Na al het gefeest in Thailand was het tijd voor wat meer culturele tijdsbesteding in Cambodja. Dit prachtige land is getekend door een nog niet zo lang geleden burgeroorlog. Naast de warmhartige glimlach van de locals, zie je veel armoede en bedelende kinderen op straat. Morgen staat me weer een lange busrit te wachten voor ik wéér terug ben in Bangkok.

Ok, weer een poging om de laatste drie weken in vogelvlucht te beschrijven, ik probeer het écht, maar elke dag is weer zo anders en er is altijd zo veel te vertellen. Misschien scheelt het dat het regenseizoen is en door de vele regen ik minder heb gedaan :-) Daar gaan we...

Na een aantal relaxte dagen in Koh Chang besloot ik dat Siem Reap mijn eerste bestemming zou worden in Cambodja. Na een lange rit in een minibus met mensen die allemaal een andere kant op gingen, zou ik in mijn eentje de grens over steken. Gelukkig waren er mensen bij de buscompany waar ik mijn ticket bij had geboekt die me hielpen en opvingen. Vlak voor de grens hadden we een lunchstop en toen ik net mijn laatste hap van mijn noodle lunch naar binnen had gewerkt was er een vrouw die in alle haast een formulier liet invullen voor mijn visum, toen vlug vlug vlug mn tas uit de minibus pakken en bij haar in de auto stappen. Ik moest 1500 bath (€ 32,50) aan haar geven voor het visum, doordat alles zo gehaast ging heb ik zonder wat te zeggen haar de 1500 bath overhandigd voor het visum wat normaal gesproken $20 kost (€ 16,-), hoppa is dat even flink afgezet! Nou ja, niet te veel over nadenken - kon ook niet want alles moest op een 1 of andere manier zo gehaast! Toen ik mijn paspoort met het visa erin terugkreeg werd ik overhandigd aan een jongeman die verder met me mee liep de grens over. Eerst 'uitchecken' bij de Thaise grens, toen 'inchecken' bij de Cambodjaanse grens. Dan uiteraard nog een poging om je af te zetten: 'de bus naar Siem Reap komt pas over 3 uur, wil je voor extra geld (weet het bedrag niet meer) met een shared taxi naar Siem Reap?' Gelukkig had ik dit niet gedaan want de bus was er binnen een half uur. Dit was een grotere bus en vol met andere backpackers. Ik ging naast een meisje zitten en raakte met haar aan de praat. De busritten zijn vaak de gelegenheden om je vrienden voor de komende tijd te maken, dus dat was nu ook het geval. Samen met het meisje naast me, Danni en het pas getrouwde stelletje achter ons (de Amerikaanse Kamil en Olivia, 22 en 23 jaar) zijn we naar een guesthouse gegaan, samen een eettentje opgezocht en de volgende dag naar de ruïnes van Ankor Wat gegaan.

Voor de mensen die geen idee hebben, Ankor Wat is 1 van de 7 wereldwonderen en zijn overblijfselen van tempels uit de Ankorian tijdperk die van 802 tot 1432 duurde. Twee hele dagen hebben we verschillende tempels bekeken, er zijn er zo veel dat sommige mensen hier een hele week voor uit trekken. Maar na twee dagen had ik het echt wel gezien met de ruïnes, ondanks het zeker de mooiste ruines zijn die ik heb gezien waren dit absoluut niet de eerste, de tempels in Sukothai, Ayuttaya en Nahkon Phanom in Thailand en My Son in Vietnam gingen voor waardoor mijn interesse hiervoor toch wat verloren ging. Tjah, sorry, ik weet het... reizen maakt je verwend... Maar goed, weer een wereldwonder gezien; check!

Op de tweede avond in Siem Reap kwamen we na het eten Margaux en Sven tegen die we al eerder in het guesthouse hadden gezien, dus de rest van de avonden in Siem Reap werden met zn allen besteed aan avondeten en de nodige biertjes in de X-bar. Ook zijn Jules en haar twee vrienden die we in Thailand hebben ontmoet nog een keer aangeschoven.

Na Siem Reap reisde ik met Danni door naar Kompong Cham, een rustig plaatsje tussen Siem Reap en Phnom Penh waar we haar verjaardag hebben gevierd en een dag op een scooter hebben door gebracht om de prachtige omgeving te zien. Hierna door gereisd naar Phnom Penh. 's Avonds aangekomen vroeg gaan slapen en de volgende dag stond ik vroeg op om naar de Ambassade van Myanmar te gaan om mijn Visum te regelen en 's middags met Danni door de stad gelopen en liepen we Sven weer tegen het lijf! Dus voor de avond met Sven, Margaux en Boris (een Franse jongen die we ook in Siem Reap hadden ontmoet) afgesproken voor een avondje stappen. Tussen al de sexy geklede Cambodjaanse dames, voelde ik me nog al slecht gekleed in mijn backpackers outfit (het blijft een zwaar leven als backpacker met alle stapavondjes, vrijheid en oude versleten kleding :-)) Na een avond foute muziek was het de volgende dag tijd voor heftige geschiedenis... Eerst naar de killingfields waar we rondliepen met een headset waar we alle gruwelijke verhalen te horen kregen, vervolgens naar een gevangenis wat hedendaags een museum is. Tevens verschrikkelijke verhalen, foto's en martelhokken. Ik was er ook een boek over aan het lezen waardoor ik er al aardig van af wist, verre van een vrolijke middag. Het bizarre is dat je met je headset over de killingfields loopt wat is omringd door prikkeldraad, aan de andere kant van het prikkeldraad lopen kinderen rond te bedelen. Vooral in Siem Reap en Phnom Penh lopen zoveel bedelende kinderen rond, het is hartverscheurend, vooral omdat je ze niet kan helpen. Het geld is uiteraard niet voor hun zelf en koop je eten, drinken en/of dure babymelkpoeder waar ze om vragen rennen ze direct na het betalen weg zonder te bedanken om vervolgens de gekochte goederen terug te brengen naar de supermarkt om zodoende alsnog geld te hebben om aan hun bazen af te geven. We spraken met enkele kinderen die armbandjes probeerden te verkopen aan toeristen, ze beginnen om 1 uur direct uit school en werken tot in de late avonden. Zo kwamen we 's middags een meisje tegen aan de ene kant van de stad, zien we haar rond een uur of 11/12 in de avond aan de andere kant van de stad nog steeds rondlopen. Nogmaals... het is hartverscheurend...

Toen ik van Phnom Penh naar Kampot ging begon het regenseizoen echt door te komen. Drie dagen in Kampot met regen, regen, regen... Jammer want wilde veel van het dorpje en de omliggende natuur zien, maar door de keiharde regen heb ik dit niet gedaan. Ook al had ik twijfels om naar de strandplaats Sihanoukville te gaan vanwege het weer, heb ik toch doorgezet.

Aangekomen in Sihanoukville, liep ik Lee tegen het lijf. Ik had in Phnom Penh misschien 2 minuten met hem gesproken, maar we hadden gemeenschappelijke vrienden (hij was een scharrel van Margaux) en nu had hij al vrienden waarmee hij had afgesproken. Een Amerikaans stelletje en een uitgesproken hilarische homo. Toen ze aan kwamen lopen herkende ik het Amerikaanse stelletje meteen: ik had met hun gesproken bij de lunch voordat ik de grens over ging. Zij gingen de grens ook over maar waren met een andere maatschappij waardoor ik hun daarna niet meer gezien had. We hebben die eerste middag toch nog een stranduurtje mee gepakt. In de avond zijn we (ja ja) nog even op stap geweest en de volgende dag wat rond gehangen omdat het niet echt fantastisch weer was. Met goede moed hadden we voor de derde dag een boottrip gepland. Helaas was dit de slechtste dag die ik had mee gemaakt in Sihanoukville... Toen we na het ontbijt lange tijd op de pier stonden te wachten om de boot op te gaan... om ons heen kijkend naar de ruwe zee, hoge golven en balend van het slechte weer, hebben we uiteindelijk besloten de boottrip af te blazen. Ik denk dat als wij dat niet hadden gedaan ze het zelf wel hadden gedaan.

Ok, erg erg jammer, de eilanden schijnen fantastisch te zijn, maar dan maar andere manieren bedenken om ons te vermaken. Het Amerikaans stelletje had een vrij luxe hotel met jacuzzi, dus hoppa, heerlijk warm in de overdekte jacuzzi terwijl het buiten plenst van de regen. Na het eten mocht ik gebruik maken van hun douche, een heerlijk grote, schone douche met heerlijk WARM water! Ik had sinds Vietnam geen warme douche gehad (dus al bijna anderhalve maand) en aangezien het eigenlijk buiten te koud was door de regen voor een koude douche was dit extra fantastisch!

Die avond afscheid van de groep genomen, wetende dat ik het Amerikaanse stelletje weer tegen het lijf ga lopen omdat we er bij stomtoeval achter kwamen dat we stomtoevallig in het zelfde vliegtuig zullen zitten van Bangkok naar Londen op 22 augustus! Langleve het reizen, hoe lastig afscheid nemen kan zijn, vooral als het goed klikt, zo leuk is het om mensen weer te zien!

Op vrijdag een lange, vermoeiende terugrit naar Phnom Penh om mijn visum voor Myanmar op te halen en zaterdag weer een lange, vermoeiende rit naar Battambang voor mijn laatste dagen Cambodja - ik herhaal, het leven als backpacker is zwaar met alle stapavondjes, vrijheid en oude versleten kleding, maar die busritten zijn écht zwaar... haha Stoppen bij plekken met té vieze toiletten (en ik ben inmiddels echt wel wat gewend) en geen fatsoenlijk eten. Hongerig zat ik naar een vrouw waarvan haar telefoon om de haverklap afging, een schel lawaai dat er uit dat toestel kwam! Telefoneren is in Azië erg populair en om er extra van te genieten duurt het vaak even voordat ze dan eindelijk hun telefoon opnemen en om de hele bus te laten weten hoe populair ze zijn, schreeuwen ze zo hard zodat ze er zeker van weten dat de héle bus het kan horen. Deze mevrouw had haar telefoon ook nog standaard op luidspreker staan, tjah op zich ook wel zo sociaal eigenlijk, ik vind het soms ook erg jammer als ik een gesprek maar half mee krijg en zo ontzettend nieuwsgierig ben naar het hele verhaal. Misschien had ik me toch meer in de taal moeten verdiepen zodat ik kon horen waar het over ging :-) Lang leve Azië!

Laat in de middag en nog steeds hongerig aangekomen, gelijk maar aan de overkant van mijn guesthouse gaan eten. Ik werd bediend door een schattige 19 jarige jongen die me over zijn leven vertelde. Voor de volgende dag had ik met hem afgesproken om een scooter te huren en een waterval te bezoeken. Samen met drie meisjes en twee jongens (Frans en Canadees) die hier al langer verblijven en waar hij mee omgaat zijn we op scooters gestapt en van de landschappen, waterval en locale bevolking genoten.

Helaas heb ik nauwelijks foto's van Cambodja, mijn camera heeft het in Thailand begeven en had gehoopt in Siem Reap een nieuwe te kunnen kopen. Maar helaas... In Bangkok heb ik meer keuze en betere prijzen. Dus morgen naar Bangkok, dinsdag op zoek naar een nieuwe camera en woensdag weer de lucht in voor een nieuw avontuur: Myanmar here I come!

Mocht je me mailen de komende tijd, verwacht pas na 4 augustus een antwoord aangezien ik dan terug kom in de internetbeschaving. Als het goed is kan ik wel mails lezen, maar doordat internet daar nog in de begin jaren '90 snelheid verloopt, zal ik niet het geduld opbrengen om terug te mailen :-)

Heel veel liefs! xxx