Laos... Wat kan ik zeggen? Je hoort er altijd zo veel goeds over en niks er van is gelogen. Het is heerlijk, het is mooi, ik ben gewoon verliefd op dit land en voel me gelukkig van top tot teen. En dan moet ik vertellen waarom en wat ik mee maak. Het is als een foto die je zojuist van een prachtig uitzicht hebt gemaakt, je kijkt op je schermpje en je schudt hoofd, nee deze foto laat de werkelijke schoonheid van het uitzicht niet zien. Zo kunnen mijn woorden deze ervaring niet omschrijven.

Maak je klaar voor een lang verhaal... (of sluit deze pagina maar meteen, kan natuurlijk ook)

Om me voor te bereiden op dit nieuwe hoofdstuk van mijn reis, heb ik ruim een week in Bangkok doorgebracht. Me ingelezen in de landen, een globale route uitgestippeld, visa's geregeld, uiteraard massages en lekker gegeten. Mijn laatste twee dagen heb ik doorgebracht met Julie, we hadden in een Guesthouse afgesproken en toen ze aankwam hebben we haar tas op de kamer gedumpt en regelrecht naar een bar gelopen om bij te praten onder het genot van grote Changs. Vanaf minuut 1 was het als vanouds, alsof we elkaar ons hele leven al kenden en of we elkaar vorige week nog gezien hadden. De biertjes gingen er veel te goed in dus besloten we naar een discotheek te gaan. Dus gauw omkleden en ai, toen liepen we langs een 7-eleven, ok dan nog meer bier... vooruit ook nog een flesje vodka. Hmmmm Dance the night away - live your live and stay young on the floor (oh ik haat dat nummer btw). Volgende dag een dikke kater, ik moest mijn visum voor Vietnam ophalen en verder de hele dag in het park gelegen. In de avond weer fit om bij een straatbarretje aan de cocktails te gaan. Op donderdag 22 maart was het weer tijd om afscheid te nemen, met het vooruitzicht dat we elkaar gauw weer zullen zien zodra ik thuis ben. Ik ben een dierbare, bijzondere vriendin rijker.

En daar begon ik aan mijn nieuw reisavontuur. Ik dacht, als ik dan toch naar laos ga, laat ik dan via Noord-Oost Thailand reizen, aangezien ik dat nog niet had gezien. Als ik dan toch terug ben in Azie, laat ik dan maar meteen beginnen met een uitdaging, aangezien het niet toeristisch is, de mensen geen Engels spreken en de Lonely Planet beperkte informatie geeft. Eenmaal na een lange rit de bus uitgestapt, rondgevraagd waar de guesthouse was die ik uit de Lonely Planet had gepikt, niemand kende het... Een lieve man wilde me met een scooter naar een guesthouse brengen, maar na 1 keer achterop een scooter te hebben gezeten met al mijn bagage, ging ik dat niet aan. Ok, hij langzaam rijden, ik er achteraan lopen. Aangekomen lag de guesthouse prijs boven mijn budget, dus terug gelopen naar waar ik de bus was uitgestapt. Ik kwam de man weer tegen en hij belde het guesthouse op, bleek het in een heel ander dorpje te zijn. Er waren twee vrouwen die met de bus naar het zelfde dorpje moesten dus zorgde hij er voor dat ik samen met de vrouwen de bus in kon zodat ik wist waar ik uit moest stappen. Dit allemaal in zeer gebrekkig Engels en handen en voeten taal. Pfff eindelijk het guesthouse gevonden. De drie touristen die ik in die drie dagen ben tegen gekomen waren allemaal 40/50-ers, avonturiers en wereldreizigers in hart en nieren. Moet ik dan echt zo nodig zo ver off the beaten track gaan? Ik had het plaatsje uitgezocht omdat er een bijzonder historisch park zou zijn, dus tjah, geen tours dus ik zou in mijn eentje op een scooter daar naar toe moeten. Ten eerste, scooterrijden in het buitenland had ik nog nooit gedaan en zag het niet zo zitten, ten tweede, belangrijker: 20 km rijden met een beperkte landkaart ga ik zeer zeker verdwalen. Ok, gelukkig was er de optie om een scooter te huren PLUS iemand die je rijdt en op je wacht gedurende je in het historische park bent. Dat voor maar liefst 15 euro. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan. Dus als een 1 of andere diva naar het park laten rijden. Het park was een bezienswaardigheid en zo was ik ook een bezienswaardigheid voor de mensen die daar rondliepen. Veel mensen keken naar me en wilden met me op de foto. Of maakten zelfs stiekem een foto van me dat ik heus wel had gezien. Ook voor de mensen in het dorpje van mijn guesthouse was ik een bezienswaardigheid... Een aantal mensen stopten met lopen of scooterrijden voor een poging tot een gesprek te voeren. Door het gebrek aan Engels resulteerde dat in naar elkaar lachen en elkaars arm te aaien en elkaars hand beet te pakken 'ik vind je bijzonder en lief'. Een bijzondere en mooie ervaring... Een heel intens gevoel om met zo weinig woorden een dergelijk contact te hebben. Na mijn avondeten ging ik terug naar het guesthouse om te internetten. Ook zat er een Duitse man. We werden door de guesthouse familie uitgenodigd om bij hun avondeten aan te schuiven. Het is onbeleefd om nee te zeggen, dus vooruit, nog wat eten naar binnen - in échte Thai stijl. Ja, off the beaten track, zo blij dat ik die uitdaging ben aangegaan.

Na twee nachten door naar Ubon Ratchatani, vanuit daar zou ik een bordercrossing doen. Weer 6 uur in de bus. Tot mijn grote schrik waren alle stoelen in de bus bezet, euh, 6 uur staan? Met heel, heel erg veel geluk ging er iemand na tien minuten uit waardoor ik toch een zitplek had. Zeker 20 mensen stonden zeker 3 uur opgepropt in het gangpad van de bus. Om vier uur aangekomen in Ubon Ratchatani liep ik wat rond en besloot meteen de volgende dag al de grens over te gaan.

LAOS!

Mijn eerste bestemming was Pakse. In een leuk guesthouse terechtgekomen, spullen gedropt en op zoek naar een pinautomaat. ATM nummer 1, your card is not valid... creditcard: your card is not valid. ATM nummer 2: not valid, ook creditcard niet... Oeps... toen zag ik een bankkantoor, nog maar een poging dan, en gelukkig... alleen mijn creditcard werkt bij rode ATMs, maximaal 100 euro per keer te pinnen, in briefjes met een waarde van 5 euro. Maar elke keer als ik pin ben ik miljonair, en dat is mooi.

's Avonds was ik erg besluiteloos, naar Don Det, 3 uur met de bus naar het zuiden, of Don Det overslaan om meteen naar het Noorden te gaan. In de avond veel te lang met mn ouders en met Richard op Skype te hebben gezeten, was het toch te laat om nog een busticket te boeken. Nog een dag extra om er over na te denken. Gelukkig raakte ik aan de praat met de Nederlandse Karin, waarmee ik de volgende dag een fiets heb gehuurd en uiteindelijk toch met haar naar Don Det afgereisd waar we heerlijke dagen in een hangmat hebben doorgebracht.

Na Don Det, zo'n 12 uur onderweg naar Tha Khaek. De meeste mensen reizen van Noord naar Zuid, handig voor tips. Zo werd er al veel gepraat over een 'loop', een grote ronde langs de bekende Tham Kong Lo cave. Het Saibadee 2 Guesthouse is bekend onder de backpackers en daar zou ik genoeg mensen ontmoeten die deze 3 of 4 daagse scooter loop zouden doen. Dus om 11 uur 's avonds aangekomen meteen bij het kampvuur gaan zitten waar meerdere mensen zaten, en ja, er gingen een aantal de tocht doen en ik kon aansluiten.

Voor het eerst op een scooter in het buitenland. Een semi-automatische, dus je moet schakelen. En het fijne aan Laos is, ze rijden ook rechts van de weg... Alhoewel ook dát weer even wennen was na 7 maanden in landen te hebben doorgebracht waar ze links rijden. Lichtelijk angstig voor het rijden, maar zeer enthousiast begon ik aan de trip met mijn nieuwe vrienden. Een groepje van 3 NL jongens, een NL meisje, een Zweeds meisje en een Duitse jongen, met zn 7-en op 5 scooters. Na een eerste stuk achterop te hebben gezeten, was er een lang stuk een goede weg, dus perfect om te wennen aan de scooter. Heerlijk... In een leuke groep mensen door prachtige landschappen scheuren, mijn dagrugtas achterop met alle benodigdheden voor de komende vier dagen. Er kwam een bijzonder gevoel naar boven... En ik wist dat deze trip een van mijn highlights van mijn reis zou worden, en ik wist dat ik van Laos ging houden en ik wist dat dit gevoel langer zou duren dan deze vier dagen. Er kwam een grote smile op mijn gezicht en ik krijg hem er niet vanaf.

Onderweg kwamen we langs allerlei kleine dorpjes waar de kinderen zwaaiden, door prachtige gebieden omringd met limestone bergen, soms goede wegen, soms bizar slechte wegen. Elke dag kwamen we zo rond een uur of 4/5 aan bij een guesthouse, aten we met zijn allen en dronken een biertje op de heerlijke dag die we hadden. Op dag 3 kwamen we dan eindelijk aan bij de Tham Kong Lo grot, een 7 km lange grot en zodra je het licht ziet naar de buitenwereld, lijken de kleuren sprookjesachtig. Eenmaal terug bij het begin gingen we zwemmen, van rotsen afspringen of zoals de lokale kinderen die daar speelden vanuit een boom het was in springen. Tot een uur of vier daar genoten en uiteindelijk in een guesthouse terechtgekomen omringd door rijstvelden. Dag 4 een lange tocht terug naar Tha Khaek, een laatste keer samen gegeten, Koreaanse barbecue zoals ze het noemen, aan de Mekong. En toen was het de volgende dag tijd om weer afscheid te nemen. De meesten gingen Zuid, alleen Thomas, de Duitse jongen - eigenlijk man, maar met zijn 41 jaar is hij nog steeds heel erg jong - ging net als ik noord, dus samen in de bus gestapt naar Vientiane, de hoofdstad van Laos.

Weer een busrit van 7/8 uur. Het mooie van deze busritten is dat je geen idee hebt hoelang ze gaan duren, het kan 6 uur zijn, het kan ook zo 10 uur worden. Gewoon gaan zitten en zien wanneer je aankomt. De bus stopt op een aantal plaatsjes, vaak komen er op die plaatsjes mensen met eten binnen om te verkopen. Soms staat de bus er 10 minuten, het kan ook voorkomen dat je een uur stil staat. Het is net als met het eten, je kan ook zo een uur wachten op je eten. Of dat je iets besteld en ze zijn het vergeten, nog langer wachten... Het is Laos en Laos kent geen tijd. En voor mij als stresskip in Nederland is het heerlijk om nu geen tijd te kennen en geen tijd te hoeven kennen natuurlijk.

Ok, dus de busrit... Na een uur stopten we op een marktje, we keken uit het raam en zagen allemaal dode beesten op de kraampjes liggen, dan toch maar even uitstappen om de boel beter te bekijken: dode vogels, dode vos, half dode aapjes in een klein netje... halfdood ja... ze leefden nog maar er zat weinig beweging in, kon natuurlijk ook niet want ze zaten gepropt in een klein netje. Ik werd er misselijk van. Bizar... Bizar...

Na nog meer uren in de bus, aangekomen in Vientiane, eerst avondeten. Ik had al dagen zin in pizza en hoe toevallig; er zat een pizzaria op de hoek. Yummm... In Laos wordt alles gedeeld. Lokalen bestellen meerdere maaltijden en eten het met zijn allen op, als tapas. Dus twee pizza's uitgekozen en de helft uitgewisseld met Thomas. Ok de avond markt checken dan maar. We liepen langs een wand met allemaal ballonnen, vanaf een afstandje moest je met dartpijltjes drie ballonnen naast elkaar lekschieten. Proberen dan maar. 10 cent voor 3 pijltjes. Ik had er toch twee raak... Verder lopen dan maar, een Bingo hoekje... Potje Bingo dan? 10 cent voor een kaart, prima. Gelukkig schreven ze nummers op een bord zodat wij ook mee konden doen. Ronde 1: BINGO! Mijn prijs: twee flesjes sinaasappelsap. Na nog een paar rondes was het tijd voor een biertje en was het bedtijd.

De volgende dag moest Thomas visa's regelen en ik wilde shoppen (niet geslaagd overigens) en daarna samen met de fiets door de stad gecrossed, een aantal tempels, de Lao Arc de Triomph. Een goede lunch gehad en vervolgens besloten om een biertje te doen op een dakterras zodat we de zonsondergang konden zien. Het biertje werden biertjes, en ondertussen een heerlijke burrito gegeten. Ja, ze hebben veel Westers eten in Vientiane, dus we namen het er van. De biertjes gingen er te goed in dus wilden we naar een discotheek. Toevallig zagen we in de bar twee jongens die we in het Guesthouse hadden ontmoet en vroegen of ze mee wilden, Dominik en Hemming. Ok vooruit, we hadden de 3 liter tab nog niet geprobeerd, laten we eerst die nog even delen. Daarna op naar de discotheek. We kwamen een zaal binnen met live muziek. Een soort rock-achtige formatie met Amerikaanse hits van nu - zo ook Dance the Night away, vandaar dat dat nummer nog in mijn hoofd zat. Vervolgens een paar Lao nummers, waarop onze nieuwe Lao vrienden die we daar hadden ontmoet hard mee zongen. Een poging om ook mee te zingen dan maar en hun bewegingen na doen. Meer bier... en zij hadden tab met smirnoff... zoals gezegd, Laos is van delen, dus die Smirnoff werd met ons gedeeld. Dance the night away, live your life... On the floor, On the floor....

Ok, tot dusver was dit mijn verhaal dat ik een week geleden heb geschreven, inmiddels is er weer een fantastische week voorbij gegaan. Met Thomas, Dominik en Hemming doorgereisd naar Vang Vieng. Aangekomen, meteen een berg beklommen om de zonsondergang te zien in een prachtige omgeving. Dag twee scooters gehuurd om naar een grot te gaan en een lagoon. Dit was de meest hilarische grot die ik ooit gezien heb. Onze twee gidsen, twee meisjes van een jaar of 10 namen ons mee door de pikdonkere gangen van de grot, we moesten soms kruipend door de gangen. Helemaal vies stapten we op de scooters om door te gaan naar de lagoon, prachtig blauw water waar je met swings het ijskoude water kon in springen of van bomen kon afspringen. 's avonds nog even een biertje gedronken. Toen we terug wilden lopen naar ons guesthouse liepen we bij toeval langs de partyplek van VangVieng, dat zag er natuurlijk veel te gezellig uit, dus vooruit, weer een nacht dansen. Vang Vieng staat bekend om het 'tuben': met een tube langs verschillende barretjes waar je veel gratis shotjes krijgt. Het staat er ook om bekend dat er gemiddeld 1 dode per maand is, verdronken of een ongeluk in het water. Maar je kan VangVieng niet verlaten zonder aan de 'kroegentocht' mee te doen. En ik moet zeggen: ja, het is echt fantastisch! In de eerste bar heerlijk in het zonnetje buckets gedronken (heerlijk festivalgevoel) spelletjes gedaan en leuke mensen ontmoet, dan bar twee, nog meer buckets, shotjes en spelletjes, bar drie, vier, vijf.... en ineens was het donker en zat ik nog in een tube, per ongeluk de uitstap plaats gemist. Samen met Dominik naar de kant gegaan en een heel eind gelopen. Alles was verlaten en donker. Na een lange wandeling zagen we wat mensen en die hebben ons terug naar het dorp gebracht. Ik was nog helemaal niet klaar met tuben of barren, maar helaas, dit was het einde van mijn fantastische tubing ervaring. Nog ergens een gratis bucket gescoort, gegeten en zo rond een uur of 12 gaan slapen.

Toen door naar Luang Prabang, vroeg opgestaan om de monks te zien, naar de bekende waterval te gaan en nog een avondje stappen. Hier ben ik gisteren weer een dag met Sheena opgetrokken - waar ik samen mee heb gewerkt in Evans Head, Australie. Super leuk om haar weer te zien! Vanavond ga ik terug naar Vientiane om daar Laos Oud en Nieuw te vieren.

Ik zal binnenkort even wat foto's uploaden, ik heb nog niet echt de tijd gehad om ze uit te zoeken.

Heel veel liefs! xxxx