Na 2,5 week Australie heb ik eindelijk de plek gevonden waar ik langer ga blijven... Sydney, Melbourne en uiteindelijk beland in Evans Head... wat? Ja, Evans Head, een klein - niet touristisch dorpje, een hostel dat gericht is op surflessen en het verhuren van kayaken.

Ondanks het nu slecht weer is, probeer ik te beschrijven hoe het hier is (ik ben gisteren aangekomen dus heb nog niet heel veel gezien). Het is een klein hostel, op dit moment zijn er geen gasten maar verblijf ik met 5 andere mensen hier om er voor te zorgen dat het hier netjes is, vandaag hebben we hier de boel geverfd, maar over het algemeen, als het mooi weer is, zullen we kayaken verhuren, de boel schoon houden, in de weekenden flyers uitdelen om het hier te promoten. In ruil hiervoor heb ik een accommodatie, mag ik kayaken, fietsen en surfen. Als alles goed gaat, kan ik binnenkort een baantje voor de avonduren krijgen om wat geld te verdienen.

We hebben een grote tuin, aan een rivier gelegen. Het water uit de rivier komt uit de oceaan - het strand is 5 minuten lopen - en af en toe zwemmen hier dolfijnen voorbij. Even verder op zijn bergen waar walibi's te vinden zijn. Oke, dit moet ik zelf nog ontdekken, maar dit is wat ik van de anderen heb gehoord.

Oke, en nu de rest... wat jullie zullen wel denken, eerst plannen in Sydney, toen Melbourne? Je had een baantje in Melbourne gevonden? Ja, dat klopt... Mijn verhaal van de afgelopen twee weken:

Hoe enthousiast ik was om naar NZ te gaan, hoe erg ik het vond om NZ te verlaten. De fantastische mensen die ik had ontmoet, de geweldigste ervaringen in zo'n indrukwekkend land.... Op naar een nieuw avontuur: Australië. Alle verhalen die ik van iedereen heb gehoord, moet Australië zo fantastisch zijn en ik zat te wachten op mijn vlucht met een brok in mijn keel... Ik wilde helemaal niet naar Australië... Ondanks ik er naar uit keek om eindelijk weer in de 30 graden te zitten, zag ik op tegen het zoeken naar werk en weer een nieuw leven op te bouwen. Nieuwe vrienden te maken, ze in je hart sluiten om vervolgens weer afscheid te moeten nemen. En dan aangekomen in Sydney was het geen 30 graden, maar was het bewolkt, koud en regenachtig. Dat terwijl ik wat warme kleding had weggegooid in NZ omdat ik dacht ze niet meer nodig te hebben. In Singapore had ik Laura ontmoet waarvan ik wist dat ze ook in Sydney zou zijn. Ik checkte in het zelfde hostel als haar en dezelfde dag liepen we elkaar tegen het lijf. Niet alleen het weer maar ook de mensen gaven me een depressieve indruk. Iedereen was bezig met werk zoeken, te weinig geld verdienen en elke avond zo dronken mogelijk te worden. Nee, dit was geen goede start... Aangekomen op zondag, was mijn taak voor maandag om een bankrekening te openen. Dat eenmaal gedaan ging ik naar het Opera house, de botanische tuinen en meer van Sydney verkennen.

De rest van de week ging ik op zoektocht naar een baan, oude vrienden opzoeken en tegenkomen, wat nieuwe vrienden gemaakt (oa een kapster, hoe handig voor een gratis knipbuert) en een paar keer uitgeweest. Waaronder een avond naar een bar waar we met een overvolle discobus naar toe gebracht werden waarin er werd gecrowdsurft. Naar Kaylee die in Bondi Beach verbleef en met Laura en Alex (net als Kaylee ook in NZ ontmoet) op een regenachtige dag naar Cockatoo Island, wie haalt het in zn hoofd om met dat verschrikkelijke weer naar een eiland te gaan? Meerdere mensen dus, want daar liepen we zomaar iemand anders van de Straybus (NZ) tegen het lijf.

Al gauw had ik besloten om niet in Sydney te blijven, ik hou helemaal niet van massale steden, dat weet ik allang, dus hoezo had ik bedacht om in Sydney te wonen? Op zaterdagavond de nachtbus naar Melbourne gepakt. Een plek buiten het centrum uitgezocht, dichtbij het strand: St Kilda. Daar in een leuk hostel verbleven en opnieuw begon de zoektocht. Internet, flyers en langs winkels... Ik had al gauw mijn eerste sollicitatiegesprek: als een irritante straatverkoper om klanten aan je te binden. Salaris: 100 dollar per abonnee, met dikke kans dat je soms helemaal geen abonnees hebt geworven. Nee, dit was het niet... Verder langs winkels, bij de derde winkel was het raak en ik kon over twee dagen een trial doen: een koffie/broodjescorner. Dus ik dacht, helemaal perfect! Na de trial had ik er een vreemd gevoel over, de manager was een regelrechte bitch! Niet zo zeer tegen mij (nog niet), maar tegen de andere meiden die er werkte. Een kleine fout en je kreeg een volle lading over je heen hoe dom je was, en dat in het openbaar waar alle klanten bij stonden. Na een eerste werkdag hoorde ik mijn salaris, wat ver onder het minimum lag en ik was niet zeker van een genoeg aantal uren per week. Als het nou een leuke baan is, maakt het salaris me niet uit... Maar niet als ik me ergens zo ongemakkelijk voel.

In de week in Melbourne was Julie - mn beste maatje uit NZ ook in de stad. Drie dagen met haar opgetrokken, heerlijke dagen. We pakten onze NZ gewoonte op: eten, meer eten en nog meer eten. En na het eten uitkijken naar de volgende maaltijd (in Milford Sound hadden we een heerlijke maaltijd gemaakt MET toetje. En na het toetje werden we al enthousiast over het heerlijke ontbijt dat we hadden gekocht) Op maandag eerst met haar rondgelopen door de stad en de botanical gardens. Dinsdag was het mooi weer, dus heerlijk in het park aan het strand gezeten, regelmatig naar de supermarkt voor een nieuwe fles wijn, Nieuw Zeelandse wijn natuurlijk en een heerlijke maaltijd uit de supermarkt bij elkaar geraapt, brood, kip, sla en als toetje een muffin. Op woensdag naar de stad om Amerikaanse pannekoeken met ijs te eten en een heerlijke chocolade cheescake bij het Casino. En dan op woensdag weer met pijn in het hart afscheid genomen...

Op donderdag ben ik na mijn werk met twee nieuwe 'vrienden' naar een museum geweest en rondgelopen. De rest van de dagen waren erg rustig.

Aangezien Julie ouder is dan 31 heeft zij geen recht meer op een working holiday visa, in haar maanden dat ze in Zuid Amerika was, heeft ze veel vrijwilligers werk gedaan voor accommodatie en eten. Dus op haar positieve ervaringen, heb ik me ook ingeschreven en gesolliciteerd op diverse vrijwilligers werk. Veel bij farms en ik kwam dit surfcamp tegen. Tjah, een surfcamp of iets soortgelijks stond ook op mijn lijstje wat me leuk leek om te doen. Na een reactie te hebben gekregen, zijn telefoonnummer gevraagd om wat vragen te stellen en om mijn gevoel erbij te checken. Het leek allemaal ok. Aangezien ik al eerder bij een travelagency naar binnen was gelopen en werd geholpen door een super vriendelijke Ozzie, ben ik daar weer naar toe gegaan om mijn vlucht te boeken en een tour te boeken voor The Great Ocean Road. Ik kon Melbourne natuurlijk niet verlaten zonder The Great Ocean Road gezien te hebben. We zagen ontzettend veel Koala's, bijzondere volgens en prachtige landschappen. Eindelijk, na twee weken in steden te verblijven, eens het 'echte' Australie te zien. En toen was het dinsdag... Ik had John, de eigenaar aan de telefoon gehad en gezegd dat ik zo snel mogelijk zou komen en dat ik terug zou bellen om mijn exacte aankomstdag te bevestigen. Ik had hem niet meer te pakken gekregen dus heb het naar hem gemaild. Zonder e-mail terug ben ik dinsdagochtend naar het vliegveld gegaan. Gelukkig vlak voordat ik de lucht in ging kreeg ik hem aan de telefoon en hij zou me om twee uur in Ballina ophalen, gisteren dus...

Oh en voor al mijn tantes... ik vind jullie allemaal heel erg lief en het allerliefste, dus geen ruzie maken ;-) Ik vind het super leuk dat jullie zo 'meereizen'!

Heel veel liefs!! XxX