Myanmar, een korte introductie:

Tijdens mijn reis is het qua tijdzone en kilometers het dichtste bij huis, maar tegelijkertijd het verste weg ooit. Mensen die in India geweest zijn zeggen dat de Birmees een mix tussen India en Azië is.

Myanmar, het land waarin mannen en vrouwen een Louyngi dragen (een soort lange wikkelrok), waarin men hun gezicht beschilderd met een soort modder, vele beetle nuts eten, waarbij ze al kauwend de hoeveelheid rode speeksel op de grond spugen. Het land waar men rechts rijdt, maar ook het stuur veelal aan de rechterkant zit, waar bij sommige auto's hun spiegel voorop de motorkap gemonteerd is ipv aan de zijkant. Het land dat vecht voor democratie en voor lange tijd geïsoleerd is van de rest van de wereld.

Aangekomen in Bangkok ontmoette ik Thomas weer waarmee ik het vliegticket had geboekt. Een paar laatste voorbereidingen, zoals het kopen van een nieuwe camera en onze kreukelvrije, gloednieuwe dollars te bemachtigen. In Myanmar zijn geen pinautomaten, dus eerst genoeg Thaise Bath pinnen en vervolgens naar de bank om maar liefst 1000 dollar te gaan wisselen.

Eenmaal helemaal klaar om te gaan, op naar het vliegveld. Toen we het vliegtuig in stapten werden er keiharde R&B beats gedraaid, samen met de enthousiasme die ik had om naar Myanmar te gaan, kreeg ik een dikke vette glimlach op mijn gezicht. Ondanks ik door de muziek meer het gevoel dat ik naar een party eiland zou vliegen dan Myanmar dat niet eens een uitgaansleven kent...

In de avond kwamen we aan in Yangon, een krakkemikkig goedkoop guesthouse gevonden en naar de 50^th street bar, wat aangeraden werd in de Lonely Planet voor goed eten en gratis wifi. Hier hebben we onszelf flink verwend met een dure pizza en dure biertjes. We waren verrast over het land. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar toch was het anders dan ik me had voor kunnen stellen. Het ziet er arm uit maar tegelijkertijd zie je grote Amerikaanse flatscreens aan de kant van de weg.

De eerste dag zijn we naar de bekende Schwedagon Pagoda gegaan. Een megagrote tempel waar de de Birmezen vanuit het hele land minimaal 1 x in hun leven naar toe willen. Ik was onder de indruk van de tempel. Na zo veel maanden Azië heb je ontelbare tempels gezien, maar niks overtrof deze. Als je het mij vraagt kan hij zo op de wereldwonderlijst, zo mooi. De plek geeft je een bepaalde rust die ik niet kan omschrijven en doordat er zo weinig toeristen rondlopen maakt het het extra bijzonder. Na hier een hele middag rond te hebben gelopen en gewoon rustig te hebben gezeten liepen we terug naar ons krakkemikkige guesthouse. De volgende dag gingen we voor een euro 3 uur met de trein rondom Yangon gegaan. Het is een trein die wordt gebruikt als transport, wij gebruikten het gewoon als sightseeing om meer van Yangon te zien. Toen we instapten was er een grappige man die met ons wilde praten. Hij begon gelijk over Aung San Suu en vertelde ons verhalen over het land. Onderweg kregen we opgestoken duimen te zien van mensen die blij werden van het zien van blanke mensen. Voor de mensen hier betekend dat weer een stapje dichterbij democratie waar Aung San Suu al vele jaren voor vecht. In Yangon had ik nog echt het gevoel dat het land nog nauwelijks ontdekt was door toeristen, ondanks de toeristen die er zijn allemaal invliegen via deze stad. In de rest van Myanmar was er iets meer toerisme dan ik verwacht had, maar alsnog absoluut niet vergelijkbaar met de rest van Azië.

Na Yangon gingen we naar het zuiden, naar Mawlamyine en vervolgens met de boot naar Hpa-an. In het zuiden hadden we alleen maar regen, regen, regen. Uiteindelijk hebben we in Mawlamyine nog een flinke berg beklommen wat erg zwaar was, maar de uitzichten - ondanks de vele regen en mist - waren prachtig. Toen we eenmaal op de berg waren, was daar, natuurlijk, weer een tempel. Boven op de berg keken we om ons heen en we waren omringt met mist. Na twee minuten naar de tempel te hebben gekeken draaide ik me weer om en ineens was de mist weggetrokken, een sprookjesachtig landschap werd ineens zichtbaar.

In Mawlamyine was een klooster waar je jezelf 10 dagen kon opsluiten om te mediteren. Na Hpa-an besloot Thomas dat te gaan doen en ik reisde door naar Bago waar we de Nederlandse Angelique die ik in Vietnam had ontmoet sowieso weer zouden ontmoeten. Aangekomen in Bago stond ze bij de receptie in het guesthouse waar we hadden afgesproken. Een overvriendelijke man liep met ons mee naar een goedkope plek om te eten en we kletsten de uren weg over onze avonturen van de afgelopen tijd. De volgende dag nam dezelfde man, samen met zijn broer ons mee op de scooter voor sightseeing. Naast de nodige tempels gingen we naar een klooster waar we de monks konden zien tijdens etenstijd. We zagen hoe de lunch werd voorbereid en vervolgens gingen we naar de dormitory waar de monks leefden. We gingen bij twee monks zitten en via onze gids (de man die ons mee nam dus) spraken we met ze over hoe het was om te leven als monk. Het was zo ontzettend bijzonder om dit mee te maken! Vervolgens hoorden we het geluid dat aangaf dat de lunch zou beginnen. In een lange rij liepen de monks naar de eetzaal en bussen afgeladen met Thaise mensen stonden aan de zijkanten om donaties te geven als eten, snacks, geld, pennen etc. Deze dag was toch wel een van de hoogte punten van Myanmar.

Om een uur of vier was het tijd om de nachtbus in te stappen voor onze volgende bestemming: Inle Lake. Hier hebben we een dag rond gefietst, een dag een boottocht gedaan en een rustige dag hadden waarbij we lekkere pannekoeken hebben gegeten en was souvenirs hebben gekocht.

Vervolgens naar Bagan, bekend om de duizenden ruïnes. 's Avonds aangekomen gingen we de volgende dag fietsen huren om langs de ontelbare tempels te fietsen. Bij sommige kon je omhoog om zo van de prachtige omgeving te genieten, waarbij Angelique en ik van de gelegenheid gebruik maakten om even mooie plaatjes van ons zelf te schieten :-) Ja, fijn, even lekker de meiden dingen en fijn om lekker Nederlands te praten, grapjes maken over de mensen om je heen die je toch niet kunnen verstaan :-)

We hebben daar een prachtige zonsondergang gezien en de volgende ochtend voor dag en dauw opgestaan om met de horsecar naar een ruine te gaan om ook nog een zonsopgang te zien. Die middag weer fietsen gehuurd om een andere kant te bekijken. We kwamen een beetje in the middle of nowhere uit waar we een groepje omaatjes zaten, ze zwaaiden naar ons en gebaarden ons bij hun te komen zitten. We wilden eigenlijk de weg vragen, maar er kwamen meer en meer omaatjes bij ons zitten en onze armen te strelen hoe zo'n witte huid nou precies voelt en naar onze blauwe ogen te staren. We konden nauwelijks een woord wisselen aangezien zij geen Engels spraken. Maar het waren zulke lieve, schattige omaatjes wat het heel bijzonder maakte. Er scheen een grot te zijn waarin buddha beelden stonden, na deze gecheckt te hebben, zwaaiden we gedag naar de lieve vrouwtjes en zijn weer op onze fietsen gestapt om weer terug naar het guesthouse te gaan.

Na Bagan door naar Mandalay. We waren niet erg te spreken over het hotel waar we terecht kwamen, Ondanks de bevolking over het algemeen overvriendelijk is, moet ik wel zeggen dat op de toeristenplekken af en toe echt verschrikkelijke mensen rond lopen. Bijvoorbeeld in Bagan, toen we na een tempel terug kwamen bij de plek waar we onze slippers hadden uitgedaan, waren ze verdwenen, waren ze doodleuk voor een shop neer gezet waar we wat moesten kopen. Toen we weg wilden lopen werd Angelique haar weg zelfs geblokkeerd en hielden ze haar vast omdat ze haar wat wilden verkopen. Gauw met onze slippers weer naar onze fietsen gevlucht en snel weg gefietst. In het hotel in Mandalay was er iemand die tijdens het ontbijt de hele tijd een scootertrip wilde verkopen, eigenlijk zouden we dat gewoon meer voor hem moeten doen zodat hij geld kon verdienen ipv voor onszelf. Vervolgens hadden we het gevoel dat ze werkelijk overal geld voor wilden hebben. Nou ja, hier in Mandalay vierde ik mijn verjaardag dus ik dat liet ik hier natuurlijk niet door verpesten. We hebben mijn verjaardag verspreid over drie dagen, want als je het niet kan vieren met een goed avondje stappen (er is hier geen uitgaansleven) moet je het op andere manieren vieren: dag 1; de dag voor mijn verjaardag; een heerlijke westerse lunch, een afgrijselijke massage die we nodig hadden voor onze pijnlijke ruggetjes. Ze liepen over ons heen, ze stonden op onze bloedvaten om het bloed voor een minuut tegen te houden en ze trokken aan mijn haar om mijn nek te kraken waar beide keren een oorverdovende krrrrrrak uit kwam. In de avond zijn we naar de bekende Moustache Brother gegaan. Een bekende komedie show over de dansen en klederdracht van vroeger en de politieke situatie. Een van de broers heeft recentelijk drie jaar vast gezeten omdat het verboden was om zo over de politiek te praten. Maar ze laten zich er niet door weerhouden. Dag 2; op mijn verjaardag zijn we de straat opgegaan om guides te zoeken die niet zo opdringerig waren als in het guesthouse om ons de omgeving van Mandalay te laten zien. Onder andere zijn we naar een bekende brug in Amarapura gegaan waar ontzetten veel mensen liepen. Sommige mensen wilden met ons op de foto, twee blonde meiden vallen natuurlijk ook wel op. Er waren zelfs twee monks die met ons op de foto wilden, iets wat wij ook al wilden, maar nooit durfden te vragend. Nadien gaven ze ons zelfs een hand, terwijl het eigenlijk verboden is om vrouwen aan te raken. Deze dag hebben we afgesloten met Burmese eten, een biertje en een ijsje. Op dag 3 zouden we de bus in gaan verder naar het noorden, het plaatsje Hsipaw. Maarrrr we hadden nog geen tijd gehad voor taart, dus voor we de bus ingingen een bakery opgezocht om ons vol te proppen met taart en lekkere broodjes.

Hsipaw is een rustig dorpje dat bekend staat om trekkings, dus uiteraard hebben we een dagtocht gemaakt naar een waterval waarbij we dwars door alle rijstvelden liepen, echt een mooiste trekkingen die ik in Azië heb gedaan. Ook hebben we een dag op de scooters doorgebracht en omdat we het plaatsje + guesthouse zo leuk vonden nog een dag extra gebleven om rustig aan toe doen. Daarna volgde een lange lange lange busrit terug naar Yangon. Na nauwelijks te hebben geslapen, kwamen we vanmorgen om een uur of 4 aan op het busstation. De taxi genomen naar een guesthouse, nog een paar uurtjes geslapen en toen op naar wat shoppingmalls om de hele middag te shoppen. Nog een leuk jurkje en een leuk uitgaanshempje gescoord.

Nu zit ik op de zelfde plek pizza te eten met Angelique, waar ik met Thomas aan mijn Myanmar reis ben begonnen. Morgen weer afscheid nemen, maar zullen elkaar ongetwijfeld elkaar gauw weer zien in Amsterdam.

Morgen met het vliegtuig weer terug naar Bangkok en zal ik het Noorden van Thailand opzoeken en waarschijnlijk nog naar het noorden van Laos, mijn favoriete land in Azie om mijn te gekke en onvergetelijke reis af te sluiten!

Zie zo, dit was mijn een-na-laatste blog! Tot gauw allemaal!