een superluxe kamer, heerlijke bedden, beetje ruimte... bellen dan maar... na een aantal telefoontjes kregen we de juiste persoon te pakken en we konden die middag nog naar Long Island (een van de Whitsunday Islands), helemaal enthousiast gingen we de boot op, totdat we onze kamer kregen... Het was een superkleine, donkere, muffige dormroom waar we ingestopt werden. We moesten 5 dagen 6 uur werken en dan waren we twee dagen vrij. Na een slechte nacht doordat de bedden + matrassen slecht waren begonnen we aan onze eerste dag werken: ik moest strandstoelen schoonmaken en vervolgens Johan helpen de luxe huisjes aan de achterkant schoonmaken, dat laatste hebben we de rest van de week moeten doen. Na dag 1 hadden we al besloten dat dit voor maximaal 1 week was en absoluut niet langer. De kamers van het personeel was stukken beter dan die van ons en wij kregen er niet eens betaald voor. Maar goed, wel een week lang ontzettend veel gegeten natuurlijk :-) Daarnaast was het een heel mooi eiland, 's avonds konden we een pier op en licht in het water schijnen zodat we oa een reuzen schildpad (hij was ook echt groot!) en vissen konden zien. Ik heb me nooit echt in vogels geïnteresseerd, maar eerlijk is eerlijk, daar op dat eiland liepen mooie vreemde vogels rond! Op onze twee vrije dagen hebben we de eerste dag een lange wandeling gemaakt en de tweede dag regende het de hele dag dus hebben we niet heel erg veel gedaan. Op zaterdag terug naar Airlie Beach waar we voor een moeilijke beslissing kwamen te staan... De weersverwachting voor de hele week waren barslecht - het is hier nog altijd regenseizoen, dat vergeten we vaak omdat we veel geluk hebben gehad met het weer. Dus de keuze was veel geld uitgeven voor een trip langs de Whitsundays met veel regen en donkere wolken, of de Whitsundays overslaan. We hebben het maar overgeslaan, super jammer... Maar hele dagen op een boot zitten in de stromende regen is ook geen pretje. Dus toen hebben we ons verdriet maar weggedronken met een avondje flink stappen...

Inmiddels zitten we in Townsville, een leuk plaatsje aan de kust, vlakbij Magnetic Island, waar we morgen naar toe gaan.

Een dikke kus uit Ozzzzz