Volgens mij is het weer eens tijd voor een update... Inmiddels is het alweer meer dan een maand geleden dat ik mijn vorige blog heb gepost, dus vooruit, ik probeer jullie weer mee te nemen naar het leven hier in Azië.

In mijn laatste blog ben ik geëindigd in Dalat, wat ik prachtig vond. Ik was wat kort van stof wat denk ik te maken had dat ik niet heel enthousiast over Vietnam was. Maar wat men zegt is des te zuidelijker van Vietnam, des te beter en dat is absoluut waar. In mijn laatste twee weken ben ik alsnog van Vietnam gaan houden! Leuk contact met lokale mensen, goedkope biertjes en gezellige mensen om me heen.

Na Dalat ben ik doorgereisd naar Mui Ne, een strandplaats. In de bus er naar toe raakte ik met een NL jongen aan de praat, Ruud. Hij had de tip gekregen om naar het Mui Ne Backpackers hostel te gaan en ik had nog niet echt een plan, dus ben met hem in de taxi gestapt om hier ook te blijven. Ondanks het volgeboekt was, had ik niet het idee dat er veel mensen waren. 's Avonds maar een biertje gedronken in de bar naast het hostel waar live muziek was... of tenminste, ze lieten mensen uit het weinige publiek zingen. Zo ook een slecht zingende Vietnamese man met mooie dansmoves. Een avondje vroeg slapen dan maar. De tweede dag hadden we een Amerikaans meisje ontmoet en een Duitse jongen waarmee we naar een bar gingen. Twee bij twee op de scooter taxi - kijk dat krijg je er van als je korte blogs schrijft, ik heb niet eens verteld over een scootertaxi na een avondje stappen in Nha Trang waarbij we met zijn drieën achter op de scooter zaten. Ach, zo raar is het eigenlijk niet, ik zit immers in Azië en in Azië kan alles. Terugkomend op mijn verhaal... We hebben deze avond weggedanst op een veel te lege dansvloer, met slecht geklede Russen. Tjah, mijn eerste indruk van Mui Ne was een beetje saai, uitgestorven; het is immers laagseizoen en een niet al te fijn strand. Doordat ik rekening moest houden met mijn vlucht van Saigon naar Bangkok op de 26e, wilde ik liever mijn tijd doorbrengen hier dan veel te vroeg in het drukke, chaotische Saigon terecht komen. Dus met een positieve instellingen heb ik alsnog een tóptijd in Mui-Ne gehad!

Mui Ne staat bekend om het Kitesurfen, de NL jongen nam lessen van een Vietnamese man, iets van Bai genaamd. Bai had hem op woensdag uitgenodigd voor eten bij hem thuis en hij mocht iemand mee nemen als hij wilde. Wat een geluk dat ik had, mocht ik mee om het lokale leven hier te ervaren. Of geluk... ik voelde me niet echt gelukkig toen ik een kippenpoot moest eten, maar wel bijzonder dankbaar en een mooie ervaring dat ik een avond bij lokale mensen mocht doorbrengen. Ten eerste zijn de kippen hier heel mager, dus het smaakt al anders, maar ze eten ook zo veel mogelijk van een kip, dus ja zo ook de poot waar de nagels nog aan zitten. Voorzichtig knabbelde ik er een beetje aan, maar ik kon het niet opbrengen om werkelijk al het vlees wat er aan zit af te halen. We zaten samen met Bai en zijn zwager en een vriend op de stenen vloer van het huisje. Het was de woning van zijn zus en haar man. De zus kookte voor ons, kip + een soort van rijstsoep. Om ons heen liepen twee hondjes en katjes. Het zoontje en dochtertje waren ook nieuwsgierig en kwamen zo nu en dan even kijken. Het avond eten is een mannenaangelegenheid, dus over het algemeen eten de vrouw en kinderen apart. Het avondeten gaat samen met heel veel ricewine, in dit geval hadden we gelukkig ook bier. Bij elke slok die genomen wordt, wordt er geproost, Mawt Hai Ba Yoo! Wat 1, 2, 3 Proost betekend! Ik blijf het moeilijk vinden, dus zeg altijd maar Motorbike Yoo, wat mij veel logischer in de oren klinkt met de hoeveelheden motorbikes dat hier rond rijden.

Deze avond waren we vrij moe en hadden voor de volgende dag afgesproken om samen met Bai naar een bar te gaan. Volgens hem was de Waxbar leuk om naar toe te gaan. Deze donderdag was een drukke dag: 's ochtends vroeg op gestaan om samen met mijn Amerikaanse vriendinnetje Par een scooter te huren om wat rond te crossen. We hebben wat heen en weer gereden, zijn naar een marktje geweest en hebben ergens wat gedronken. Om 2 uur zou ik op een tour gaan om de bekende sanddunes van Mui Ne te bekijken. Met een Amerikaanse Jeep werden we bij de verschillende zandduinen afgezet. Ik had al gehoord dat je bij deze tour de mogelijkheid had om op een struisvogel te rijden. Dus ik heb mijn ogen er voor open gehouden (was een beetje afgelegen) en ja hoor, daar zag ik het! Één rondje op een struisvogel voor iets minder dan €1,50, doodeng maar ontzettend hilarisch. Toen ik andere tourgenoten er over vertelde keken ze me met vreemde ogen aan 'wáár heb je op gereden? Huh hoor ik dat nou goed, een struisvogel? Bedoel je nou echt een struisvogel?'

Ook over de zandduinen zullen foto's meer zeggen dan woorden, het was prachtig. En ook vreemd want dit landschap past helemaal niet in Azie, een heel ander stukje Azie dan we gewend zijn.

We hadden wat mensen die de tour ook deden gevraagd om ook naar de Waxbar te komen waar we die avond naar toe zouden gaan. Terug in het hostel nóg meer mensen gevraagd... want ja, als mensen toch een bar willen opzoeken, waarom niet allemaal naar dezelfde zodat het een beetje druk is!? Uiteindelijk zijn we met zijn tienen gaan eten en waren er vervolgens redelijk wat mensen in de Waxbar waar we heerlijk op het strand met kampvuur van bier en cocktails hebben genoten, een dans op een tevens lege dansvloer hebben gewaagd en hebben afgesloten met een droog take away broodje uit de super markt. Na een brakke dag daarop, hadden we nog meer mensen verzameld om weer naar de waxbar gegaan. Een goede afsluiting voor Mui Ne want op zaterdag vertrok ik met de bus naar Saigon.

Ruud (de NL jongen), Johannes (Duitsland) en Rachel (Nieuw Zeeland) gingen ook naar Saigon, samen met hun de bus ingestapt, een hostel uitgezocht, gegeten en naar de avondmarkt gegaan. We hebben tours geboekt naar de indrukwekkende Cu Chi Tunnels en een drie daagse trip naar de Mekong Delta. Op dag drie was het tijd om afscheid te nemen van Ruud en Rachel die vanuit de Delta naar Cambodia gingen. De laatste avond ben ik nog met Johannes naar de 10.000 Dong straatbarretjes gegaan om mijn laatste avond in Vietnam te vieren. We waren hier al vaker geweest, het zijn meer winkels dan barretjes, met een terras vol plastic kleine stoeltjes. Als het druk wordt wordt het terras uitgebreid tot op de straat en zodra de politie er aan komt wordt het stoeltje bijna onder je kont vandaan getrokken om de boel weer op de stoep te krijgen omdat dat niet mag. Resultaat is dat je met veel te veel mensen op een te kleine ruimte zit en je ineens met vreemden/nieuwe vrienden aan een tafel zit. Ik weet eigenlijk niet eens hoe deze barretjes echt heten, maar ze verkopen bier voor 10.000 dong wat ongeveer 35 eurocent is, vandaar reuze populair uiteraard.

Op 26 mei kwam het moment waar ik al lang naar uit had gekeken: Richard en Sophie in dit paradijs in de armen sluiten! Ik kwam dezelfde ochtend aan op het vliegveld in Bangkok en na een poos te hebben gewacht zag ik ze eindelijk uit de bagageruimte lopen. Na een dikke knuffel liepen we alsof we elkaar vorige week nog hadden gezien naar de taxi's om zo naar Kao San Road te gaan. Ingecheckt in het guesthouse waar ik eerder had gezeten en hoppa de eerste bierflesjes konden geklinkt worden op een mooi vooruitzicht voor de komende drie weken! Na wat Changs, Buckets en straat Pad Thai in willekeurige volgorde was het om een uur of 12 tijd om in onze bedden te kruipen om de volgende dag na een brakke middag de nachtbus in te gaan. In de hele vroege ochtend, beter gezegd in de nacht, wachtend op de boot naar Ko Tao leerden we Klara en Helen kennen. Eenmaal op het eiland aangekomen vonden een een fijne bungalow regelrecht op het strand! Dus de vakantie kon hier echt beginnen! 's Avonds hadden we met Klara, Helen, Marloes en nog iemand afgesproken om samen te eten en vervolgens naar een Drag Queen show te gaan. Lady Boys die een act opvoeren van Lady Gaga tot Britney Spears en alles daartussen waar de Lady Boys van houden. Toen de andere meiden vroeg gingen slapen, gingen wij het strand op om zelf onze dancemoves in de strijd te gooien. Na twee heerlijke stranddagen voor onze bungalow door te hebben gebracht, was het tijd voor Koh PhangNang, ruim op tijd voor de legendarische Full Moon Party zodat we er zeker van waren dat we accommodatie hadden op het juiste strand van het eiland.

Bij de pier stonden al mensen klaar met informatie over bungalows, eentje met zwembad zagen we wel zitten. Van te voren niet wetende dat we terecht zouden komen in Coral Bungelows, dé plek waar de poolparties worden gehouden en als warming up voor de full moon de laatste vier nachten op een rij het feest was. Er zat niets anders op dan elke avond te feesten dus... Beachparty, twee Poolparties, een Jungle Experience; een topfeest midden in de jungle en natuurlijk de Full Moon Party waarbij we tot in de vroege uurtjes van de volgende ochtend van bar naar bar gingen, dansend in het zand en kijkend om ons heen naar alle dronken mensen gekleed in een neonoutfit.

In Koh Phangnang had ik ook weer met Thomas afgesproken waar ik een tijdje mee in Laos heb gereisd. Hij had nieuwe vrienden mee gebracht en zo ontstond er een gezellige grote groep met mensen waarmee we de dagen relaxend en feestend hebben doorgebracht.

Na al het gefeest was het weer tijd voor wat culturele tijdsbesteding. De bedoeling was om naar het Kao Sok national park te gaan en vervolgens naar het eiland Koh Phi Phi, maar doordat het weer niet heel fantastisch was besloten we naar Petchaburi te gaan. Een plaatsje in de richting van Bangkok. Hier huurden we twee dagen scooters om caves te zien en naar een national park te gaan. Twee avonden hebben we op de Nightmarket gegeten waar te veel keuze was en het te goedkoop was. We hadden niet het beste guesthouse maar in de gemeenschappelijke ruimte/restaurant hing een leuke sfeer en er werkten leuke mensen. Iedere ochtend ontbeten we onder het genot van Abba muziek en een meezingende vrouw die onze bestellingen opnam. Op de tweede avond zaten we hier te kaarten en ineens zagen we een bekend gezicht om de hoek kijken: drie vrienden waar we in Koh Phangan mee optrokken waren heel toevallig in dit zelfde plaatsje terecht gekomen. Dus konden we mooi met zn allen voetbal kijken in de lokale kroeg. Hierna zijn we voor 1 nacht naar Bangkok gegaan zodat Richard zijn op maat gemaakte pak kon uitzoeken. In de avond zijn we naar een bioscoop gegaan. Met verbazing keken we naar de mensen die ineens allemaal gingen staan bij de vertoning van een filmpje over de koning, schijnt heel normaal te zijn dus. Daarna onderuitgezakt van de film, popcorn en frisdrank genoten.

De volgende dag voor €0,35 anderhalve uur met de trein naar Ayutaya gegaan waar we een boottrip hebben gemaakt om tempels en ruïnes te bekijken. De tweede dag kwam Klara met een vriend naar Ayutaya waarmee we fietsen hebben gehuurd om nog meer indrukwekkende ruïnes te bekijken. In de avond was het weer tijd om terug naar Bangkok te gaan en in het zelfde guesthouse in te checken waar bijna de hele Koh Phangnang clan ook verbleef. Nog een avondje stappen dan maar. Woensdag stond in het teken van het ophalen van Richard zijn pak. In het begin van de middag doorpassen, toen de hele middag rondgeslenterd door alle winkelcentra, vervolgens terug om zijn prachtige pak op te halen en in de avond/nacht Nederland-Duitsland te kijken. De laatste nacht samen met Richard en Sophie was aangebroken en op donderdag hebben we nog wat gewinkeld op Kao San road en om 9 's avonds was het tijd om weer afscheid te nemen. Met een brok in mijn keel en tranen achter de ogen zei ik gedag en liep ik terug naar het guesthouse naar mijn 1-persoonskamer... Een raar gevoel, ondanks ik de volgende dag met Thomas naar Koh Chang zou gaan en dus nog niet geheel weer op mezelf zou zijn.

Ook op het eiland Koh Chang was het niet al te best weer, na een dag met scooters het eiland te hebben verkend hielden we een dag een 'office day', plannen maken voor de komende tijd; onze vliegticket naar Myanmar geboekt voor 11 juli t/m 4 augustus en me inlezen voor de komende drie weken Cambodja. En dan vandaag eindelijk tijd om jullie weer op de hoogte te stellen van mijn afgelopen maand.

Ja, inmiddels zijn er tien reismaanden verstreken, in mijn originele plan dus tijd om weer naar huis te gaan. Maar zoals jullie waarschijnlijk begrijpen bevalt dit leven mij veel te goed en zal ik gebruik maken van het feit dat mijn ticket een jaar geldig is, twee maanden verlenging: ik vlieg 22 augustus terug naar Amsterdam!

Weer bedankt voor het lezen van mijn blog en jullie interesse, vind het altijd erg leuk om jullie reacties te lezen!

Heel veel liefs! XxxJanet